Από τους πλέον ταλαντούχους σύγχρονους Έλληνες ηθοποιούς, ο Μελέτης Ηλίας, με αφορμή την επιτυχημένη παράσταση «Λαπωνία» αλλά και την εξαιρετικά δημοφιλή κωμική σειρά «Το σόι σου», μιλάει εφ’ όλης της ύλης: Αποκαλύπτει τα μυστικά της επιτυχίας των δύο πρότζεκτ, επικεντρώνεται όμως και στο ξεκίνημά του, στη συνεργασία που τον καθόρισε, στα όνειρά του, τον φόβο της μανιέρας και στο ελληνικό θέατρο, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα στην Ελλάδα…
Μετά τα συνεχόμενα sold οut σε περιοδεία, η κωμωδία «Λαπωνία» των Μαρκ Ανζελέτ – Χριστίνα Κλεμέντε, σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, έρχεται στην Αθήνα, στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας της παράστασης;
Το ότι συνδυάζει κωμωδία, συγκίνηση και δράμα. Ο θεατής έρχεται για να γελάσει, αλλά φεύγει έχοντας σκεφτεί και νιώσει περισσότερα. Αυτό καθιστά την παράσταση ξεχωριστή, «μένει» μέσα σου και μετά το φινάλε. Το έργο αγγίζει ζητήματα όπως τα «αθώα» ψέματα μέσα στην οικογένεια, τις πολιτισμικές διαφορές και τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Η σύγκρουση διαφορετικών νοοτροπιών δημιουργεί και χιούμορ και ουσία, οδηγώντας τον θεατή σε σκέψεις για τις προτεραιότητές του.
Συμπρωταγωνιστείτε με τη Βάσω Λασκαράκη, με την οποία έχετε δημιουργήσει ένα υπέροχο κωμικό ζευγάρι στο «Σόι σου», που προβάλλεται φέτος με νέα επεισόδια. Θα μοιραστείτε το μυστικό και αυτής της τεράστιας τηλεοπτικής επιτυχίας;
Υπάρχει πολύ δυνατή χημεία μεταξύ μας που περνάει στον κόσμο. Αυτή η αίσθηση οικογένειας είναι αληθινή – το κοινό τη νιώθει.
Πώς βιώνετε την αναγνώριση από τον κόσμο;
Είναι πολύ συγκινητικό. Ο κόσμος με αντιμετωπίζει σαν «δικό του» άνθρωπο. Το μόνο δύσκολο είναι ότι μειώνεται η ιδιωτικότητα, κυρίως για την οικογένειά μου, αλλά η αγάπη που εισπράττω είναι πολύ σημαντική.
Θέατρο ή τηλεόραση;
Το θέατρο είναι η βάση μου και η μεγάλη μου αγάπη. Είναι πιο σταθερό και ουσιαστικό. Η τηλεόραση είναι πιο εφήμερη, παρότι έχει μεγαλύτερη απήχηση.
Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με το θέατρο;
Ξεκίνησε σχετικά αργά, όταν είδα παραστάσεις και θέλησα να κατανοήσω πώς λειτουργεί συνολικά αυτή η τέχνη. Με τράβηξε η διαδικασία και η δυνατότητα να εξερευνώ χαρακτήρες και καταστάσεις. Μου αρέσει πολύ αυτό.
Μπορεί με κάποιον τρόπο να αποδειχθεί επικίνδυνο αυτό το «μπες-βγες» στους ρόλους;
Όχι, δεν θα το έλεγα, είναι μία δημιουργική διαδικασία. Ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου, αλλά υπάρχει πάντα η επίγνωση ότι πρόκειται για τέχνη και όχι για πραγματικότητα.
Υπήρξε κάποια συνεργασία που σας καθόρισε;
Με τον Θόδωρο Τερζόπουλο, τον οποίο θεωρώ θεατρικό μου πατέρα. Μου έδωσε βάσεις, όπως πειθαρχία και συγκέντρωση που με συνοδεύουν μέχρι σήμερα.
Φοβάστε τη μανιέρα;
Δεν με φοβίζει, γιατί προσπαθώ να την αποφεύγω όσο μπορώ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι, ενώ παίζω σε μια δημοφιλή κωμική σειρά όπως το «Σόι σου», το καλοκαίρι θα παίζω τον Κρέοντα στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Αυτό είναι κάτι που με βοηθάει στο να έχω ολοκληρωμένη εικόνα για τη δουλειά μου και να αντιμετωπίζω διαφορετικά πράγματα – και αυτό είναι, νομίζω, η πρόκληση: το να κάνεις τελείως διαφορετικά πράγματα. Είναι προτιμότερο να φας τα μούτρα σου από το να είσαι σε ασφαλή νερά.
Πώς ισορροπείτε δουλειά και οικογένεια;
Με πολλή προσπάθεια. Θέλω να είμαι παρών στο σπίτι και στα παιδιά μου. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι σημαντικό για μένα.
Τι θα λέγατε στον νεότερο εαυτό σας;
Να μην βάζει περιορισμό στα όνειρά του, γιατί πιστεύω ότι στα όνειρα δεν μπορούν να υπάρχουν περιορισμοί. Ακόμα και αν δεν πραγματοποιηθούν μια μέρα, θεωρώ ότι αξίζουμε όλοι να έχουμε δικαίωμα στο όνειρο.
Τι απολαμβάνετε περισσότερο στη δουλειά σας;
Τη συνεργασία με ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν. Η καθημερινότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από την επιτυχία.
Υπάρχουν απωθημένα;
Όχι. Νιώθω ευγνώμων για όσα έχω κάνει μέχρι τώρα. Έχω συνεργαστεί με ανθρώπους που θαύμαζα και έχω εξελιχθεί.
Θα σας ενδιέφερε μια διεθνής καριέρα;
Ίσως παλιότερα. Τώρα νιώθω πλήρης με όσα κάνω εδώ, χωρίς να αποκλείω τίποτα.
Πώς βλέπετε το θέατρο σήμερα;
Υπάρχει μεγάλη ποικιλία κι ενδιαφέρον από το κοινό, κάτι πολύ θετικό. Ωστόσο, υπάρχει θέμα με την εκπαίδευση και τον αριθμό των νέων ηθοποιών που δεν μπορούν όλοι να απορροφηθούν.
Είστε αισιόδοξος για το μέλλον του θεάτρου στην Ελλάδα;
Ναι. Το γεγονός ότι τα θέατρα γεμίζουν είναι πολύ ελπιδοφόρο. Δείχνει ότι το κοινό αναζητά ουσία κι επαφή με την τέχνη. Δείχνει ότι σαν λαός έχουμε ανεβάσει το επίπεδό μας – κάτι πάρα πολύ ευχάριστο.
Τι είναι τελικά το θέατρο για εσάς;
Ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί αφοσίωση, ειλικρίνεια και συνεχή αναζήτηση. Είναι ένας τρόπος να επικοινωνούμε και να εξελισσόμαστε – τόσο ως καλλιτέχνες όσο και ως άνθρωποι.
Εφημερίδα Απογευματινή
