Τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή σχολιάζει στην «Απογευματινή» ο αντιπτέραρχος εν αποστρατεία Παναγιώτης Δημητριάδης, πρόεδρος της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Αεροπορίας, εξηγώντας τους ξεχωριστούς στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ και πώς εξελίσσονται οι διπλωματικές επαφές με το Ιράν. Ξεδιαλύνει τις διαδόσεις, αποκαλύπτει ποιοι και γιατί γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει στην περιοχή, ενώ παράλληλα αναφέρεται στις αποστολές υψηλού και χαμηλού ρίσκου καθώς και στις εμπειρίες προηγούμενων επεμβάσεων, που δείχνουν πώς θα λήξει και αυτό το εμπόλεμο σκηνικό.
Το θέμα των πυρηνικών λέγεται ότι ήταν ο πρώτος στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ. Υπήρχε φόβος, δηλαδή, μήπως τους επόμενους μήνες, τον Απρίλιο ή τον Μάιο, το Ιράν εμφάνιζε πυρηνικές κεφαλές στους βαλλιστικούς πυραύλους;
Ναι, διότι για τον περισσότερο κόσμο δεν ήταν γνωστό σε ποιο ποσοστό υλοποίησης ήταν το πυρηνικό πρόγραμμα, αλλά οι Αμερικανοί ξέρουν και ο πρόεδρος Τραμπ δεν θα ξεκινούσε μια επιχείρηση στο Ιράν αν δεν είχε βασικές πληροφορίες.
Αυτά που λέγονται, ότι παρασύρθηκε από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου;
Εκτιμώ ότι δεν είναι σοβαρά όσα διαδίδονται. Ένας πρόεδρος των ΗΠΑ, μίας χώρας η οποία ηγείται της παγκόσμιας κοινότητας, δεν θα έπαιρνε τέτοιες αποφάσεις χωρίς να γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει. Άλλωστε, το στρατηγικό του επιτελείο είναι πάρα πολύ σοβαρό, με τον ναύαρχο Μπραντ Κούπερ, που παίρνει όλες τις πληροφορίες για τη Μέση Ανατολή, να έχει επιχειρησιακή ικανότητα και πολλές γνώσεις.
Ποιος ήταν εξαρχής ο στρατηγικός στόχος του Τραμπ και του Νετανιάχου;
Όσον αφορά τον Τραμπ, ήταν το πυρηνικό πρόγραμμα, ενώ για τον Νετανιάχου ήταν να χτυπήσει την ηγεσία του Ιράν. Ο κοινός παρονομαστής όμως και για τα δύο κράτη ήταν το βαλλιστικό πρόγραμμα που είχε το Ιράν. Είδατε χιλιάδες εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων, μέχρι που μετά από πίεση φάνηκε ότι υπήρχε και ένας πύραυλος ο οποίος πήγε στα 4.000 χιλιόμετρα.
Θεωρείτε ότι ο δρόμος της διπλωματίας είναι ανοιχτός;
Βεβαίως, και αυτό φαίνεται από τις 15 προτάσεις που έκανε ο Αμερικανός πρόεδρος προς τη νέα ηγεσία του Ιράν. Θυμίζω ότι με τη Χαμάς είχε ξεκινήσει με 20 σημεία προτάσεων, τα οποία γίνανε 10 και στη συνέχεια επήλθε η ειρήνη. Καθώς λοιπόν υπάρχουν συνομιλίες των ΗΠΑ με κάποιους σοβαρούς ανθρώπους στο Ιράν, εκτιμώ πως σύντομα θα φανεί αν -όπως έγινε και με τη Χαμάς- στο επόμενο δεκαήμερο μπορεί να έχει λήξει αυτό το πολεμικό σκηνικό.
Βλέπουμε όμως τις ΗΠΑ να στήνουν δυνάμεις για χερσαίες επιχειρήσεις στο Ιράν. Δεν εμπεριέχει ρίσκο αυτή η αποστολή;
Σε όλες τις επιχειρήσεις -αεροπορικές, ναυτικές και χερσαίες- υπάρχει η τεχνητή νοημοσύνη και αυτή κρίνει τη διαδικασία προκειμένου να μην υπάρχει ρίσκο. Υψηλού ρίσκου αποστολή είναι να κάνει απόβαση στη νήσο Χαργκ, καθώς σε μία τέτοια περίπτωση θα τινάξει στον αέρα την παγκόσμια οικονομία. Θεωρώ ότι αν γίνει κάποια επέμβαση, θα είναι μικρότερης δυναμικής, πιθανόν για να διασφαλίσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ.
Εφημερίδα Απογευματινή
