Την εµβληµατική Μέριλιν Μονρόε υποδύεται από τις 11 Φεβρουαρίου η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου στο Artbox Fargani Theater του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, µε αφορµή τη συµπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του πιο καυτού µύθου του Χόλυγουντ. Η γνωστή ηθοποιός, που έγινε ξανθιά πλατινέ για τις ανάγκες του ρόλου, πρωταγωνιστεί στο έργο «Φάκελος Μέριλιν Μονρόε: Κωδικός Erase», που υπογράφει η Ροδή Στεφανίδου σε σκηνοθεσία Ενκε Φεζολλάρι, και µαζί µε τον αφηγητή Χρήστο Παπαδηµητρίου επιχειρεί να φωτίσει γνωστές
και άγνωστες πτυχές της γυναικείας υπόστασης της Μέριλιν. Πρόκειται για µια παράσταση που επιχειρεί να εισχωρήσει στην εύθραυστη και κατακερµατισµένη καρδιά της Μονρόε, φωτίζοντας τη «γυναίκα» πέρα από την «εικόνα». Μια γυναίκα που σπαράζει και πάνω απ’ όλα ψάχνει να αγαπηθεί και να αγαπήσει.
Το έργο ακολουθεί όλη τη ζωή της λαµπερής σταρ εκκινώντας από την ηµέρα του θανάτου της, στις 5 Αυγούστου
1962, σε ηλικία 36 ετών. Στη σκηνή η ζωή της ζωντανεύει µέσα από αφηγήσεις και µαρτυρίες. Ισχυροί άνθρωποι
του πολιτικού και του καλλιτεχνικού κόσµου, γάµοι, ερωτικές σχέσεις και οικεία πρόσωπα διαπερνούν τη ζωή της,
µια ζωή που ακροβατεί ανάµεσα στη µαταιοδοξία και στην ανάγκη για αληθινή σύνδεση. Μια σύγχρονη σκηνική αφήγηση για ένα σύµβολο, που αποκαλύπτεται στις πιο ανθρώπινες και ευάλωτες πλευρές του.
Η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, µιλώντας στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή», µοιράζεται όλα όσα ένιωσε στις πρόβες µελετώντας αυτό το πονεµένο κορίτσι, συναισθήµατα τόσο έντονα που πολλές φορές την έφτασαν σε οδυνηρό κλάµα.
Πώς προέκυψε αυτός ο ρόλος;
Προέκυψε ύστερα από συζήτηση µε τον σκηνοθέτη Ενκε Φεζολλάρι. Το σκεφτήκαµε µαζί το καλοκαίρι και προχώρησε
άµεσα η ιδέα µε το ΚΘΒΕ. Είναι ένα καταπληκτικό κείµενο γραµµένο από τη Ροδή Στεφανίδου. Ουσιαστικά φωτίζουµε τη ζωή όχι της λαµπερής Μέριλιν, γιατί αυτή την ξέρουµε όλοι, αλλά τον βίο της ως γυναίκας. ∆ηλαδή ποια ήταν η Μέριλιν πέρα από τον µύθο.
Πώς νιώθετε που θα ενσαρκώσετε αυτόν τον ρόλο της γυναίκας-συµβόλου;
∆εν θα ερµηνεύσω τη Μέριλιν ως σύµβολο, αλλά αυτό που υπήρχε πίσω από αυτό. Αυτό µε ενδιαφέρει. Αυτή η κοπέλα ήταν ορφανή και έζησε σε ορφανοτροφείο και σε 11 ανάδοχες οικογένειες. Ηταν καταθλιπτική. Η µητέρα της
είχε σχιζοφρένεια. Η Μέριλιν ήθελε να κάνει παιδιά, αλλά δυστυχώς δεν µπορούσε. Στα παιδικά της χρόνια δέχτηκε
µεγάλη κακοποίηση, καθώς υπέστη βιασµούς από την ηλικία των 8 ετών. Πίσω από αυτό το λαµπερό πλάσµα υπάρχουν πολύ σκοτεινές πλευρές.
