Έχει παίξει κατ’ επανάληψη στο θέατρο, ενώ έχει πρωταγωνιστήσει σε πετυχηµένες τηλεοπτικές σειρές και κινηµατογραφικές ταινίες. Μάλιστα, το 2007
κέρδισε το βραβείο Shooting Stars, στο ∆ιεθνές Φεστιβάλ Κινηµατογράφου του Βερολίνου. Αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί στην «Πλεξούδα» της Λετισιά
Κολοµπανί, στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου και στη νέα ταινία του Αλέξανδρου Ρήγα, «Τι ψυχή θα παραδώσεις µωρή;».
Με αφορµή αυτήν την ποικίλη (εντυπωσιακή, θα έλεγε κάποιος) δραστηριότητα, η Παναγιώτα Βλαντή δίνει µια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή» και µιλά για τους ρόλους της, τις επιλογές για τις οποίες έχει µετανιώσει, για την κακοποίηση των γυναικών, το κίνηµα του #ΜeToo και τη δική της εµπειρία µε αυτό, τη σάτιρα και την πολιτική ορθότητα, αλλά και για το ξεκίνηµά της, τα ανεκπλήρωτα όνειρά της, τα λάθη που θα απέφευγε (ακόµα και στην προσωπική της ζωή), ενώ εξηγεί το πώς βλέπει το θέατρο σήµερα στην Ελλάδα και πώς αντιλαµβάνεται την επόµενη µέρα σε σχέση µε την τεχνητή νοηµοσύνη…
Πρωταγωνιστείτε στην περίφηµη «Πλεξούδα» (στο θέατρο «Μεταξουργείο»), στη θεατρική µεταφορά του οµώνυµου βιβλίου της Λετισιά Κολοµπανί. Τι να περιµένουµε από αυτήν την παράσταση;
Είναι ένα βιβλίο που έχει γραφτεί από γυναίκα για τρεις γυναίκες σε διαφορετικά µέρη του κόσµου. Αλλά το θέµα αφορά όλα τα φύλα. ∆εν συναντιούνται
ποτέ, βιώνουν τρεις διαφορετικές δύσκολες καταστάσεις και στο τέλος λυτρώνονται: υπάρχει αισιοδοξία. Αρκεί να ακολουθήσει κανείς τα όνειρά του
και να κάνει το σωστό για τον συνάνθρωπό του. Και οι τρεις γυναίκες είναι δυναµικές µε τον τρόπο τους. Εγώ ερµηνεύω µια γυναίκα καριέρας. Ώσπου κάτι
αρνητικό έρχεται να ανατρέψει τη ζωή της, για να τη δει από άλλο πρίσµα και να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές της. Και αυτό είναι το µήνυµα: ότι
κάτι αρνητικό µπορεί τελικά να σε ωφελήσει, να σου ανοίξει έναν άλλο δρόµο. Αυτό συµβαίνει και µε τις τρεις γυναίκες. Αναγκάζονται να κολυµπήσουν στα βαθιά. Και πρέπει να ξεχάσουν τις σταθερές τους και τις ασφάλειές τους και να δράσουν. Να µην υποταχθούν, να µην παραιτηθούν. Και τις τρεις γυναίκες τις συνδέει η δύναµη να αποφύγουν τη µοίρα τους.
Τι σας αρέσει, λοιπόν, στον συγκεκριµένο ρόλο; Ποια δικά σας χαρακτηριστικά αναγνωρίζετε σε αυτή τη γυναίκα; Αλλά και τι, ενδεχοµένως, σας ενοχλεί;
Σπάνια µε ενοχλεί κάτι σε έναν ρόλο, ακόµα και αν είναι αρνητικός. Είναι µια σύγχρονη γυναίκα. Πολλές γυναίκες το έχουν ζήσει αυτό: τρέχουµε για την καριέρα. Ισως αφήνουµε λίγο σε έναν αυτόµατο πιλότο την οικογένεια και τον εαυτό µας και στρεφόµαστε στην καριέρα. Αυτό το βλέπω σαν κάτι πολύ σύγχρονο. ∆εν έχω πολλά κοινά µε την ηρωίδα. Ας πούµε ότι συναντιόµαστε κάπου στον δυναµικό τρόπο ζωής, στο ότι παλεύει, είναι µαχήτρια. Εχω υπάρξει µαχήτρια στη ζωή µου, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι. Ολα αυτά βοηθούν στο κτίσιµο του ρόλου, µε πολλή αγωνία πρέπει να πω και µε πολλή, εσωτερική αναζήτηση.
