Η συνθήκη είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα: Το κυβερνών κόμμα -εν προκειμένω η Νέα Δημοκρατία- κλείνει σε λίγους μήνες επτά συναπτά έτη στην εξουσία και σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις είναι πρώτο κόμμα στις προτιμήσεις των πολιτών, με διψήφια διαφορά από το δεύτερο, επίσης σε όλες ανεξαιρέτως τις δημοσκοπήσεις. Τι γίνεται, λοιπόν, από κει και πέρα; Πέντε κόμματα διεκδικούν με αξιώσεις (προς το παρόν τουλάχιστον) τη δεύτερη θέση, άλλα με περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας και άλλα με εμφανώς λιγότερες.
Πρόκειται για τρία κοινοβουλευτικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, την Πλεύση Ελευθερίας και την Ελληνική Λύση, και για δύο που δεν έχουν καν δημιουργηθεί ακόμα αλλά τα έχουν ουσιαστικά προαναγγείλει οι ιδρυτές τους: αυτά του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού. Καθώς όμως οι διαφορές είναι σε πολλές μετρήσεις στα όρια του στατιστικού λάθους, δεν αποκλείεται ένα κόμμα που φιλοδοξεί να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση τελικά να βγει στις εκλογές πέμπτο ή και έκτο. Οι δε μετρήσεις για τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού κινούνται σε πιο θεωρητικό επίπεδο επί του παρόντος.
Ακολουθεί το ΚΚΕ, που είναι σταθερά σε υψηλά μονοψήφια ποσοστά και έπονται άλλα έξι κόμματα που είναι είτε λίγο κάτω είτε λίγο πάνω από το όριο του 3%, που επιτρέπει την είσοδο στη Βουλή, και συνεπώς δίνουν μια πολιτική μάχη επιβίωσης: ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, ΝΙΚΗ, Νέα Αριστερά, Φωνή Λογικής, Μέρα25, Κίνημα Δημοκρατίας (ή Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο όπως ονομάζεται πλέον). Αν μείνουν εκτός του επόμενου κοινοβουλίου, ίσως προσπαθήσουν να διατηρηθούν ενεργά μέχρι τις ευρωεκλογές του 2029, αλλά δεν θα είναι καθόλου εύκολο.
Μέχρι στιγμής, η κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να δημιουργεί κάποιο πρόβλημα – ίσα ίσα θα μπορούσε εύλογα να πει κανείς ότι δείχνει και τον πλούτο της δημοκρατίας μας και προάγει τον πλουραλισμό. Ο τηλεοπτικός και ραδιοφωνικός χρόνος, ωστόσο, είναι συγκεκριμένος και περιορισμένος. Το ίδιο και ο χώρος στο πρωτοσέλιδο κάθε εφημερίδας που κρεμιέται στα περίπτερα και διαβάζεται στις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές. Το ίδιο και η κεντρική σελίδα κάθε news site. Συνεπώς, δώδεκα κόμματα παλεύουν καθημερινά να κρατηθούν ψηλά στην επικαιρότητα, να θυμάται ο κόσμος ότι υπάρχουν, να μαθαίνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι τις θέσεις και τις προτάσεις τους.
