Με αφορμή τη ραδιοφωνική σεζόν που διανύουμε, ο Βασίλης Κριμπάς μιλάει στην «Απογευματινή» για το «Άλμπουμ», την εκπομπή που παρουσιάζει κάθε Σάββατο και Κυριακή στον Παραπολιτικά 90,1 FM, ένα ραδιοφωνικό ταξίδι μνήμης με μουσικές και ιστορίες μιας άλλης Ελλάδας.
-Πώς νιώθετε που για ακόμα μία σεζόν βρίσκεστε στον αέρα του Παραπολιτικά 90,1 FM με την εκπομπή «Άλμπουμ»;
Τολμώ να πω ότι αυτό αποτελεί δικαίωση τόσο για μένα που πιστεύω στη δύναμη του όρου vintage όσο και για τους ακροατές που αποδεικνύουν ότι η παιδική ή εφηβική τους ηλικία δεν έχει χαθεί στον χρόνο. Το να απευθύνεσαι σε ανθρώπους με κοινά βιώματα στο παρελθόν δεν είναι εύκολο γιατί σε ένα μεγάλο ποσοστό θα ξεχάσεις να αναφέρεις κάτι στη διάρκεια της εκπομπής και, ενδεχομένως, πολλοί να δυσαρεστηθούν. Είναι μία επιτυχία της εκπομπής το ότι κανένας ή σχεδόν κανένας δεν αποχωρεί από την εκπομπή με παράπονο. Εν προκειμένω, θα ήθελα να πω κι ένα «ευχαριστώ» στους ανθρώπους των «Παραπολιτικών» που εξακολουθούν να στηρίζουν εκπομπές που μπορούν να δέσουν με θράσος ένα τραγούδι του Αττίκ με ένα διαφημιστικό σποτ του σοκολατούχου Carnation!
-Τι σημαίνει για εσάς να ξεφυλλίζετε κάθε εβδομάδα αναμνήσεις και στιγμές ζωής από τραγούδια και εικόνες;
Σημαίνει μία ψυχική βυθομέτρηση του παρουσιαστή και των ακροατών! Κάθε εκπομπή είναι ένα τεστ για το πόσο μπορούμε να αντέξουμε ένα παρελθόν που άφησε ανεξίτηλα χαραγμένα στη μνήμη μας τραγούδια, ταινίες, διαφημίσεις, πρόσωπα. Και, απ’ όσο μπορώ να διακρίνω, το «Άλμπουμ» της ζωής του καθενός δεν είναι καταχωνιασμένο σε κάποια αποθήκη αλλά σε περίοπτη θέση στο κέντρο του σαλονιού του! Κάθε εκπομπή περιέχει ακριβώς εκείνα τα υλικά του παρελθόντος που χρειαζόμαστε, όχι για να μελαγχολήσουμε αλλά για να είμαστε χαρούμενοι που ζήσαμε όσα ζήσαμε! Και σε κάθε φινάλε δεν είμαστε απλώς ζωντανοί αλλά έχουμε (σχεδόν!) ξανανιώσει.
-Έχετε προσθέσει κάτι διαφορετικό φέτος στην εκπομπή;
Το παρελθόν έχει ήδη γραφτεί για τον καθένα μας εδώ και χρόνια και δεν χρειάζεται ούτε να του αφαιρέσουμε κάτι αλλά ούτε και να του προσθέσουμε! Άρα η εκπομπή δεν έχει λόγο να αλλάξει τη συνταγή της. Όπως θα έκανε κι ένας ζαχαροπλάστης του 1970 που δεν θα άλλαζε τη συνταγή για μία κλασική νουγκατίνα ή σεράνο. Η εκπομπή λοιπόν συνεχίζει να στηρίζεται είτε σε θέματα που σημάδεψαν τα παιδικά μας χρόνια είτε σε λέξεις που κάνουν μία σειρά τραγουδιών να έχουν ισχυρή προσωπικότητα. Πάντως το ζητούμενο για μένα είναι να κινεί την περιέργεια και στους νεότερους που θα ήθελαν να μάθουν αν οι ιστορίες που άκουγαν από τους γονείς τους ήταν πραγματικές ή όχι. Θα μπορέσουν να το διασταυρώσουν ακούγοντας τις δικές μου παλιές ιστορίες (50 ετών γαρ!) αλλά και ηχητικά ντοκουμέντα τηλεοπτικά ή κινηματογραφικά. Και αν πουν «μπορεί να είστε boomers αλλά το παρελθόν σας δεν είναι και τόσο αδιάφορο τελικά», τότε ασφαλώς θα νιώσουμε νικητές.
-Υπήρξε κάποια ιστορία ή στιγμή που σας συγκίνησε ιδιαίτερα και σας έμεινε αξέχαστη;
Φαντάζομαι εννοείτε κάποια ιστορία εντός της εκπομπής γιατί από προσωπικές ιστορίες εκτός ραδιοφώνου έχω τόμους ολόκληρους! Με συγκινεί το να με βρίσκουν παλιοί γνωστοί ή φίλοι… Δάσκαλοι ή καθηγητές που χαίρονται που επιβεβαιώθηκαν σχετικά με την επαγγελματική μου πορεία. Ξέρετε είναι η κλασική ατάκα του μεγαλύτερου που λέει: «Το ήξερα εγώ ότι μια μέρα θα γίνεις γνωστός» και άλλα τέτοια που μου φέρνουν ένα (ρετρό) μειδίαμα στα χείλη! Όμως η πιο συγκινητική ιστορία στην πορεία μου στο ραδιόφωνο ήταν όταν μία δασκάλα νηπιαγωγείου έβαλε τα παιδάκια της τάξης της να φτιάξουν ένα παραμύθι με πρωταγωνιστή εμένα για να το διαβάσουμε στον αέρα. Τα παιδιά με ζωγράφισαν όπως με φαντάζονταν, μου έβαλαν μαλλιά και μουστάκια, έγραψαν κι ένα γλυκύτατο παραμύθι και κατά τη μετάδοση της εκπομπής οι ακροατές μου είχαν μέσο όρο ηλικίας πέντε ετών! Αίσθηση νηπιαγωγείου στο στούντιο με όλη την αθωότητα που μπορεί να περιέχει η λέξη νηπιαγωγείο.
-Τι ελπίζετε να πάρει μαζί του ο ακροατής μετά το τέλος κάθε εκπομπής;
Νομίζω και ελπίζω να πάρει τα μπογαλάκια του και να φύγει πιο γεμάτος, πιο πλήρης. Ίσως και με ένα χαμόγελο γλυκό όχι μόνο στα χείλη του αλλά στο σώμα του ολόκληρο! Πιθανότατα και με τη σκέψη πως τελικά τίποτα δεν πάει χαμένο.
Εφημερίδα Απογευματινή
