Βλέποντας κάποιος τις δημοσκοπήσεις αντιλαμβάνεται ότι η χώρα κρέμεται από μία κλωστή. Η κλωστή αυτή είναι η πρώτη μπάρα στις δημοσκοπήσεις, αυτή που δείχνει τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, καθώς από εκεί και πέρα το σκηνικό θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο. Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι ατάκτως ερριμμένα, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να διαγκωνίζονται για τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση οι οποίες αλλάζουν διαρκώς χέρια.
Την ίδια ώρα υπάρχουν τουλάχιστον δύο και πιθανόν τρία εν αναμονή κόμματα που αν ανακοινωθούν θα επηρεάσουν όλα τα υπόλοιπα, κυρίως της αντιπολίτευσης (ορισμένα θα διεμβολιστούν) με αποτέλεσμα οι «μνηστήρες» για την κατάταξη να γίνουν περισσότεροι απ’ αυτούς της Πηνελόπης.
Όταν λέμε ότι η κλωστή από την οποία κρέμεται η χώρα είναι η μπάρα της Νέας Δημοκρατίας, η οποία φαίνεται ακόμα να διατηρεί ποσοστά κυβερνησιμότητας παρότι αυτά έχουν συμπιεστεί, εννοούμε ότι αν αύριο ενσκήψει μία κρίση, ένα σκάνδαλο ή κάτι άλλο που κλονίσει σοβαρά το κυβερνών κόμμα, η χώρα θα βρεθεί στον αέρα, δίχως δίχτυ ασφαλείας.
Τις προηγούμενες περιόδους υπήρχε αντιπολίτευση η οποία συνήθως ήταν κυβέρνηση εν αναμονή έστω με κάποιο δεκανίκι για να γίνει συγκυβέρνηση. Τώρα τέτοια αντιπολίτευση δεν υπάρχει. Στην καλύτερη περίπτωση, ίσως, να γίνει ένα μέρος της δεκανίκι -για να ακριβολογούμε ένα κόμμα- της Νέας Δημοκρατίας, εφόσον η τελευταία αντέξει.
Ειδάλλως, όπως προαναφέρθηκε, αν για κάποιον λόγο καταρρεύσει και αυτή, η χώρα θα μπει σε περιπέτεια διαρκείας.
Σε μία περίοδο όπου ο γεωπολιτικός περίγυρος φλέγεται και η Ελλάδα βρίσκεται σε καμπή. Σε σημείο όπου αν βγουν ορισμένα από τα χαρτιά της μπορεί όντως τα επόμενα χρόνια να αλλάξει επίπεδο και να καταστεί περιφερειακός παράγων με ενεργειακές προϋποθέσεις. Εάν συμβεί σοβαρή «στραβή», δεν υπάρχει όριο στο πόσο άσχημα μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα. Θα δούμε τον «νόμο του Μέρφι» με τα μάτια μας.
Η εικόνα του Κοινοβουλίου δεν είναι αποκαρδιωτική, είναι τρομακτική. Για να μη λέμε ονόματα και θίγουμε υπολήψεις δείτε τα τελευταία επεισόδια.
Το πολιτικό σύστημα έτσι όπως αποτυπώνεται κοινοβουλευτικά αλλά με φόντο και τη δημοσκοπική εικόνα των εν αναμονή κομμάτων δείχνει ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί και να συντονιστεί για σχετικά απλά πράγματα. Τρομάζει κανείς στην ιδέα για το τι θα συμβεί αν χρειαστεί να διαχειριστούν εθνική κρίση όλοι μαζί.
Είναι από τις περιπτώσεις που προτιμάς να το διαχειριστεί μια κυβέρνηση μόνη της -ώστε να υπάρχει και υπεύθυνος- παρά να πρέπει να συνεννοηθεί, ας πούμε με τη Ζωή, τη Νέα Αριστερά το ΚΚΕ.
Το επόμενο διάστημα δεν θα είναι business as usual. Μπορεί κάποιοι να μην τον συνειδητοποιούν, αλλά το ερχόμενο δωδεκάμηνο θα κριθούν πολλά περισσότερα από ένα εκλογικό αποτέλεσμα.
Εφημερίδα Απογευματινή
