Στην ταραγµένη ελληνική περίοδο του Μεσοπολέµου, όπου τα συχνά -τότε- στρατιωτικά κινήµατα τα επικαλούνταν ο Κωνσταντίνος Καραµανλής για να υπογραµµίσει τη σηµασία της πολιτικής σταθερότητας στη χώρα, ένας από τους κινηµατίες, που όµως είχε αρκετές φορές υπάρξει µε δηµοκρατικές εκλογές µέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου, ήταν ο Γεώργιος Κονδύλης. Στρατιωτικός και πολιτικός, ο Κονδύλης είχε διατελέσει δύο φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας
έπειτα από αντίστοιχα πραξικοπήµατα και πολλές φορές βουλευτής και υπουργός. Κι όσο και αν φαίνεται περίεργο και να δικαιολογείται η αρνητική άποψη που υπάρχει για τους κινηµατίες, ορισµένοι εκ των οποίων εξελίχθηκαν σε στυγνούς δικτάτορες, εν τούτοις ο Κονδύλης πίστευε στη δηµοκρατία.
Για παράδειγµα, ενώ το 1924 είχε τοποθετηθεί στη θέση του υπουργού Εσωτερικών από τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Μιχαλακόπουλο, εν τούτοις παραιτήθηκε λίγο πριν από τη δικτατορία του Θεόδωρου Πάγκαλου, τασσόµενος φανατικά κατά της δικτατορίας εκείνης.
Αντιδρώντας µάλιστα δυναµικά, έπεισε στρατιωτικές φρουρές -κυρίως των Αθηνών- να στασιάσουν, µε τελικό αποτέλεσµα ο Κονδύλης να ανατρέψει τον Πάγκαλο και µάλιστα να τον συλλάβει. Στη συνέχεια ορκίστηκε πρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Στρατιωτικών και επανέφερε στη θέση του Προέδρου της ∆ηµοκρατίας -πριν επαναφέρει τη βασιλεία κατά τη δεύτερη πρωθυπουργική του θητείατον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη. Συγχρόνως προκήρυξε εκλογές για τις 7 Νοεµβρίου του 1926 στις οποίες και ο ίδιος συµµετείχε και το κόµµα του.
Οι εκλογές εκείνες κατά γενική οµολογία ήταν αδιάβλητες. Και όταν µερικές µέρες µετά σχηµατίστηκε η οικουµενική κυβέρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐµη, διότι κανείς δεν είχε εξασφαλίσει πλειοψηφική αυτοδυναµία, ο Κονδύλης παρέδωσε την εξουσία... Σηµειωτέον ότι το 1923 είχε αποστρατευθεί για να ασχοληθεί µε
την πολιτική, εκλεγείς βουλευτής Ροδόπης µε το κόµµα του, που έφερε την ονοµασία Εθνικό ∆ηµοκρατικό Κόµµα. Μάλιστα από τότε είχε αρχίσει δριµεία
επίθεση εναντίον του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Γεώργιου Καφαντάρη, τους οποίους κατηγορούσε ότι οι κυβερνήσεις τους ήταν πολέµιες των δηµοκρατικών θεσµών!
Με προσωνύµιο «Κεραυνός», που του χάρισαν οι στρατιωτικές επιδόσεις του, ο Κονδύλης υπήρξε κατ’ αρχάς ένας φλογερός Μακεδονοµάχος. Ηταν λοχίας των ευζώνων όταν, συγκινηµένος από τον θάνατο του Παύλου Μελά, του πρώτου εθνοµάρτυρος Μακεδονοµάχου, λιποτακτεί και κατατάσσεται στο Σώµα των ανθυπιλάρχων Πυχεώ νος και Γ. Παππά, οι οποίοι διακρίνοντας τις στρατιωτικές του ικανότητες του αναθέτουν µεµονωµένες αποστολές, µέχρις ότου αναλαµβάνει
πλήρη ελευθερία κινήσεων, επιφέροντας σοβαρά πλήγµατα στους Βούλγαρους κοµιτατζήδες, που θεωρούσαν ότι
µπορούσαν να κατακτήσουν τη Μακεδονία.