Θα ερµηνεύσετε, επίσης, τη γυναίκα µε τα µαύρα στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Γιάννη Ρίτσου (στο θέατρο «Ολύµπια», από ∆ευτέρα 2 Φεβρουαρίου).
Κάνω την ηλικιωµένη γυναίκα που είναι στο ποίηµα και συνοµιλεί µε έναν νεαρό που είναι στο σπίτι της και του ζητά να την πάρει µαζί της. Ένα πολύ τρυφερό
έργο που έχει µία σύγκρουση της ζωής που έζησα και αυτής που θα έπρεπε να ζήσω. Και εκείνης του «θέλω να αποδράσω από την παραίτηση και να πάω στο καινούργιο, στο φρέσκο». Όλα αυτά συνοδεύονται επί σκηνής από µία υπέροχη µουσική του Θοδωρή Λεµπέση, µε ορχήστρα δωµατίου µε δέκα όργανα. Ενα πραγµατικά πολύ όµορφο έργο.
Εσείς έχετε µετανιώσει για κάποια επιλογή σας;
Ναι, έχω µετανιώσει. Έχουν υπάρξει πολλές δουλειές που σε έχουν πάει πιο κάτω, κάποιες κακές συνεργασίες όπου καλείσαι να αντιµετωπίσεις ανθρώπους που δεν είναι στο ίδιο µήκος κύµατος µε σένα. Απ’ την άλλη, έχεις από όλα κάτι να κερδίσεις. Αν ήταν όλα ρόδινα, θα ήταν βαρετά.
Στη µεγάλη οθόνη ερµηνεύετε µια άλλη γυναίκα, την Ντοµινίκ Σεζάρ, που είχαµε γνωρίσει σε ερµηνεία της Ελένης Ράντου, στην οµώνυµη επιτυχηµένη σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα, «Τι ψυχή θα παραδώσεις µωρή;». Μιλήστε µας γι’ αυτόν τον κωµικό ρόλο.
∆εν είναι ακριβώς κωµικός ο ρόλος, στην εκδοχή της ταινίας. Εδώ ο Ρήγας είναι σε µια άλλη φάση της ζωής του και θέλει να φωτίσει λίγο περισσότερο τις ρωγµές αυτών των γυναικών. ∆ηλαδή, υπάρχει το χιούµορ, υπάρχει το γέλιο, αλλά βλέπεις και από τι οδηγήθηκαν και έγιναν έτσι. Βλέπουµε την κακοποίηση αυτών των γυναικών, αλλά είναι ταυτόχρονα χιουµοριστικός ο τρόπος που αντιµετωπίζουν την κατάστασή τους. Εδώ, ο Αλέξανδρος εµβαθύνει πιο πολύ στα αίτια, στο πώς αυτές οι γυναίκες έγιναν έτσι. Και τι αντίκτυπο είχε σε αυτές η κακοποίηση – κάτι δηλαδή που δεν το είχαµε δει στη σειρά. Τώρα εµβαθύνει περισσότερο. Η γυναίκα που ερµηνεύω άγεται και φέρεται από έναν άντρα. Η κακοποίηση έχει αφήσει βαθιά τα σηµάδια πάνω της.