Αυτό, λοιπόν, όπως δείχνουν ορισμένα σκόρπια περιστατικά του τελευταίου διαστήματος, οδηγεί σήμερα, τουλάχιστον έναν χρόνο πριν από την προκήρυξη των εθνικών εκλογών, στη λογική «πες κάτι ακραίο για να ακουστεί και να συζητηθεί σίγουρα». Το φαινόμενο αυτό προϊόντος του χρόνου θα οξύνεται, ναρκοθετώντας τις όποιες προϋποθέσεις υπάρχουν για έναν υγιή και σοβαρό πολιτικό διάλογο. «Γιατί είναι ο Δαρβίνος επιστήμη; Αποδεικνύεται ότι είμαστε από μαϊμούδες; Ξέρετε τι βλασφημία είναι να λέτε ότι έχουμε κοινό πρόγονο;» είπε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, διαβεβαιώνοντας στη συνέχεια πως «εμείς δεν βάζουμε ομοφυλόφιλο στα ψηφοδέλτια». Ενώ στην τηλεόραση αμφισβητείτο η επιστημοσύνη του Κάρολου Δαρβίνου, στη Βουλή ακουγόταν η πρόταση να πυροβολούμε και να σκοτώνουμε τους αλλοδαπούς που επιχειρούν να διαβούν τα ελληνικά σύνορα. «Ήσασταν καταδρομέας. Ως καταδρομέας ξέρετε τι μαθαίναμε να κάνουμε στα σύνορα. Λες: “Αλτ! Τις ει;”. Και τι κάνουμε μετά, κύριε Πλεύρη; Τι κάνουμε στον στρατό; Μπουμπουνάς! Δεν γίνεται αλλιώς», έλεγε ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, απευθυνόμενος στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, τσακώθηκε ακόμα και με τη μειλίχια Αθηνά Λινού, ενώ σε τηλεοπτική της εμφάνιση είπε για τον Άδωνι Γεωργιάδη: «Έσφιξαν τα γάλατα γιατί έφαγε μήνυση, ο ίδιος είχε τρεις μήνες περιθώριο για να κάνει μήνυση, γιατί είναι κότα».
Σε δική της τηλεοπτική συνέντευξη, η πρόεδρος της Φωνής Λογικής, Αφροδίτη Λατινοπούλου, ανέφερε ότι έχει ζητήσει από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να επανεξεταστεί η θανατική ποινή σε ολόκληρη την Ευρώπη για τους «λαθροδιακινητές», δηλαδή όσους παράνομα μεταφέρουν πρόσφυγες και μετανάστες. Η δε Μαρία Καρυστιανού, την επαύριον του θανάτου 15 μεταναστών στο Ανατολικό Αιγαίο, καλούσε το κράτος να πράξει «όσα μπορεί για την αποτροπή των παράνομων εισβολών».
Εκτελέσεις μεταναστών εν ψυχρώ, εκτελέσεις διακινητών προγραμματισμένες, πόλεμος στη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, κότες και άλλα συμπαθή πτηνά. Αυτά «κοσμούν» τον δημόσιο διάλογο μέσα σε διάστημα λίγων μόλις ημερών, σε μια προσπάθεια που θα ενταθεί για την ατάκα, τα κλικ, την προβολή, για ό,τι καταφέρει να φέρει στο τέλος μερικές χιλιάδες ψήφους ακόμα, που θα εξασφαλίσουν τελικά την είσοδο στη Βουλή ή ένα καλό πλασάρισμα στην κοινοβουλευτική κατάταξη. Κι από κοντά ένα ΠΑΣΟΚ (χωρίς κατά κανόνα τις προαναφερθείσες ακρότητες) το οποίο απεκδύεται τον παραδοσιακό πιο θεσμικό, πιο «συστημικό» του ρόλο για να μη φανεί στα μάτια των ψηφοφόρων λιγότερο αντικυβερνητικό κι έτσι αρνείται να συμπράξει στην εκλογή νέων προέδρων τριών ανεξάρτητων Αρχών και αρνείται a priori να ψηφίσει οποιαδήποτε αναθεώρηση άρθρου του Συντάγματος στην παρούσα Βουλή, ακόμα κι αν συμφωνεί με αυτήν.
Στα δώδεκα κόμματα προσμετρήσαμε και τα αναγγελθέντα. Δεν προσμετρήσαμε, ωστόσο, αυτά τα οποία μπορεί αιφνιδιαστικά να δημιουργηθούν λίγους μήνες πριν από τις επόμενες κάλπες. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον έντασης, πόλωσης, διχασμού και ακροτήτων, δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς τι ακριβώς θα είναι αυτό το νέο που θα γεννηθεί.
Εφημερίδα Απογευματινή
