Είναι από τους σπουδαιότερους Ελληνες ερµηνευτές και εκπροσώπους του λαϊκού τραγουδιού, µε καριέρα γεµάτη συνεργασίες µε ονόµατα που διαµόρφωσαν την ελληνική µουσική σκηνή. Εχει συνεργαστεί µε στιχουργούς, συνθέτες και τραγουδιστές που προκαλούν θαυµασµό: από τους Χρήστο Νικολόπουλο, Γιάννη Μαρκόπουλο και Σταµάτη Κραουνάκη, µέχρι τους Μάνο Ελευθερίου, Γλυκερία και Ελένη Βιτάλη. Επίσης, εκτός από τραγουδιστής µιας ευρύτατα αναγνωρισµένης καριέρας, είναι -εδώ και χρόνια- επαγγελµατίας πιλότος. Ο Κώστας Μακεδόνας µιλά στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή» για την κυκλοφορία του νέου δίσκου του µε τίτλο «Τραµπάλα», σε µουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και νέους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ενώ αναφέρεται στο backstage αυτής της πολύτιµης συνεργασίας και στους αγαπηµένους του στίχους από αυτήν τη δισκογραφική δουλειά. Ακόµη, εξηγεί το πώς είναι να µοιράζει τον χρόνο του µεταξύ γης και… αέρος, αποκαλύπτει τα πρώτα του µουσικά ερεθίσµατα, το τι σηµαίνει να έρχεται νωρίς η επιτυχία, ενώ θυµάται τις συνεργασίες του µε µεγάλα ονόµατα και κυρίως εκείνη µε τον Σταµάτη Κραουνάκη, στον οποίο αισθάνεται ότι χρωστάει πολλά. Επιπλέον, εξηγεί το πώς καταφέρνει να συνδυάζει δύο φαινοµενικά τόσο διαφορετικές δουλειές, δεν κρύβει την αισιοδοξία του για την επόµενη µέρα του ελληνικού τραγουδιού, που έχει πάντα τις ρίζες του στον ποιητικό λόγο, ενώ δεν διστάζει να αναφερθεί στα ανεκπλήρωτα όνειρά του…
Το νέο σας άλµπουµ, µε τίτλο «Τραµπάλα» σε µουσική του Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και νέους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, είναι γεγονός. Τι έχουµε να περιµένουµε από αυτήν την κορυφαία καλλιτεχνική σύµπραξη;
Οµορφα λαϊκά τραγούδια, µε τον µοναδικό και βαθιά εκφραστικό στίχο ενός πραγµατικά κορυφαίου δηµιουργού, που ξέρει να αγγίζει την ψυχή. Η δηµιουργία και η
έµπνευση δεν έχουν ηλικία και ο Λευτέρης το αποδεικνύει µε τον πιο αυθεντικό και ουσιαστικό τρόπο, µέσα από κάθε λέξη και εικόνα. Ο Γιάννης καταφέρνει άλλη µία φορά να µας πείσει πως είναι σπουδαίος και εµπνευσµένος συνθέτης, που ανταποκρίνεται άψογα στην πρόκληση της µελοποίησης των στίχων του Λευτέρη. Με ευαισθησία και δεξιοτεχνία δηµιουργεί την «Τραµπάλα», ένα ολοκληρωµένο σύνολο τραγουδιών από την αρχή µέχρι το τέλος…
Πώς ήταν η εµπειρία αυτής της συνεργασίας; Υπάρχει κάτι από το backstage, ακόµα και ανεκδοτολογικού τύπου, που θα θέλατε να µοιραστείτε µαζί µας;
Η παρέα και η συνεργασία µε τον Λευτέρη Παπαδόπουλο είναι µια αξεπέραστη εµπειρία για όσους γνωρίζουν πραγµατικά τη δυναµική και τη γοητεία του χαρακτήρα του. Και αλίµονο αν µοιραζόµασταν µαζί σας τα ανέκδοτα και τις απολαυστικές κουβέντες του· θα υπήρχε σοβαρό θέµα λογοκρισίας… Το σίγουρο είναι ότι παραµένει βαθιά δηµιουργικός, αστείρευτος σε ιδέες, ευθύς όσο δεν πάει, µε λόγο κοφτερό αλλά και τόσο αληθινό. Και κάπου µέσα του εξακολουθεί πάντα και
παραµένει ροµαντικός και ονειροπόλος: αυτό είναι που συνεχίζει να τον εµπνέει και του δίνει τη δηµιουργική διάθεση.
Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος γράφει συνήθως βιωµατικά, καθιστώντας, µε έναν µαγικό τρόπο, συλλογικό το ατοµικό. Υπάρχει κάποια λέξη ή φράση σε αυτόν τον νέο δίσκο που, όταν την πρωτοδιαβάσατε, νιώσατε ότι «φωτογραφίζει» µια δική σας κρυφή γωνιά ή κάποια δική σας ανάµνηση;
Θα σας πω για µία φράση που αφορά τον κόσµο µας αυτή την εποχή, πιο πολύ από ποτέ. Είναι από το τραγούδι «Ενα καρφί στον τοίχο»: «Φύτεψε µια καρδιά στο χιόνι / θα ανθίσει κάποιο χελιδόνι / σ’ όλους τους ρηµαγµένους τόπους / για τους ανθρώπους».
Ποια ήταν τα πρώτα µουσικά ερεθίσµατά σας; Και πώς αρχίσατε να διαµορφώνετε τη σχέση σας µε το ελληνικό τραγούδι; Υπάρχει κάτι που σας καθόρισε;
Οπως οι περισσότεροι άνθρωποι της γενιάς µας, γαλουχηθήκαµε µε το λαϊκό τραγούδι και το έργο των µεγάλων δηµιουργών που ουσιαστικά διαµόρφωσαν
τη µουσική µας ταυτότητα. Από τον Βασίλη Τσιτσάνη και το ρεµπέτικο, µέχρι το κλασικό λαϊκό του Απόστολου Καλδάρα και του Χρήστου Νικολόπουλου, αλλά και
τους σπουδαίους συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο Μίµης Πλέσσας. Εµπνευστήκαµε,
επίσης, από την τραγουδοποιία του ∆ιονύση Σαββόπουλου και από τις µεγάλες φωνές, όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις Αλεξίου, η ∆ήµητρα Γαλάνη, ο Μανώλης Μητσιάς και η Βίκυ Μοσχολιού. Ολα αυτά, µαζί µε τον λόγο των ποιητών και την παράδοση του τόπου µας, αποτέλεσαν εξαιρετικά πολύτιµα ερεθίσµατα. Μας οδήγησαν στο να αλληλεπιδρούµε δηµιουργικά µε τους ανθρώπους της γενιάς µας, προσπαθώντας να συµβάλουµε κι εµείς µε το δικό µας λιθαράκι στο ελληνικό τραγούδι. Καθοριστικό ρόλο, όµως, για εµένα έπαιξαν και οι άνθρωποι που συνάντησα στον δρόµο µου, µέσα από τις συµβουλές, τη συνεργασία µαζί τους και την εµπιστοσύνη που µου έδειξαν.
Υπάρχει κάποιος στον οποίο αισθάνεστε ότι χρωστάτε περισσότερο τη σχέση σας µε τη µουσική και την εξέλιξή σας;
Σίγουρα χρωστάω σε πολλούς. Ισως πιο πολύ από όλους στον Σταµάτη Κραουνάκη, που µου έδειξε τον δρόµο.
Συνδυάζετε δύο εντελώς διαφορετικές επαγγελµατικές ιδιότητες, αυτές του πιλότου και του τραγουδιστή. Αλήθεια, πολλοί από εµάς αναρωτιόµαστε: Πώς τα καταφέρνετε; Και πώς αυτά τα δύο αλληλοσυµπληρώνονται;
Το τραγούδι µε πετάει στα σύννεφα και το πέταγµα µε γειώνει. Οσο για το πώς τα καταφέρνω; Με αυστηρή πειθαρχία, µε αρκετές θυσίες, µε τεράστια αγάπη και για τις δύο ασχολίες και µε τη συνεχή στήριξη των ανθρώπων µου.
