Η έρευνα και οι κατηγορίες σε βάρος τού για 20 χρόνια προέδρου της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλου, από την Ανεξάρτητη Αρχή για την καταπολέμηση του ξεπλύματος μαύρου χρήματος έρχεται να επιβαρύνει την πολιτική εικόνα του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με το «βαθύ» παρελθόν του. Ακόμη και η εξ αντανακλάσεως παραίτηση της Συνηγόρου του Καταναλωτή, επίσης σχεδόν «ισόβιας» κατά το παρελθόν γενικής γραμματέως στο υπουργείο Εργασίας, Άννας Στρατινάκη, στο ίδιο συντείνει.
Το πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ όμως δεν έγκειται μόνο στο βεβαρυμένο παρελθόν, αλλά και στην αδυναμία της ηγεσίας και της επιτελικής ομάδας του να πείσουν στο παρόν ότι το κόμμα αυτό, που κυριάρχησε στην εξουσία της χώρας για δεκαετίες, έχει κάποιο ισχυρό μέλλον. Ο πρόεδρος του κόμματος, Ν. Ανδρουλάκης, επιμένει ότι ο στρατηγικός και άμεσος εκλογικός στόχος είναι να επικρατήσει, έστω και με μία ψήφο, της Κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας. Αλλά ο στόχος αυτός δείχνει τόσο ματαιόδοξος, που καταλήγει γραφικότητα. Άρα ακυρώνει την ίδια την πολιτική παρουσία του κόμματος στο παρόν Κοινοβούλιο.
Το ΠΑΣΟΚ είχε την τύχη την προηγούμενη διετία εξαιτίας των πολλαπλών διασπάσεων του ΣΥΡΙΖΑ να βρεθεί στην αξιωματική αντιπολίτευση και στην ηγεσία της Κεντροαριστεράς. Στη φάση αυτή έτυχε της στήριξης σημαντικών εκδοτικών ομίλων και επιχειρηματικών κέντρων. Κι όμως, δεν κατόρθωσε να πείσει ούτε με την παρουσία του, ούτε με την αντιπολιτευτική του τακτική, ούτε φυσικά με την πολιτειακή του ευρύτητα. Παρέμεινε ένα κόμμα της τάξης του 12%-15%, όσο κι αν δημοσκοπήσεις τού έδιναν προσδοκίες να φθάσει το 20%.
Ενδεχομένως το ΠΑΣΟΚ να έχει χάσει την ευκαιρία όταν, στη μετά τις ευρωεκλογές περίοδο, σε μια μακρά διαδικασία εσωκομματικών προβληματισμών και διεργασιών, κατέληξε έπειτα από ανοιχτή εκλογή στην επιβεβαίωση της ηγεσίας του Ν. Ανδρουλάκη. Ενδεχομένως θα ήταν διαφορετική η τύχη του, σίγουρα το «στίγμα» του, στην περίπτωση που ο επίσης υποψήφιος για την ηγεσία Π. Γερουλάνος πετύχαινε τον στόχο του να ψηφιστεί για την ηγεσία του Κινήματος. Αυτό όμως δεν συνέβη για δύο λόγους. Πρώτον, η υποψηφιότητα Διαμαντοπούλου περιόρισε τη δυναμική στην κάλπη του κ. Γερουλάνου, που υπήρξε εντυπωσιακός σε θετικές ψήφους αλλά όχι επαρκής στο να εκλεγεί πρόεδρος. Δεύτερον, και αυτό είναι εξόχως κρίσιμο και για το μέλλον, το ΠΑΣΟΚ δεν προκαλεί πλέον κάποιον ενθουσιασμό στους πολίτες της Κεντροαριστεράς προκείμενου να συμμετάσχουν μαζικά στις εσωκομματικές εκλογές του. Με δεδομένο ότι ο κ. Ανδρουλάκης διατηρεί με επάρκεια την επιρροή του στον κομματικό μηχανισμό και βάση, επιτυγχάνει την επανεκλογή του όταν τεθεί το δίλημμα αντικατάστασής του.
Με τα δεδομένα αυτά, το ΠΑΣΟΚ είναι μεν ένα ιστορικό κόμμα στον κύκλο της Μεταπολίτευσης, αλλά αποτελεί «βαθύ παρελθόν» ως προς την προοπτική επανένταξής του στον κύκλο διεκδίκησης της διακυβέρνησης. Είναι ένα κόμμα που, όπως και το ΚΚΕ, από τη μια δεν θα εξαφανιστεί, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να υπερβεί τον χαρακτήρα ενός «μεσαίου» κομματικού σχηματισμού.
Καθοριστικό για την τύχη του ΠΑΣΟΚ υπήρξε το γεγονός ότι προ δεκαετίας, όταν ανέλαβε την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας ο κ. Μητσοτάκης, σημαίνοντα στελέχη του εδιάβησαν τον Ρουβίκωνα από την Κεντροαριστερά στην Κεντροδεξιά. Μια σειρά και από σημερινούς υπουργούς, για να μη μιλήσουμε για γενικούς γραμματείς και επιτελικά στελέχη, προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ. Πιερρακάκης, Χρυσοχοΐδης, Γεραπετρίτης, Σκέρτσος, Φλωρίδης, Μενδώνη είναι ενδεικτικά ονόματα. Με τον τρόπο αυτόν απώλεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο από το προφίλ του κόμματος διακυβέρνησης.
Στην παρούσα πλέον φάση το πρόβλημά του θα έρθει από την «κυβερνητική Αριστερά» και την αναδιοργάνωση που επιχειρεί ο πρώην πρωθυπουργός κ. Τσίπρας. Αν χάσει δυνάμεις και προς τα αριστερά του, ύστερα από όσα συνέβησαν στα δεξιά του, τότε το ΠΑΣΟΚ θα επιβεβαιώσει στις επόμενες εκλογές κάτι που ήδη ως ένδειξη καταγράφεται στα focus groups. Θα βρεθεί μεταξύ της τρίτης και πέμπτης εκλογικής θέσης το 2027.
Εφημερίδα Απογευματινή
