Το βαρύ τίµηµα της Ελλάδας στον Β' Παγκόσµιο Πόλεµο

Με αφορµή την πρόσφατη υπόθεση του φωτογραφικού αρχείου µε τους 200 εκτελεσθέντες από τους Γερµανούς την Πρωτοµαγιά του 1944, στην Καισαριανή, γίνεται ασφαλώς επίκαιρο ένα βιβλίο-ντοκουµέντο που είχε εκδοθεί ακριβώς πριν από 80 χρόνια, µε συγγραφείς δύο αστυνοµικούς, τον αστυνοµικό
διευθυντή Ν.Ι. Παπαδηµητρίου και τον αστυνόµο α’ Γεώργιο Μπότση και που είχε τίτλο «Γιατί η Ελλάς ζητάει ∆ικαιοσύνη».

Το βιβλίο αυτό αναφερόταν µε στοιχεία στις θηριωδίες του γερµανικού στρατού κατοχής στη χώρα µας και στο βαρύ τίµηµα που είχε πληρώσει η Ελλάδα, γινόµενη ολοκαύτωµα στα ιδανικά της ανθρωπότητας. Το βιβλίο αυτό είναι ένα µνηµόσυνο ευγνωµοσύνης στους ήρωες και τους µάρτυρες της τετράχρονης µάχης των ελεύθερων πολιορκηµένων της µικρής και άοπλης Ελλάδας εναντίον των δύο αυτοκρατοριών του Αξονα και των δορυφόρων τους.

Και περιλαµβάνει εκτενές φωτογραφικό υλικό από την τραγωδία του ελληνικού λαού τον καιρό της Κατοχής, µε συγκλονιστικές µάλιστα φωτογραφίες
σκελετωµένων από την πείνα µικρών παιδιών, τα περισσότερα εκ των οποίων βεβαίως είχαν τελικώς πεθάνει.

Σε µία ανατριχιαστική περικοπή του βιβλίου των δύο αστυνοµικών περιγράφεται ως εξής η γερµανική βαναυσότητα σε βάρος όσων συνελάµβαναν:

«Οσοι από τους εγκλείστους γλύτωσαν τελικώς τον θάνατο, µε φρίκη και αποτροπιασµό διηγούνται τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκαν κατά το διάστηµα της κράτησής τους στα κρατητήρια, στις φυλακές ή στα στρατόπεδα των κατακτητών. Με νέα συστήµατα και µεθόδους, άγνωστες στους πολιτισµένους ανθρώπους και
ακατονόµαστες, τυραννούσαν τα θύµατά τους οι κατακτητές. Οταν µετά την αποχώρησή τους από τη χώρα έγινε επίσηµη έρευνα στα οικήµατα τα οποία
είχαν χρησιµοποιήσει οι Γερµανοί ως κρατητήρια, φυλακές, στρατόπεδα κ.λπ., βρέθηκαν στα οικήµατα αυτά σκοτεινοί θάλαµοι µέσα στους οποίους ήταν κτισµένα µικρά κρατητήρια κατασκευασµένα κατά τέτοιον τρόπο ώστε µόλις να χωρεί ένα άτοµο και τούτο όρθιο, χωρίς να µπορεί ούτε τα χέρια του να κινεί. Τα δωµάτια αυτά τα αποκαλούσαν αποµονωτήρια και σε αυτά κρατούσαν εκείνους που ήθελαν να τους αναγκάσουν µε την ορθοστασία και ακινησία, την πείνα, τη δίψα και
την αϋπνία επί µέρες να υποκύψουν. Σε αυτά τα κρατητήρια ποιος ξέρει επί πόσες µέρες έζησαν Ελληνες και Ελληνίδες προτού να πεθάνουν από φρικτά βασανιστήρια.