Μιλώντας για την κακοποίηση των γυναικών, δεν µπορώ να µη σταθώ στο σπουδαίο κίνηµα #ΜeToo, µέσα από το οποίο πολλές γυναίκες θύµατα βρήκαν το θάρρος να µιλήσουν για τους θύτες τους. Στην πράξη, ωστόσο, φαίνεται ότι µια κατηγορία είναι αρκετή για να θεωρηθεί κάποιος ένοχος µέχρις αποδείξεως το εναντίου. Πιστεύετε ότι εδώ διακυβεύεται κατά κάποιον τρόπο το τεκµήριο της αθωότητας;
Κατ’ αρχάς, πολλά από αυτά που καταγγέλλονται µε το #MeToo έχουν γίνει πριν από πολλά χρόνια και κάποια έχουν παραγραφεί. Οι περισσότερες γυναίκες που µιλήσαµε γι’ αυτά, τα οποία έχουν γίνει πριν από πολλά χρόνια, δεν ήταν για να τιµωρηθούν κάποιοι ή να τους πάµε στα δικαστήρια. Θέλαµε απλώς αυτό να γίνει γνωστό και η νέα γενιά να µην το ανεχθεί. Να µην ανεχθεί αυτού του τύπου την κακοποίηση. Βέβαια υπάρχουν κάποια δικάσιµα που έγιναν και αποδείχθηκαν, τελικά, ότι κάποιοι ήταν ένοχοι. Υπάρχουν και άλλες ανοιχτές υποθέσεις. ∆εν νοµίζω όµως ότι κάποια γυναίκα ξυπνάει ένα πρωί, έχοντας πίσω µια οικογένεια,
για να πει ότι «ξέρετε, κακοποιήθηκα» µε σκοπό να γίνει γνωστή. Πολλές από τις κυρίες που µιλήσαµε δεν είχαµε ανάγκη τέτοιου είδους δηµοσιότητα και αν
µε ρωτάτε, επειδή είχα µιλήσει προσωπικά, ήταν από τις πιο δύσκολες στιγµές της ζωής µου. Πάρα πολύ δύσκολο να το εκθέσω αυτό το κοµµάτι. Γιατί, όπως
ξέρετε, τις γυναίκες που κακοποιούνται ή που έχουν δεχθεί τέτοιου τύπου συµπεριφορές στη δουλειά κάποιοι τις θεωρούν ότι φταίνε κιόλας επειδή προκαλούν. Το έχουµε ακούσει κι αυτό! ∆εν είναι καθόλου εύκολο όλο αυτό να το αντιµετωπίσει µια γυναίκα.
Πάµε πίσω στην ταινία. Η σάτιρα, ακόµα και µια σκληρή σάτιρα πάνω σε ένα θέµα πολύ δύσκολο, είναι αναγκαστικά συνυφασµένη µε τα κακώς κείµενα. Πιστεύετε ότι κινδυνεύει στις µέρες µας η σάτιρα από την πολιτική ορθότητα, από µια νέα καθώς πρέπει συµπεριφορά;
Η τέχνη δεν κινδυνεύει από καµία πολιτική ορθότητα. Ποτέ δεν θα κινδυνέψει. Εκτός αν είναι κάτι που δεν γίνεται ωραία, εάν η σάτιρα γίνεται µε χυδαίο
τρόπο. Αλλά αυτό είναι κάτι άλλο.
Εχετε κάνει επιτυχίες και στην τηλεόραση και στον κινηµατογράφο και στο θέατρο. Ποιο µέσον αισθάνεστε ότι είναι πιο κοντά σε εσάς και γιατί;
Κοιτάξτε να δείτε, αυτό αλλάζει ανάλογα µε το µέσον. Υπάρχουν στιγµές που νιώθω µια απίστευτη πληρότητα κάνοντας τηλεόραση. Και υπήρξα και τυχερή γιατί έκανα πάρα πολύ ωραίες δουλειές. Και θέλω να πιστεύω ότι θα κάνω και στο µέλλον. Υπάρχουν άλλες στιγµές που έχω νιώσει αυτή την ευδαιµονία στο θέατρο. Οπως ας πούµε γίνεται τώρα, αλλά έχω και στο σινεµά µια πολύ καλή στιγµή φέτος. Αρα λοιπόν θεωρώ ότι είµαι κοντά σε όλα, ανάλογα το κείµενο και τη συνεργασία.