Η δηµιουργική σας περιπέτεια ταυτίστηκε σχεδόν από την αρχή µε συνεργασίες µε µερικούς από τους µεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς της ελληνικής µουσικής, όπως µε τον Σταµάτη Κραουνάκη, τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Μάνο Ελευθερίου, τη Λίνα Νικολακοπούλου – ποιον να
πρωτοαναφέρει κανείς… Ολα αυτά τι σήµαιναν για ένα νεαρό παιδί;
Ειλικρινά, πιο ιδανικό ξεκίνηµα δεν θα µπορούσα ποτέ να φανταστώ στη ζωή και την πορεία µου. Αν µε ρωτάτε τι σήµαιναν όλα αυτά για τον νεαρό Κώστα, θα σας
πω πως ήταν σαν ένας ολόκληρος γαλαξίας από αστέρια ανθρώπων που θαύµαζα απεριόριστα και µε δέος. Πάνω απ’ όλα, όµως, ήδη από τότε ένιωθα ότι µου δινόταν µια σπουδαία ευκαιρία να µάθω, να εξελιχθώ και να εµπνευστώ κοντά τους. Ηταν ένα µαγικό ταξίδι, γεµάτο εικόνες και συναισθήµατα, που ακόµα και σήµερα δυσκολεύοµαι να πιστέψω πως το έζησα και συνεχίζω να το ζω.
Πότε αισθανθήκατε τραγουδιστής; Οτι αυτό δηλαδή που κάνετε, το κάνετε επαγγελµατικά;
Η αλήθεια είναι ότι δεν το ένιωσα αµέσως. Πέρασαν µερικά χρόνια µέχρι να το καταλάβω και να το αποδεχθώ πραγµατικά. Ευτυχώς, όµως, ακόµα και τώρα, αυτό το αίσθηµα του επαγγελµατία δεν µου έχει σε καµία περίπτωση στερήσει τη χαρά του ερασιτέχνη και εκείνης της πρώτης αγάπης. Απλώς µε την πάροδο του χρόνου
έγινα πιο συνειδητοποιηµένος, πιο πειθαρχηµένος και πιο υπεύθυνος απέναντι σε αυτό που υπηρετώ και αγαπώ βαθιά, διατηρώντας την αθωότητα, τον ενθουσιασµό και τη ζωντάνια που είχα στα πρώτα µου βήµατα στον χώρο της µουσικής.
Η επιτυχία, πάντως, ήρθε σε εσάς εξ αρχής. Ποιο είναι το καλύτερο που ακολουθεί µία τέτοια αναγνώριση; Αλλά και τι συνεπάγεται για την επόµενη µέρα;
Το καλύτερο που συνοδεύει µια πρώιµη επιτυχία είναι το πολύτιµο περιθώριο επιλογών που ανοίγεται µπροστά σου στη συνέχεια. Εχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις συνεργάτες, δηµιουργούς, µουσικούς, παραγωγούς και να χαράξεις πιο συνειδητά την πορεία σου. Ωστόσο, αυτή η ελευθερία φέρνει µαζί της και αυξηµένο άγχος. Το άγχος να φανείς αντάξιος των προσδοκιών, τόσο των ανθρώπων που σε εµπιστεύθηκαν όσο και του κοινού. Παράλληλα, υπάρχει πάντα ο φόβος µήπως το επόµενο βήµα δεν ανταποκριθεί σε όσα περιµένουν από εσένα. Και τότε, δεν είναι απλώς µια επιστροφή στο µηδέν, αλλά µια δύσκολη δοκιµασία που σε φέρνει αντιµέτωπο µε την πιθανότητα να χάσεις όσα µε κόπο έχεις κατακτήσει µέχρι εκείνη τη στιγµή.
