Τον Φεβρουάριο του 1956, και συγκεκριµένα στις 29 Φεβρουαρίου, η ΕΡΕ, που είχε ιδρύσει ο Κωνσταντίνος Καραµανλής, κέρδιζε τις εκλογές εκείνες µε απόλυτη πλειοψηφία. Και ο ιδρυτής του κόµµατος εκείνου, που έµελλε χρόνια µετά να είναι, µετά την πτώση της δικτατορίας, και ιδρυτής της Νέας ∆ηµοκρατίας, πετύχαινε την πρώτη εκλογική νίκη, που ήταν και προποµπός και άλλων πολιτικών νικών στη µακρά πολιτική σταδιοδροµία του. Ο Καραµανλής είχε διαδεχθεί στην ηγεσία του Ελληνικού Συναγερµού, του κόµµατος που είχε νικήσει στις εκλογές του 1952, τον Αλέξανδρο Παπάγο, όταν αυτός πέθανε.
Παρά το ότι εκείνη την εποχή όλοι πίστευαν ότι η διαδοχή θα είχε δύο διεκδικητές, τους αντιπροέδρους του κόµµατος Στέφανο Στεφανόπουλο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ο τότε βασιλιάς Παύλος ανέθεσε τον σχηµατισµό νέας κυβέρνησης στον Κωνσταντίνο Καραµανλή. Ηταν µόλις 48 ετών.
Και η επιλογή των Ανακτόρων αποδείχθηκε, µε τα χρόνια, σοφή. Πέραν όλων των άλλων, τον αέρα της ανανέωσης τόσο της συγκεκριµένης δεξιάς παράταξης όσο και της ίδιας της πολιτικής ζωής, που χαρακτηριζόταν µέχρι τότε από µικροκοµµατικές διαµάχες που είχαν επιπτώσεις στην πολιτική σταθερότητα, δεν θα µπορούσαν να τον δώσουν οι εκπρόσωποι του παλαιού πολιτικού συστήµατος. Αλλωστε ο Καραµανλής, έχοντας θητεύσει στα υπουργεία Εργασίας, Εθνικής Αµύνης, ∆ηµοσίων Εργων και Συγκοινωνιών, είχε την πλήρη εικόνα που χρειαζόταν ένας πρωθυπουργός για να ελέγχει τους τοµείς που είχαν καίρια σηµασία στο πλαίσιο της ανάπτυξης της χώρας, της εθνικής ασφάλειας, της εργασιακής πρόνοιας και της καθηµερινότητας του πολίτη.
Χαρακτηριστικός για την απόφαση του Παύλου να αναθέσει στον Καραµανλή τον σχηµατισµό κυβέρνησης είναι ο διάλογος που είχε ο Καραµανλής µε τον βασιλιά, όπως τον περιγράφει ο Μορίς Ζενεβουά. Η σχετική συζήτηση στις 5 Οκτωβρίου του 1955 έγινε και υπό το φως των τουρκικών βιαιοτήτων τον Σεπτέµβριο του 1955, στην Πόλη και στη Σµύρνη, σε βάρος της ελληνικής οµογένειας:
–Νοµίζετε, ρώτησε ο βασιλιάς τον Καραµανλή, ότι ο Ελληνικός Συναγερµός θα είναι σε θέση στην παρούσα εµπλοκή να εκλέξει οµόφωνα αρχηγό;
–∆εν το νοµίζω, αποκρίθηκε ο Καραµανλής. Ο Συναγερµός δεν αποτελείται πια παρά από οµάδες, η καθεµία έχει τον αρχηγό της και ο καθένας από αυτούς τους αρχηγούς επιδιώκει να διαδεχθεί τον Στρατάρχη. Ετσι, η οµοφωνία µού φαίνεται αδύνατη.
–Το πιστεύω όπως εσείς, συµπέρανε ο βασιλιάς Παύλος. Γι’ αυτό αποφάσισα να σας εµπιστευθώ τον σχηµατισµό της νέας κυβέρνησης.
