Mία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες στην πολιτική αλλά και στη σκηνή, η Μελίνα Μερκούρη πέθανε στη Νέα Υόρκη πριν από 32 χρόνια, στις 6 Μαρτίου του 1994. Προερχόταν από πολιτική οικογένεια, καθώς ο παππούς της, Σπύρος Μερκούρης, ήταν δήµαρχος Αθηναίων τη δεκαετία του 1920, ενώ ο πατέρας της, Σταµάτης Μερκούρης, είχε διατελέσει βουλευτής του Λαϊκού Κόµµατος και της Ε∆Α, ενώ είχε χρηµατίσει και υπουργός.
Υπουργός διετέλεσε χρόνια µετά και η κόρη του, η Μελίνα, και µάλιστα σε όλες τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Η πρώτη της, όµως, ενασχόληση ήταν µε το θέατρο,
αποφοιτήσασα από τη Σχολή του Εθνικού. Πρώτος της άνδρας ήταν ο κτηµατίας Παναγής Χαροκόπος (σ.σ.: Υπάρχει, µάλιστα, στην Αγία Παρασκευή Στάση Χαροκόπου), χωρίς να κρατήσει πολύ η συµβίωσή τους.
Ερωτεύτηκε αργότερα τον αξιωµατικό του Πολεµικού Ναυτικού και ήρωα στον πόλεµο στην Αλβανία Πύρρο Σπυροµήλιο. Η κινηµατογραφική ταινία «Στέλλα», που την έκανε ιδιαιτέρως γνωστή, υπήρξε η αφορµή για να γνωρίσει τον τρίτο σύζυγό της και µεγάλη της αδυναµία, τον σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν. Τον γνώρισε στο Φεστιβάλ των Καννών, όπου προβαλλόταν η ταινία της.
Με τον Ντασέν παντρεύτηκαν στην Ελβετία τον Μάιο του 1966. Μάρτυρας στον γάµο της ήταν ο Νίκος Κούρκουλος. Μετά τον γάµο η Μελίνα είχε δηλώσει:
«Θα ήθελα να είχαµε παντρευτεί στην Ελλάδα, αλλά τότε θα έπρεπε να καλέσουµε πολύ κόσµο και δεν ταίριαζε ο θόρυβος και η φασαρία σε µια απλή τελετή, που επισφραγίζει συµβίωση 10 χρόνων».
Υπουργός Πολιτισµού συνολικά επί µία δεκαετία (αρχικά 1981- 1989 και 1993-1994), ήταν αυτή που ξεκίνησε την εκστρατεία για την επιστροφή στην Ελλάδα των
κλεµµένων από τον Ελγιν Γλυπτών του Παρθενώνα. Υπάρχει, µάλιστα, και το εξής περιστατικό που δείχνει το πάθος της για την επιστροφή των Γλυπτών.
Περί τα µέσα της δεκαετίας του ’80, η Μελίνα Μερκούρη, ως υπουργός Πολιτισµού, υποδέχτηκε στο υπουργείο τον υπουργό Εξωτερικών της Αυστραλίας,
που ήταν φίλος της και πραγµατοποιούσε επίσηµο ταξίδι στη χώρα µας. Ο Αυστραλός υπουργός τη συνάντησε στο γραφείο της, που την εποχή εκείνη στεγαζόταν στην Αριστείδου. Παρών στη συνάντηση ήταν και ο τότε γενικός γραµµατέας του υπουργείου, Κωνσταντίνος Αλαβάνος, διευθυντής αργότερα του Τηλεοπτικού Σταθµού της Βουλής. Η συζήτηση πήγαινε πολύ καλά και σε χαλαρό κλίµα, µια και η Μελίνα ήξερε πώς να δηµιουργεί ευχάριστη ατµόσφαιρα. Καθώς η συζήτηση άρχισε να µπαίνει σε πιο σοβαρά θέµατα, ο Αυστραλός υπουργός υπέβαλε τη φλέγουσα ερώτηση για τα «Ελγίνεια», κάνοντας το σφάλµα, εν αγνοία του, να αναφερθεί στα «αγάλµατα του Ελγιν». Η Μελίνα σηκώθηκε έξαλλη από τον καναπέ όπου καθόταν, του άστραψε ένα… χαστούκι και του είπε
(στα αγγλικά, βεβαίως): «Ντροπή σου που τολµάς να τα αναφέρεις σαν “αγάλµατα του Ελγιν”». Ρε συ (σ.σ.: Αυτό το είπε στα ελληνικά), δεν λέγονται έτσι. Λέγονται Μάρµαρα του Παρθενώνα». Κόκαλο ο Αυστραλός, ο οποίος άργησε να συνέλθει από την αντίδραση της φίλης του…
Γοητεία
Ευειδέστατη και µε ζωηρό ταµπεραµέντο, η Μελίνα προσήλκυε τους άνδρες. Σχετικό είναι και ένα περιστατικό µε έναν διάσηµο πολιτικό. Στις 5 Ιουνίου του 1968, η Μελίνα µαζί µε τον Ζιλ Ντασέν παρευρίσκονταν σε δεξίωση του ξενοδοχείου «Ambassador» στο Λος Αντζελες, όπου γιορταζόταν η νίκη του Ρόµπερτ Κένεντι στο Συνέδριο των ∆ηµοκρατικών, το οποίο τον έχριζε και υποψήφιο για την προεδρία των Ηνωµένων Πολιτειών.