Εχετε κάποιο απωθηµένο, παρ’ όλ’ αυτά; Κάποια συνεργασία που θέλατε και δεν έγινε; Κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο;
Εχω ακόµα όνειρα και επιθυµίες που µε συνοδεύουν σε κάθε βήµα της πορείας µου. Κάποια από αυτά δεν θα πραγµατοποιηθούν ποτέ, καθώς αφορούν δηµιουργούς που θαύµαζα βαθιά, αλλά δεν βρίσκονται πλέον στη ζωή και δεν πρόλαβα να συνεργαστώ µαζί τους. Παρ’ όλ’ αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν όνειρα, ίσως
όχι απολύτως συγκεκριµένα ή ξεκάθαρα διαµορφωµένα. Θα ήθελα όµως πολύ να συνεργαστώ µε νέους καλλιτέχνες που εκτιµώ, να ανταλλάξουµε ιδέες και, µέσα
από αυτή τη δηµιουργική συνύπαρξη, να εξερευνήσουµε νέους δρόµους, νέες εκφράσεις και διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης της µουσικής.
Τι συµβουλή θα δίνατε στον νεαρό Κώστα Μακεδόνα που µόλις τώρα ξεκινά την καριέρα του;
Να χαίρεται την κάθε στιγµή και να απολαµβάνει βαθιά τη µουσική σε όλες τις εκφάνσεις της, όχι µόνο στις συναυλίες, αλλά και στις πρόβες, στη µελέτη και
στη διαδικασία της δηµιουργίας. Να έχει πάντα ανοιχτά αυτιά και µάτια, να παρατηρεί, να εµπνέεται και να µαθαίνει συνεχώς. Να ταξιδεύει, να δοκιµάζει νέα
πράγµατα, να πειραµατίζεται χωρίς φόβο και να εξερευνά διαφορετικούς δρόµους. Να µην απογοητεύεται εύκολα, αλλά να αντλεί δύναµη και γνώση από κάθε εµπειρία, ακόµα και από τις αποτυχίες – κυρίως από αυτές. Και, πάνω απ’ όλα, να µοιράζεται πάντα όσο µπορεί περισσότερο τη ζωή και τη µουσική µε τους άλλους ανθρώπους.
Ενας καλλιτέχνης πολυπράγµων, όπως εσείς, έχει καθόλου ελεύθερο χρόνο; Υπάρχει κάτι που σας αποφορτίζει;
Οσο µπορώ προσπαθώ να βρίσκω ισορροπία στην καθηµερινότητά µου. Τα παιδιά µου και οι φίλοι µου µε αποφορτίζουν και µου δίνουν δύναµη. Ενα όµορφο ταξίδι ή µια απλή βόλτα στο αγαπηµένο µου βουνό αρκούν.
Τι πιστεύετε για το ελληνικό τραγούδι µέσα στην πάροδο του χρόνου; Ποιο είναι το µυστικό της αξίας του; Ποια µοιάζει να είναι η επόµενη µέρα γι’ αυτό;
Εχουµε µια σπουδαία µουσική κληρονοµιά και προσωπικά αισθάνοµαι αισιοδοξία για το µέλλον του ελληνικού τραγουδιού, παρά τις αλλαγές και τις προκλήσεις
των καιρών. ∆εν ξέρω αν υπάρχουν συγκεκριµένα µυστικά επιτυχίας, όµως είµαι βέβαιος πως η δύναµή του στηρίζεται σε µεγάλο βαθµό στη γλώσσα µας και στον
πλούσιο, ουσιαστικό λόγο των ποιητών µας. Εννοείται πως είχαµε και συνεχίζουµε να έχουµε σηµαντικούς και εµπνευσµένους συνθέτες, όµως ο λόγος παραµένει η βάση, το θεµέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται ένα τραγούδι. Εκεί θεωρώ πως ήµασταν και είµαστε πραγµατικά τυχεροί.
Κυριακάτικη Απογευματινή