Αλήθεια, πώς ξεκινήσατε την ενασχόλησή σας µε την ηθοποιία; Ποιες δυσκολίες αντιµετωπίσατε;
Τις δυσκολίες που αντιµετωπίζει ένας ηθοποιός, ανεργία κ.λπ. Εχω πάει σε πάρα πολλές ακροάσεις που δεν µε πήραν. Οι δυσκολίες αλλάζουν, ξέρετε,
µε το πέρασµα του χρόνου. Το ότι εγώ τώρα έχω κατακτήσει µια αναγνωρισιµότητα είναι πολύ ωραίο. Αλλά, από την άλλη, υπάρχουν δυσκολίες διαφορετικού τύπου. Πάντως, οι γονείς µου ήθελαν ένα οικονοµικά πιο ασφαλές επάγγελµα για µένα. ∆εν µε ενθάρρυναν ιδιαιτέρως, αλλά µετά, µε την πρώτη µου πρεµιέρα, το αποδέχθηκαν.
Έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια πορείας και επιτυχιών, υπάρχει κάποιο απωθηµένο, κάποια συνεργασία που θα θέλατε και δεν έγινε, κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο;
Πάντα ονειρεύοµαι νέα κείµενα και να κάνω ωραίες συνεργασίες µε τους ανθρώπους που θα ήθελα. Τώρα γνώρισα την Κυριακή Σπανού στην «Πλεξούδα», που µου άρεσε πολύ ως σκηνοθέτις. Είναι και πολλοί, άλλοι σκηνοθέτες που θα ήθελα και εύχοµαι να δουλέψω. Θα ήθελα επίσης να συνεργαστώ µε τον Γιώργο Παλούµπη που µου αρέσει, αλλά αν συνεχίσω θα αδικήσω τώρα κάποιους.
Τι συµβουλή θα δίνατε στη νεαρή Παναγιώτα Βλαντή που µόλις τώρα ξεκινά την καριέρα της;
Τα ίδια θα έκανα πάλι. Ισως θα έδινα λιγότερο χρόνο στη δουλειά. Αλλά θα έδινα στην Παναγιώτα µια συµβουλή για την προσωπική της ζωή: Να µη δίνει τόσο χρόνο σε καταστάσεις που ήταν τόσο κάπως τοξικές για µένα. Ναι, αυτό πιο πολύ θα τη συµβούλευα. Στη δουλειά νοµίζω προσπάθησα αρκετά, δούλεψα πολύ και νοµίζω, κάποια στιγµή, ξεπέρασα τις προσδοκίες µου. Γιατί, πραγµατικά, δούλεψα πάρα πολύ σκληρά γι’ αυτό.
Πώς βλέπετε λοιπόν το θέατρο στην Ελλάδα σήµερα και πώς την επόµενη µέρα;
Σήµερα έχει πολλές παραστάσεις, όλα τα θεατρικά ρεύµατα είναι καλοδεχούµενα: ∆ιαλέγεις και παίρνεις. Αυτό πιστεύω ότι γίνεται στο θέατρο. Υπάρχουν
παραστάσεις πάρα πολύ δυνατές, συναισθηµατικές και µου αρέσει. Και υπάρχουν παραστάσεις που είναι λίγο άλλου τύπου, άλλο µοτίβο, που επίσης έχουν ενδιαφέρον. Αρκεί να ακούµε το κείµενο. Εχω µία µανία µε τα κείµενα. ∆εν είναι υποχρεωµένος ο κόσµος να γνωρίζει όλα τα κείµενα. Το θέατρο ίσως έχει
στόχο να αφυπνίζει. Και να δίνει κατευθυντήριες γραµµές ψαξίµατος. Αυτό θα έλεγα ότι µου αρέσει στο θέατρο. Οσο για τον ρόλο της τεχνητής νοηµοσύνης
στην επόµενη µέρα πιστεύω ότι ο άνθρωπος σε κάποια επαγγέλµατα είναι αναντικατάστατος. Το δαιδαλώδες ανθρώπινο µυαλό και η ανθρώπινη παρουσία δεν νοµίζω ότι µπορούν να αντικατασταθούν από την τεχνητή νοηµοσύνη.
Κυριακάτικη Απογευματινή
