Το να συζητάς θέματα περιφερειακού γεωπολιτικού ενδιαφέροντος σε σχέση με τη Μέση Ανατολή με την ηγεσία της Τουρκίας δεν μπορεί να έχει σημαντική διαφορά από το να συζητάς διμερή της κεντρικής ατζέντας όπως τα κυριαρχίας. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει σήμερα στην Άγκυρα στη διαβούλευση Μητσοτάκη – Ερντογάν ή και μεταξύ των δύο αποστολών ως προς τα ζητήματα της Μέσης Ανατολής δεν μπορεί να έχει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Τουλάχιστον αν θέλουμε να μιλήσουμε για συγκλίσεις. Η τοποθέτηση της Τουρκίας στα ζητήματα της Γάζας, της Συρίας, του Ιράν, του Λιβάνου, της «νέας τάξης πραγμάτων» στη διαδρομή Ανατολική Μεσόγειος – Ινδία είναι στη βάση του Ισλαμικού Μετώπου. Υπό την οπτική των σουνιτών. Αυτή τη φέρνει σε πάγια αντιδιαστολή με όσα για παράδειγμα πρεσβεύει ή στοχεύει το Ισραήλ. Στενός σύμμαχος της Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός του οποίου μάλιστα Μπενιαμίν Νετανιάχου επίσης σήμερα συζητά με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, στην Ουάσινγκτον. Αλλά οι θέσεις και οι επιδιώξεις στην Ανατολή της Τουρκίας σε πολλά επίπεδα σχετίζονται ως προς τις εμπορικές διαδρομές και με τους σχεδιασμούς της Κίνας, η οποία στην πραγματικότητα συντηρεί την οικονομία της Τουρκίας ώστε να μην καταλήξει Ιράν.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει απολύτως διαφορετική οπτική στις ελληνικές προτεραιότητες και σενάρια ανάπτυξης της Ελλάδας σε σχέση με την Τουρκία. Οι αραβικές χώρες και η Αίγυπτος όπως και η Ευρώπη δείχνουν στην παρούσα συγκυρία μια διάθεση να έχουν εμπορική ή οικονομική συνεργασία με την Τουρκία ακόμη και στο πεδίο της πολεμικής βιομηχανίας. Αλλά και τώρα όπως και πάντα η Τουρκία αντιμετωπίζεται με μεγάλη καχυποψία εξαιτίας της επιθετικής διάθεσης που επιδεικνύει στα θέματα κυριαρχίας ή ζωνών επιρροής στη στεριά και πολύ περισσότερο στη θάλασσα («Γαλάζια Πατρίδα»). Επίσης γιατί η Τουρκία συνεχίζει να επιδεικνύει προς κάθε κατεύθυνση το «αυτοκρατορικό σύνδρομο» από το οποίο κυριαρχείται.
Φυσικά και έχει ενδιαφέρον να συζητά η ελληνική ηγεσία και διπλωματία με την τουρκική για τα ευρύτερα θέματα των γεωπολιτικών περιοχών που αφορούν τη γειτονιά μας. Το ίδιο όπως και το να συζητά και τα θέματα ευρωπαϊκής συνεργασίας με την Τουρκία. Αλλά για να έχουν ουσία όλα αυτά, πρώτον, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει καθαρές σχέσεις ως προς τις περιφερειακές συμμαχίες της. Συνεπείς με τη στρατηγική οπτική που έχει αποφασίσει. Δεύτερον, η Ελλάδα να αποφύγει στην παρούσα φάση να στείλει και πάλι λάθος μηνύματα στους συμμάχους της παρασυρμένη από θεωρήσεις ίσων αποστάσεων. Τρίτον, για να έχουν σημασία τέτοιου τύπου διαβουλεύσεις, πέρα από την ανταλλαγή απόψεων η Ελλάδα θα πρέπει να είναι παρούσα στο μεγάλο τραπέζι στην Ουάσινγκτον στις 19 Φεβρουαρίου. Εκεί που θα συνεδριάσει το Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα υπό την προεδρία Τραμπ. Και μπορεί ο Αμερικανός πρόεδρος να αντιμετωπίζει με ευρύτητα τον ρόλο που μπορεί να έχει η Άγκυρα και η ηγεσία Ερντογάν στα επίμαχα θέματα της περιοχής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία είναι κεντρικός ή κυριαρχικός παίκτης στη συζήτηση.
Οι συμμαχίες της Ελλάδας στην περιοχή και το άνοιγμα στην Ινδία, που στην παρούσα φάση προστίθεται, της δίνουν μια ευχέρεια ισορροπίας μεταξύ Ισραήλ και Αράβων αυτοτελώς. Αν υποθέσουμε ότι η Αθήνα και η Άγκυρα δεν επιθυμούν μεσολάβηση για τα δικά τους, η Αθήνα δεν μπορεί να θέλει τουρκική διαμεσολάβηση ή πίεση για τα γεωπολιτικά περιφερειακά. Η διπλωματική δράση θα πρέπει να έχει όραμα με στοχοπροσήλωση και συνέπεια ως προς τους χειρισμούς για να είναι ισχυρή.
Εφημερίδα Απογευματινή
