Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και πολιτικές προσωπικότητες με εμπειρία και μακρά πορεία δείχνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, ούτε καν έχουν αντιληφθεί τι επιζητούν οι πολίτες από αυτούς. Μπορεί πολλοί πολιτικοί να έχουν παραμείνει στη σκέψη και τους σχεδιασμούς τους σε ένα αθύ παρελθόν. Οι πολίτες, ακόμη και όταν αγανακτούν, επιζητούν από αυτούς ώριμες πολιτικές προτάσεις και «καμπανάκια» πρόληψης για τα κακώς γινόμενα ή ξεχασμένα και όχι οργίλες αντιδράσεις εκ των υστέρων. Για την οργή ούτως ή άλλως βγάζουν τον εκνευρισμό τους στο πληκτρολόγιο του κινητού τους που κάθε στιγμή έχουν στα χέρια τους. Δεν χρειάζονται τους πολιτικούς για εκτόνωση.
Κύριοι παίκτες της αντιπολίτευσης αλλά και της εσωκομματικής αντιπολίτευσης εντός Νέας Δημοκρατίας έχουν επικεντρωθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα -σχεδόν μονίμως πλέον- στο να πλήξουν το κύριο πρόσωπο ισχύος της παρούσας διακυβέρνησης. Αυτό το πρόσωπο είναι φυσικά ο πρωθυπουργός. Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης. Με δεδομένο ότι προέρχεται από μία από τις παραδοσιακές οικογένειες της Κεντροδεξιάς, με πατέρα πρωθυπουργό και αδελφή ιστορική υπουργό της Νέας Δημοκρατίας, τα πλήγματα αποκτούν και οικογενειακό χαρακτήρα. Η βασιμότητα μιας τέτοιας αντίληψης για την πολιτική τους στρατηγική θα πρέπει να ελεγχθεί ως ανεπαρκής και έωλη.
Και αυτό επειδή ο σημερινός πρωθυπουργός έχει δική του λογική για τα γεγονότα, τις προκλήσεις και τη διακυβέρνηση της χώρας -τους στόχους και το περιεχόμενο της στρατηγικής για τη χώρα- και δεν αποτελεί αντίγραφο προηγούμενων πολιτικών στρατηγικών της οικογένειας. Πέραν αυτού όμως ο κ. Μητσοτάκης είναι κυρίαρχος δρων των εξελίξεων. Θα πει κάποιος. Μα αυτό είναι δεδομένο εκ της θέσης του και του εύρους τω αρμοδιοτήτων που θεσμικά διατηρεί. Ναι, αλλά αν ο δρών είναι ο ένας και μοναδικός, όλοι οι άλλοι παράγοντες του πολιτεύματος κα του κοινοβουλευτισμού είναι άεργοι επί της ουσίας και παρατηρητές-αντιδρώντες.
Αν τα κόμματα της αριστερής και δεξιάς αντιπολίτευσης βλέπουν τον ρόλο τους ως καταγγέλλοντες τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις όχι στο χαρτί αλλά στο πεδίο και επίσης στο μόνο που έχουν να κάνουν ως έργο είναι να περιμένουν να πέσει αυτός, νομίζοντας ότι θα αναλάβουν αυτοί τη διακυβέρνηση τότε έχουν εμπλακεί σε έναν φαύλο κύκλο πολιτικής ανυποληψίας. Αυτό που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις χρόνια τώρα.
Οι πολίτες και οι επαγγελματικές ενώσεις κάθε τύπου όλο και περισσότερο δικαιώνονται στην αντίληψη ότι για όποια λύση στα ζητήματά τους ή όποια συζήτηση σοβαρή και ρεαλιστική για τους προβληματισμούς τους, υπάρχει μόνον ένας πολιτικός παράγοντας για να απευθυνθούν: ο πρωθυπουργός. Στόχος τους έτσι είναι -είτε με λιγότερο θόρυβο και περισσότερη διαλεκτική είτε το αντίθετο- να συναντηθούν μαζί του. Και πράγματι στην αντίληψη και την προσδοκία τους αυτή δικαιώνονται. Όταν φθάσουν στη συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου θα συζητήσουν λύσεις και δυσχέρειες και σε κάθε περίπτωση θα φύγουν από εκεί με κάποιες λύσεις και δεσμεύσεις. Παράλληλα τα ζητήματά τους θα έχουν τύχει ευρύτερης δημοσιότητας και θα έχουν γίνει κτήμα για την ευρύτερη κοινωνική συγκρότηση. Πιο απλά «talk of the town».
Οι άλλοι της αντιπολίτευσης, απλώς, δεν υπάρχουν. Αν θελήσουν οι άλλοι πραγματικά να ασχοληθούν με την πολιτική σε επίπεδο διακυβέρνησης και όχι ως μέρος ενός «πολιτικού κουτσομπολιού», θα πρέπει να αποκτήσουν στρατηγική για τη χώρα. Θα πρέπει να πάνε αυτοί στα προβλήματα και τις ανεπάρκειες. Να συζητήσουν, να εντοπίσουν, να διαμορφώσουν και να μελετήσουν πλάνα και προτάσεις και να προβάλουν λύσεις ως προμηθείς στη βάση αυτή στην κυβέρνηση και την κοινωνία.
Οι πολίτες δεν είναι μέτοχοι στις προσωπικές και κομματικές φιλοδοξίες τους. Δεν ενδιαφέρονται στον βαθμό που οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης πιστεύουν για το αν και πότε θα βρεθούν στην ηγεσία της χώρας. Οι πολίτες ενδιαφέρονται να πάνε τα πράγματα, τόσο στα θέματα εσωτερικού όσο και στα διεθνή, καλύτερα. Για την καθημερινότητα και τη διεθνή θέση της χώρας. Ο αντι-μητσοτακισμός ως μοναδική θεώρηση πραγμάτων δεν αποτελεί πολιτική στρατηγική. Άλλωστε για να μην ξεχνιόμαστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι διορισμένος πρωθυπουργός. Είναι εκλεγμένος πρωθυπουργός…
Εφημερίδα Απογευματινή