Ποιες πτυχές της γυναικείας υπόστασής της παρουσιάζει η παράσταση;
Ξεκινάµε από το τέλος, από τη στιγµή που πέθανε κάποια νύχτα, ξηµερώµατα, µε το ακουστικό του τηλεφώνου στο
χέρι. Ακούµε τον ιατροδικαστή που εξηγεί πώς πέθανε και τις διάφορες υποθέσεις της πιθανής αυτοκτονίας. Αφήνουµε ανοιχτά όλα τα ενδεχόµενα. Μετά διηγούµαστε όλη την ιστορία της. Φωτίζουµε πολλές πλευρές της, όπως τους τρεις γάµους της, που ήταν κακοποιητικοί, τη βία που υπέστη ως µικρό παιδί, καθώς ήταν ορφανή, τους βιασµούς, την αδυναµία της να κάνει παιδιά, την εµπλοκή της µε τα χάπια. Επαιρνε χάπια για να κοιµηθεί, χάπια για να ξυπνήσει, χάπια για όλες τις ανάγκες της, µαζί µε αλκοόλ. Αυτή η γυναίκα δεν ήταν πραγµατικά ευτυχισµένη. Η παράστασή µας είναι ένα σκληρό έργο.
Ηταν µια ψυχή πολύ πονεµένη;
Ναι, ήταν πολύ πονεµένη και χωρίς ραχοκοκαλιά, χωρίς πυρήνα, επειδή δεν είχε µια οικογένεια, µια βάση. Ηταν πάντα ένα έρµαιο, αλλά από την άλλη είχε πολλή δύναµη µέσα της και κατάφερε τελικά να γίνει αυτό που ήθελε. Εγινε
σταρ στη ζωή και µύθος από τη στιγµή που πέθανε.
Τι πιστεύετε ότι την πόναγε πιο πολύ στη ζωή της;
Την πόναγε πάρα πολύ η άσχηµη παιδική ηλικία. Ολοι όσοι έχουν κακή παιδική ηλικία δυστυχώς αυτό το κουβαλάνε για πάντα µέσα τους. Η Μέριλιν υπέστη φοβερά τραύµατα σε όλη την παιδική ηλικία της. Από τη γιαγιά της, που προσπάθησε να την πνίξει µε ένα µαξιλάρι, τον ενοικιαστή σε κάποιο σπίτι τους, που τη βίασε, µέχρι το γεγονός ότι δεν γνώρισε ποτέ τι είναι η αγάπη. ∆εν πήρε αγάπη από πουθενά αυτό το πλάσµα. Και έτσι οι επιλογές που έκανε στη ζωή της ήταν όλες κακές. Τον πρώτο άντρα της, Τζέιµς Ντόχερτι, τον παντρεύτηκε στα 15 της για να µην ξαναγυρίσει στο ορφανοτροφείο. Ηταν ένα τύπος πλούσιος, που δεν της φέρθηκε καλά. Ο δεύτερος σύζυγός της, ο Τζο Ντι Μάτζιο, την κακοποιούσε σωµατικά, τη χτύπαγε. Τέλος, ο συγγραφέας Αρθρουρ Μίλερ τής έκανε πιο ύπουλη κακοποίηση, συναισθηµατική, εγκεφαλική. Της έλεγε πως τον απογοητεύει συνέχεια. Την υποτιµούσε. Εγραφε στα γραπτά του «τι
δουλειά έχω εγώ σε αυτόν τον γάµο, ποια είναι αυτή που παντρεύτηκα και πώς έµπλεξα έτσι µε µια πόρνη». Στο
τέλος έµπλεξε µε τους Κένεντι, που ήταν περίπλοκο και αυτό.
Γιατί δεν κατάφερε να κάνει παιδιά;
Είχε πρόβληµα γυναικολογικής φύσεως, το οποίο δεν της επέτρεπε να φέρει εις πέρας καµία εγκυµοσύνη. Εκανε συνέχεια αποβολές και εξωµήτρια κύηση.
