Συνδυάζει τη δύναμη του ροκ με την ευαισθησία και όταν τραγουδάει κάνει κατάθεση ψυχής με αχαλίνωτο αίσθημα, όπως η ίδια δηλώνει. Ο λόγος για τη Θεοδοσία Τσάτσου, τη διακεκριμένη Ελληνίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιό, που επανέρχεται στη σκηνή στις 19 Οκτωβρίου με μια εκρηκτική συναυλία στο «Κύτταρο», με τραγούδια που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα. Θα παρουσιάσει κομμάτια από ολόκληρη την πορεία της, προσωπικές της επιτυχίες και αγαπημένες μουσικές επιλογές, ελληνικές και ξένες, αλλά και κάποια από τα νέα τραγούδια που ετοιμάζει τον τελευταίο καιρό. Η γνωστή ερμηνεύτρια, λίγο πριν ενωθεί ξανά με το κοινό της, μιλά στην «Κυριακάτικη Απογευματινή» για όλα όσα την έχουν σημαδέψει, αλλά και για όσα αγαπάει.
Τι περιλαμβάνει το live στο «Κύτταρο» στις 19 Οκτωβρίου;
Εγκαινιάζω την τρομπέτα μέσα στον ήχο μου και παρουσιάζω και κάτι καινούργιο που έχουμε πρόσφατα ετοιμάσει. Κατά τα άλλα, πειραματίζομαι με τον ήχο μου μέσα από τα γνωστά τραγούδια μου και διασκευές σε ροκ, φάνκι, τζαζ, σόουλ διάθεση.
Κινείστε ανάμεσα σε ροκ, μπλουζ, τζαζ και φανκ, αλλά και το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Με ποιο είδος μουσικής απολαμβάνετε την πιο ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό;
Από την αρχή μέχρι το φινάλε της συναυλίας μου απολαμβάνω την ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό. Τα τραγούδια απλά την οδηγούν προς την κορύφωσή της.
Έχετε ερμηνεύσει μεγάλες επιτυχίες. Τι λένε στην ψυχή σας αυτά τα τραγούδια;
Βασικά η ψυχή μου τα τραγουδάει. Εγώ απλά είμαι το δοχείο της, το μέσον για να εκφραστεί. Έτσι γίνεται μία ψυχική κατάθεση που δεν έχει λόγια, παρά αίσθημα. Αχαλίνωτο και μεταμορφωτικό.
Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι που σας συγκινεί ή σας δυσκολεύει περισσότερο όταν το ερμηνεύετε στη σκηνή – και γιατί;
Το «Φοβάμαι» έχει μία τεράστια βαρύτητα και κάτι απερίγραπτο συμβαίνει κάθε φορά στις συναυλίες. «Στη θάλασσα», αντιθέτως, δημιουργείται μία γλυκιά και σχεδόν παιδική ατμόσφαιρα με τον κόσμο και δονεί τη χαρά με τρόπο που κάθε φορά μας φτιάχνει πολύ και σηκώνει την ενέργεια εκεί που μας κάνει όλους ένα: στη χαρά. Κάθε τραγούδι που κουβαλάει καθαρά και απλά την αλήθεια του δημιουργεί συγκινήσεις διάφορες. Ο αόρατος χώρος γεμίζει με το φως του καθενός.
Πού βρίσκεται σήμερα το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι; Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του;
Βρίσκεται σε μία κατάσταση σύγχρονης αβεβαιότητας και σαν μοχλός για να κάνει τα όνειρα χιλιάδων να γίνουν τραγουδιστές. Εξυπηρετεί στη διάθεση για φήμη, προβολή, image. Του λείπει ο ήχος, η μουσικότητα, η Ελλάδα.
Αν σας πάω λίγο πίσω στα χρόνια, πώς επιλέξατε τον δρόμο της Τέχνης και πώς νιώθετε σήμερα από αυτό το «ταξίδι»;
Δεν χρειάστηκε να διαλέξω ποτέ. Με πήγαινε από μόνο του από πολύ μικρή -αν και οι γονείς μου ήταν πάντα ενάντια- και χωρίς μεγάλη προσπάθεια μπήκα. Η Τέχνη είναι η επέκταση του Υπάρχω, του γίγνεσθαι, της αιώνιας θεϊκής μας ταυτότητας με όλα. Τα πάντα αποκτούν άλλη αξία όταν η Τέχνη γίνεται παράγοντας στο πώς ζούμε κάθε μέρα τη ζωή μας. Δεν είναι χόμπι ή επάγγελμα. Είναι η θεϊκή κληρονομιά μας.
Τι είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχετε συναντήσει στην καριέρα σας;
Πολύ δύσκολο ήταν για μένα η διασημότητα και η έλλειψη της ελευθερίας μου. Όπως επίσης ήταν και ο ρόλος της γυναίκας μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο καθεστώς. Αυτά τα δύο ήταν αρκετά για να με κρατήσουν μακριά.
Έχετε περάσει λαχτάρες και σκοτάδια;
Ε, λιγάκι… Πώς θα μπορούσε να δημιουργεί κανείς χωρίς αυτές τις πολυτέλειες της ζωής μας; Τα σκοτάδια με φώτισαν και οι λαχτάρες με οδήγησαν στη γνώση της καρδιάς μου. Είναι πώς επιλέγεις να τη ζεις αυτή τη ζωή. Όλα έχουν τον λόγο τους που συμβαίνουν. Και όλα είναι και ένα τίποτα. Αν μπορούμε να μαθητεύσουμε χωρίς πολύ δράμα και λιγότερο «εγώ» και παρατηρούμε, από το να κρίνουμε και να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα για ό,τι μας συμβαίνει, τότε η ζωή μας ανήκει σε άλλους και εμείς είμαστε απλά υπάλληλοι με πολλά αφεντικά.
Ποια είναι η μεγαλύτερη τρέλα που έχετε κάνει;
Μόνο με συνειδητή και εναέρια τρέλα, πνευματικά γειωμένη με χιούμορ και αγάπη, κερδίζεται αυτή η ζωή. Είμαστε Έλληνες. Εμείς την έχουμε επινοήσει και την έχουμε κάνει τέχνη. Είναι δικαίωμά μας και μέσα στο αίμα μας. Έχω κάνει πολλές εναέριες τρέλες και μορφώθηκα από όλες. Καμιά δεν είναι μεγαλύτερη από την άλλη. Όλες με έφεραν εδώ που είμαι σήμερα και είμαι πολύ ευγνώμων σε κάθε μία τους ξεχωριστά – και ας ήταν και ασυνείδητες και παρορμητικές και επικίνδυνες. Ήταν όλες τους υπέροχες.
Ποιο είναι το γιατρικό σας;
Το γέλιο, μία ζεστή εγκάρδια αγκαλιά, η φύση, η αθωότητα, η σοκολάτα, ο ήχος, το φως μου… Η ανόθευτη αίσθηση της καρδιάς μου να χτυπάει έτσι ώστε να την καταλαβαίνω και να μη χάνω ποτέ τη φωνή της ψυχής μου…
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
