Στον πρώην βιομηχανικό χώρο της ΦΙΑΤ, στο Κουκάκι, ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος στήνει φέτος ένα πρωτότυπο θεατρικό «παιχνίδι» που για πρώτη φορά στην Ελλάδα οι θεατές καθισμένοι σε κύκλο διαβάζουν το θεατρικό έργο που ταυτόχρονα βλέπουν. Η Πέγκυ Τρικαλιώτη, που πρωταγωνιστεί στο ανατρεπτικό και επίκαιρο έργο «Ολική άμεση συλλογική επικείμενη επίγεια σωτηρία» του σπουδαίου Βρετανού Tim Crouch, μιλά σήμερα στην «Κυριακάτικη Απογευματινή» γι’ αυτή την ξεχωριστή site-specific θεατρική εμπειρία με την πρωτότυπη μουσική του Jeph Vanger.
Για ποιο πράγμα ακριβώς μιλά αυτό το έργο;
Στο έργο ο θεατής, μπαίνοντας στο θέατρο, αλλάζει σύμπαν. Είμαστε μέσα σε μια αίρεση και είναι η τελευταία μέρα του κόσμου και υπάρχει μια ολική έκλειψη ηλίου. Ολοι πρέπει να πιστέψουν ότι δεν θα ξημερώσει ποτέ ξανά. Στο κέντρο βρίσκεται ένα έφηβο κορίτσι, η κόρη μου, αλλά δεν αναγνωρίζει τη μάνα του γιατί έχει να τη δει από 8 ετών. ∆εν είναι ρεαλιστικό το έργο.
Πώς γίνεται η επαφή με τους θεατές;
Από το κοινό ζητάμε πολλά πράγματα. Πρέπει να παρακολουθούν πολύ στενά το έργο, γιατί παίρνουν μέρος σε αυτό. Μιλούν μαζί μας. Και ανάλογα με το κοινό, κάθε βράδυ δημιουργείται και μια άλλη παράσταση. Υπάρχουν φορές που οι θεατές δίνουν κάποιες απαντήσεις με θάρρος, ή κάποιοι άλλοι είναι πιο λιγομίλητοι, ενώ κάποιοι άλλοι δεν θέλουν να μιλήσουν.
Εξετάζεται εξονυχιστικά η επιρρεπής φύση του ανθρώπου προς τον ολοκληρωτισμό;
Ναι, ο συγγραφέας είναι εμπνευσμένος από την εξουσία του Τραμπ και μιλά για το πόσο εύκολα ένας άνθρωπος μπορεί να ακολουθήσει τυφλά έναν ηγέτη, μια θρησκεία, ένα κόμμα χωρίς να έχει γνώμη. Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουμε να κρατηθούμε από κάτι, που μας δίνει μια ψεύτικη ασφάλεια. Την έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη που εθελοτυφλούμε απέναντι στο ότι είναι ψεύτικη. Το έργο δεν δίνει απάντηση για το πώς μπορούμε αυτό να το διορθώσουμε, αλλά αφήνει τον θεατή να τη βρει μόνος του.
Γιατί νιώθουμε τόση ανασφάλεια και πρέπει από κάπου να πιαστούμε;
∆εν είναι εύκολη αυτή η συνθήκη η οποία έχει διαμορφωθεί στις κοινωνίες που ζούμε. Οι άνθρωποι παλεύουν πολύ για να τα βγάλουν πέρα. Στον δυτικό κόσμο υπάρχει μεγάλη πρόοδος στην τεχνολογία, όπως και στα φάρμακα, τις αρρώστιες, ωστόσο υπάρχει μια τεράστια ταξική ανασφάλεια, γιατί συνέχεια επαναλαμβάνεται η ιστορία. Και στην ουσία εμείς οι ίδιοι συνεχίζουμε να την επαναλαμβάνουμε. Αυτό έχει μεγάλη εσωτερική σύγκρουση. Και αντί να ψάξεις προς τα μέσα στον εαυτό σου τον φταίχτη, κοιτάς να κατηγορήσεις κάποιον άλλον, ή ψάχνεις προς τα έξω αυτόν που θα σε σώσει.
Η βαθιά ανάγκη μας για ανθρώπινη σύνδεση πώς επιτυγχάνεται;
Αυτή η ανάγκη έχει να κάνει με τη σύνδεση στην αγάπη και την ελευθερία στη σκέψη μας. Οι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να επικοινωνήσουν όταν είναι ελεύθεροι. Και ελεύθερος είσαι όταν μπορείς να ακούς και τη γνώμη του άλλου. Εκεί ξεκινά η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Ετσι γίνεται η αγκαλιά.
Ο συγγραφέας εμπνέεται από τον Τραμπ ως έναν κίνδυνο αυταρχισμού που απειλεί τις περισσότερες δημοκρατίες του πλανήτη; Ο Τραμπ είναι ένας άνθρωπος που -φανερά- δεν ζει με τους κανόνες, αλλά έπεισε μια ολόκληρη Αμερική να τον εκλέξει δύο φορές. Εχει κάνει παρέα με αποδεδειγμένους παιδεραστές, είναι στα δικαστήρια, δεν είναι ηθικός. Είναι ένας τρελός που αλλάζει τη γνώμη του για τα πράγματα, αλλάζει τη συνθήκη ανάλογα με το πώς ξυπνάει το πρωί. Και αυτό αφορά όλον τον πλανήτη. Και κάποιοι τον ακολουθούν ολοκληρωτικά.
Είναι εύκολος ή δύσκολος ο ρόλος σας;
Ο ρόλος αυτός θέλει το 100% της εγρήγορσής σου, καθώς είσαι αρκετά εκτεθειμένος στη σκηνή, γιατί είμαστε στο ίδιο φως με τους θεατές. Τους αγγίζουμε και μας αγγίζουν. Είμαστε όλοι μαζί. Μου αρέσει αυτό και είναι και ο λόγος που είπα «ναι» στον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Ραπτοτάσιο. Η παράσταση αυτή έχει κάτι που εγώ δεν το έχω ξαναδεί. Εχει ένα βιβλίο που αναφέρει όλο το θεατρικό έργο μέσα, το οποίο διαβάζει ο θεατής σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Εχει και εικόνες μέσα, τις οποίες εμείς οι ηθοποιοί κάνουμε ή δεν κάνουμε. Αυτές τις εικόνες ο θεατής τις βλέπει είτε μέσα από το βιβλίο είτε κοιτώντας εμάς. Εχει την επιλογή να κοιτάει μόνο το βιβλίο. Είναι σαν εμείς να παίζουμε αυτό που εκείνοι διαβάζουν. Ζωντανεύουμε το βιβλίο μπροστά τους.
Κυριακάτικη Απογευματινή