Εχοντας ανατρέψει, όπως προαναφέρθηκε, τον Πάγκαλο και τη δικτατορία του, ο Κονδύλης είχε, λίγα χρόνια µετά, και συγκεκριµένα το 1935, επίσης αντιδράσει σε ένα άλλο Κίνηµα. Ηταν το Κίνηµα της 1ης Μαρτίου του 1935 που εκδηλώθηκε υπό την καθοδήγηση Βενιζέλου και Πλαστήρα. Το κατέστειλε και συνέβαλε στη
διενέργεια εκλογών τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Το κόµµα του, που συνέπραξε µε το Λαϊκό του Παναγή Τσαλδάρη, κατέλαβε 31 έδρες. Μάλιστα στις εκλογές εκείνες είχε εκλεγεί πρώτη φορά βουλευτής µε το Λαϊκό Κόµµα στον Νοµό Σερρών
ο Κωνσταντίνος Καραµανλής.
Από τότε άρχισε ο Κονδύλης τον αγώνα για την παλινόρθωση της βασιλείας. Σε οµιλία του στη Βουλή δήλωσε προς την εθνική αντιπροσωπεία ότι µολονότι θεωρούσε τον εαυτό του πρωτοπόρο και ιδρυτή του δηµοκρατικού πολιτεύµατος, εν τούτοις το καταδικάζει διότι κατά την εφαρµογή του απέτυχε, προς βλάβην των εθνικών συµφερόντων, και ότι κατόπιν τούτων είναι επιβεβληµένη η αποκατάσταση της συνταγµατικής βασιλείας «διά της λαϊκής θελήσεως και διά της αποκαταστάσεως µονίµου άρχοντος, δυναµένου µε το κύρος του να ρυθµίζει τα του έθνους και να παρίσταται ως ανώτατος και ανεπηρέαστος διαιτητής της
κοµµατικής διαµάχης».
Τον Οκτώβριο του 1935 και δεδοµένου ότι αναβαλλόταν συνεχώς το δηµοψήφισµα για το πολιτειακό -µάλιστα ο τότε πρωθυπουργός Τσαλδάρης είχε πει στον Κονδύλη «εµένα δεν µε ενδιαφέρει το αποτέλεσµα του δηµοψηφίσµατος»- αλλά και επειδή υπήρχαν φόβοι για την εκδήλωση νέων Κινηµάτων, ο Κονδύλης συνεννοήθηκε µε τρεις εκπροσώπους των τριών Οπλων των Ενόπλων ∆υνάµεων, τον στρατηγό Παπάγο, τον υποναύαρχο Οικονόµου και τον υποστράτηγο
ως εκπρόσωπο της Αεροπορίας Ρέππα, να συναντήσουν τον Τσαλδάρη και να του πουν ότι θεωρούν έκπτωτη την κυβέρνηση και ότι αναλαµβάνουν τη
διακυβέρνηση της χώρας. Μάλιστα το σχετικό τελεσίγραφο του το έδωσαν στο αυτοκίνητό του που το σταµάτησαν στη Λεωφόρο Κηφισίας στο ύψος
του Γηροκοµείου. Ετσι σχηµατίστηκε η δεύτερη κυβέρνηση Κονδύλη που κατήργησε την αβασίλευτη δηµοκρατία. Και µε το δηµοψήφισµα του 1935 επανήλθε στην Ελλάδα ο Γεώργιος Β’, µε τον οποίο πάντως ο Κονδύλης διαφώνησε, διότι ο βασιλιάς ήθελε να παράσχει αµνηστία στους βενιζελικούς
πραξικοπηµατίες της 1ης Μαρτίου 1935, ώστε να δηµιουργηθεί κλίµα συµφιλίωσης. Ετσι ο βασιλιάς τον ανάγκασε σε παραίτηση.
Ο Κονδύλης πέθανε στις 31 Ιανουαρίου του 1936 και το σώµα του ταριχεύτηκε.
Κυριακάτικη Απογευματινή