»Σε άλλα δωµάτια βρέθηκαν ειδικές τροχαλίες από τις οποίες κρεµούσαν οι κατακτητές τα θύµατά τους ζωντανά, µε το κεφάλι προς τα κάτω, και τα υπέβαλλαν σε ακατονόµαστα βασανιστήρια… Τέλος, σε άλλα κρατητήρια βρέθηκαν ειδικές συσκευές επί των τοίχων, µε τις οποίες ακινητοποιούσαν τα θύµατά τους για να τα βασανίζουν χωρίς κόπο. Ολοι οι τοίχοι των οικηµάτων αυτών, που χρησιµοποιήθηκαν ως κρατητήρια, ήταν γεµάτοι από αίµατα των αγωνιστών Ελλήνων τους οποίους οι Γερµανοί βασάνιζαν, όπως επίσης επιγραφές και µικροί στίχοι ποιηµάτων που έγραφαν επί των τοίχων υπέρ της αντίστασης, την τελευταία στιγµή πριν
πεθάνουν, οι µάρτυρες αυτοί Ελληνες…».

Αλλος τρόπος µε τον οποίον βασάνιζαν οι Γερµανοί τον ελληνικό πληθυσµό ήταν τα περίφηµα «κινητά µπλόκα» τους.

Τα µπλόκα αυτά ήταν ισχυρές στρατιωτικές δυνάµεις, ως επί το πλείστον των SS, αρτίως εξοπλισµένες, µε αποκλειστικό σκοπό την εφαρµογή και εκτέλεση απάνθρωπων τροµοκρατικών αντεκδικήσεων σε βάρος του άµαχου πληθυσµού σε περίπτωση οποιουδήποτε σαµποτάζ κατά των αρχών κατοχής ή
των γερµανικών στρατευµάτων από οµάδες αντίστασης.

Σύµφωνα µε τις δηµοσιευθείσες επίσηµες στατιστικές της εποχής κατά την οποία γράφτηκε το βιβλίο αυτό, οι απώλειες των συµµάχων κρατών της Ευρώπης σε ποσοστό επί τη βάσει του πληθυσµού κάθε χώρας κατανέµονται ως ακολούθως:

Ελλάδα 7%
Ρωσία 2,8%
Ολλανδία 2,2%
Γαλλία 2%
Πολωνία 1,8%
Σερβία 1,7%
Βέλγιο 1,5%

Από τα επίσηµα αυτά στατιστικά δεδοµένα καταφαίνεται ότι η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη σειρά των θυσιών σε αίµα από όλα τα συµµαχικά κράτη της Ευρώπης που συµµετείχαν στη σύρραξη.

Ο πληθυσµός της Ελλάδας κατά το έτος 1939 ανερχόταν σε 7.335.000. Σύµφωνα δε µε τις επίσηµες στατιστικές των γεννήσεων και των θανάτων, ο πληθυσµός της Ελλάδας αύξανε ετησίως κατά 90.000 άτοµα σταθερά από το έτος 1925 και εντεύθεν. Θα έπρεπε συνεπώς, τηρουµένης της αναλογίας των προπολεµικών αυξήσε
ων, ο πληθυσµός της Ελλάδας κατά το έτος 1944 να ανερχόταν σε 7.785.000 άτοµα. Αντ’αυτού όµως κατά το τέλος του 1944, όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα, βρεθήκαµε µε πληθυσµό 6.815.000 άτοµα. ∆ηλαδή κατά την διάρκεια του πολέµου και της Κατοχής ο πληθυσµός της Ελλάδας µειώθηκε κατά 970.000 άτοµα.

Οι απώλειες της Ελλάδας σε ανθρώπινες υπάρξεις προήλθαν από τα κάτωθι αίτια:

Ελληνοϊταλικός πόλεµος: 15.700 νεκροί.

Ελληνογερµανικός πόλεµος: 8.000.

Πόλεµος δυνάµεων σε Μέση Ανατολή: 1.100.

Πόλεµος Εµπορικού Ναυτικού:3.500.

Από βοµβαρδισµούς του αστικού πληθυσµού: 7.000.

Εκτελεσθέντες υπό Γερµανοϊταλών: 80.000.

Εκτελεσθέντες υπό των Βουλγάρων: 40.000.

Θανόντες συνεπεία πείνας: 260.000.

Απαχθέντες όµηροι στη Γερµανία: 70.000.

Απαχθέντες όµηροι στην Ιταλία: 30.000.

Απαχθέντες όµηροι στη Βουλγαρία: 50.000.