Ωραία γυναίκα η Μελίνα και ήταν φυσικό στη δεξίωση πολλοί να είναι αυτοί που την πλησίαζαν, όχι µόνο για να τη γνωρίσουν, αλλά και να τη φλερτάρουν. Μάλιστα, ο Μάρλον Μπράντο, γνωστός καρδιοκατακτητής, είχε το θράσος να την καλέσει και στο δωµάτιό του «για ό,τι ήθελε προκύψει», αδιαφορώντας που η
Μελίνα τού είχε ρητά ξεκαθαρίσει ότι ήταν παντρεµένη. Οµως, ο πιο πιεστικός στο φλερτ ήταν ο ίδιος ο Ρόµπερτ Κένεντι, ο οποίος είχε κυριολεκτικώς στριµώξει
τη Μελίνα.
Κάποια στιγµή, όµως, τον πήρε το µάτι του Ντασέν ότι «κολλούσε φορτικά» στη γυναίκα του και «του γύρισε το µάτι ανάποδα». Εκανε για λίγο υποµονή και,
αφού απηύδησε, βλέποντας ότι ο Κένεντι δεν το έβαζε κάτω, όρµησε, τον έπιασε από τα πέτα και ετοιµαζόταν να δώσει γροθιά στον υποψήφιο για την αµερικανική προεδρία! Κατάλαβε, όµως, τι πήγαινε να κάνει, συγκρατήθηκε, αλλά έλουσε τον Κένεντι µε ό,τι υβρεολόγιο ήξερε και τον απώθησε.
Η τραγική ειρωνεία, όµως, ήταν άλλη: Λίγο αργότερα, την ίδια ηµέρα, ο Κένεντι δολοφονούνταν από τον Σιρχάν Σιρχάν στην κουζίνα του ξενοδοχείου…
Την 1η Ιουλίου του 1994 και µε αριθµό πρωτοκόλλου 507, είχε δηµοσιευθεί στον Τόµο 1747 του Πρωτοδικείου η ∆ιαθήκη της Μελίνας Μερκούρη. Εγραφε, µεταξύ άλλων: «Ορίζω κληρονόµους µου τον σύζυγό µου, Jules Dassin, και τον αδελφό µου, Σπύρο Μερκούρη». Τον Ντασέν, τον αγαπηµένο της Τζούλι, τον παρακαλεί στη διαθήκη να εκτελέσει τις οδηγίες της, όπως τις έχει καταγράψει ο δικηγόρος Χρήστος Ζουράρις. Η ιδιόγραφη διαθήκη φέρει ηµεροµηνία 14 Σεπτεµβρίου του 1992.
Για τη Μελίνα έχει εκδοθεί ένα ογκώδες λεύκωµα, µε όλες τις αφίσες των ταινιών της και των θεατρικών παραστάσεων όπου µετείχε, µε τίτλο: «Μελίνα. Κυριακή για πάντα». Τη σχετική έρευνα και επιµέλεια του εξαιρετικού αυτού λευκώµατος είχε ο ιστορικός Τέχνης Γιώργος Πηλιχός.
Κυριακάτικη Απογευματινή