Οµως ο Καραµανλής ήθελε να ηγηθεί ενός κόµµατος που θα έφερε τη δική του σφραγίδα, ενώ θεωρούσε ότι ο Συναγερµός ήταν ένα προσωποπαγές κόµµα του αποβιώσαντος Στρατάρχη. Οπότε αποφάσισενα διαλύσει τον Ελληνικό Συναγερµό και να ιδρύσει ένα νέο κόµµα, την ΕΡΕ. Ετσι, στις 3 Ιανουαρίου του 1956 συγκάλεσε σπίτι του έκτακτο υπουργικό συµβούλιο και εξήγγειλε στους υπουργούς του την ίδρυση του νέου κόµµατος: της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενωσης (ΕΡΕ). Με τη λέξη Εθνική εκφραζόταν η αντίθεση στον κοµµουνισµό.
Με τη λέξη Ριζοσπαστική εκφράζονταν οι προοδευτικές τάσεις της κίνησης. Και µε τη λέξη Ενωση διατυπωνόταν η πρόθεση να συσπειρωθούν, πέριξ του Καραµανλή, όλα τα προοδευτικά στοιχεία, ανεξαρτήτως πού ανήκαν προηγουµένως κοµµατικά. Ο Καραµανλής στη συνάντηση εκείνη µε τους υπουργούς του τούς
είπε ότι δεν επιθυµούσε να του απαντήσουν αµέσως αν συµφωνούν µε την πρωτοβουλία του ή διαφωνούν. Τους άφησε ένα εικοσιτετράωρο να το σκεφτούν… Εκείνος, βεβαίως, είχε πάρει την οριστική του απόφαση, ανεξαρτήτως του ποια θα ήταν η γνώµη των συνεργατών του!
Εσωκοµµατικές κόντρες
Τον Φεβρουάριο εκείνο του 1956, που επρόκειτο να διεξαχθούν οι εκλογές, υπήρχε ένας έντονος εσωκοµµατικός αγώνας µεταξύ των επιτελικών στελεχών της ΕΡΕ, για την τακτική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί. Από τη µία πλευρά ήταν εκείνοι που υποστήριζαν την εφαρµογή ακραίων µεθόδων. Σε αυτούς συµπεριλαµβάνονταν ο Γεώργιος Ράλλης, οι επικεφαλής της ΚΥΠ, καθώς και δηµοσιογραφική µερίδα στην οποία πρωτοστατούσε ο µετέπειτα εκδότης του «Ελεύθερου Κόσµου», Σάββας Κωνσταντόπουλος. Από την άλλη οι πιο συντηρητικοί.
Εντονος ήταν και ο αγώνας της ΕΡΕ εναντίον του Μαρκεζίνη και των υποψηφίων του. Τον Καραµανλή, νεόκοπο πρωθυπουργό τότε, τον απασχολούσαν οι χωριστοί συνδυασµοί του Μαρκεζίνη, καθώς φοβόταν ότι θα µπορούσαν να αποσπάσουν από την ΕΡΕ ψήφους από τους πρώην ψηφοφόρους του Συναγερµού του Παπάγου.
Τις εκλογές του 1956 τις κέρδισε βεβαίως ο Καραµανλής, έστω και µε µικρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Κατηγορήθηκε για την εφαρµογή στις εκλογές εκείνες του λεγοµένου τριφασικού συστήµατος, πλην όµως ο Καραµανλής είχε καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού ως ο νέος ηγέτης της ∆εξιάς, στην οποία έµελλε να είναι
επικεφαλής τα επόµενα χρόνια. Ηταν στην ουσία η αφετηρία µιας εποχής στην οποία ο Καραµανλής θα διαδραµάτιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγµατα της Ελλάδος τα επόµενα χρόνια.
Κυριακάτικη Απογευματινή