Βρήκε ποτέ µια αληθινή σύνδεση µε κάποιον;
Νοµίζω πως η πιο αληθινή σύνδεσή της ήταν µε τα βιβλία. Γιατί η Μέριλιν καθόλου δεν ήταν χαζή, όπως µπορεί ο
κόσµος να θεωρεί. ∆εν ήταν αµόρφωτη. Είχε πολιτική άποψη και ενδιαφερόταν πολύ για το πολιτικό γίγνεσθαι. Μελετούσε, είχε σχέση µε διανοούµενους και συµπαθούσε αρκετά την Αριστερά. ∆εν ήταν ένα πλάσµα που δεν γνώριζε τι γίνεται γύρω του. Χρησιµοποιούσε τη γνώση και τη µόρφωση για να πιαστεί από κάπου, από κάποια σχέση, αλλά δεν το κατάφερε.
Τι σας συγκινεί περισσότερο από τη ζωή της;
Τα πάντα. Το ότι ήταν συνέχεια ένα άτοµο µόνο του. Το ορφανό. Ενα παιδί που κακοποιείται. Τα τραύµατα µε τους άντρες. Οι σχέσεις που είχε. Η µαµά που ήταν τρελή και βρισκόταν στο ψυχιατρείο µια ζωή. Ολο της το ιστορικό είναι συγκινητικό. Στην παράσταση µε κάθε σκηνή συνδέοµαι, γιατί είναι πολύ αληθινά όλα αυτά. Συµβαίνουν πιθανώς σε
κάποιους γύρω από εµάς.
Εσείς νιώθετε ότι η ιστορία της Μέριλιν θυµίζει κάτι και από τη δική σας ζωή;
Πολλά. Βέβαια ευτυχώς δεν έχω ζήσει στη ζωή µου τέτοιες τραυµατικές εµπειρίες, αλλά όλοι µας έχουµε τραύµατα
και ανασύρουµε πράγµατα από αυτές τις εµπειρίες. Αλλά η ιστορία του έργου είναι τόσο αληθινή που σε συνδέει, είτε
έχεις κάποιο τραύµα είτε όχι.
Υπάρχει κάποιο σηµείο που να σας έδωσε ένα φως στα δικά σας ερωτήµατα;
∆εν θα το έλεγα. Απλά µε προβληµάτισε πόση θλίψη, τραύµα και πόνος µπορεί να υπάρχει πίσω από τη λάµψη. Και
επειδή εµείς οι ηθοποιοί κάνουµε µια δουλειά που χρειάζεται να είσαι λαµπερός, µε προβληµατίζει το γεγονός ότι
κάποιοι δεν είναι καλά κάθε µέρα, αλλά δεν το δείχνουν. Οπως και η Μέριλιν, που έπαιρνε χάπια για να υπάρχει και
ήταν µια χηµεία η ζωή της, έτσι και πολλοί άλλοι λαµπεροί καλλιτέχνες µπορεί να βιώνουν το ίδιο και να µην το δείχνουν.
Συναισθηµατικά σάς αγγίζει ο πόνος της ηρωίδας; Κλαίτε στην παράσταση;
Ναι, βέβαια! Τελειώνοντας την πρόβα κάθε µέρα ήµουν άδεια. ∆εν µπορούσα ούτε να µιλήσω. Εχει τόσο έντονα συναισθήµατα αυτό το έργο, που µετά δεν έχω ενέργεια.
Αν τη συναντούσατε σήµερα πώς θα προσπαθούσατε να τη βοηθήσετε;
Θα της έκανα µια µεγάλη αγκαλιά. Γιατί τη χρειαζόταν πραγµατικά.
Εχετε νιώσει ποτέ αυτό το συναίσθηµα; Να κυνηγάτε κάτι άπιαστο και να µην το βρίσκετε;
Βέβαια, το έχω νιώσει αυτό το συναίσθηµα σε σχέσεις µου που δεν είχαν αυτό το τέλος που ήθελα. Αλλά σε µικρότερο βαθµό και όχι µε αυτά τα τραύµατα. Σε µένα ήταν διαχειρίσιµο.
Κυριακάτικη Απογευματινή
