Η φετινή, γνωστή, Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (σ.σ.: ένα κορυφαίο forum για τις παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις) ήταν ίσως η πιο σημαντική από όλες τις προηγούμενες. Για δύο λόγους: Πρώτον, για την ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο η οποία δίχως καμία υπερβολή μπορεί να χαρακτηριστεί ιστορική. Δεύτερον, επειδή όλοι; Ευρωπαίοι και Αμερικανοί συμφώνησαν ότι η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων τελείωσε και πλέον μπαίνουμε σε έναν νέο αχαρτογράφητο κύκλο.
Η ομιλία Ρούμπιο ήταν συγκλονιστική. Είπε στους Ευρωπαίους αυτά που θα έπρεπε οι ίδιοι να έχουν απευθύνει στον εαυτό τους και έτσι η Ευρώπη θα είχε γλιτώσει από την παρακμή στην οποία έχει περιέλθει και από τις περιπέτειες που δυστυχώς έχει μπροστά της. Ο Ρούμπιο μίλησε όχι ως Αμερικανός προς τους Ευρωπαίους, αλλά όπως θα μιλούσε ένας κανονικός Ευρωπαίος σε μία κανονική Ευρώπη. Προς επίρρωση ιδού μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την -επιμένουμε- ιστορική ομιλία η οποία θα αποτελεί σημείο αναφοράς.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη ανήκουν μαζί. Οι ιστορίες μας είναι αλληλένδετες, και το ίδιο ισχύει και για το μέλλον μας. Βρισκόμαστε στο Δυτικό Ημισφαίριο, αλλά θα είμαστε πάντα παιδί της Ευρώπης. Η ιστορία μας όσο και το πεπρωμένο μας θα είναι πάντα συνδεδεμένα. Πρέπει να σταματήσετε να αισθάνεστε ένοχοι για την ιστορία σας και τον πολιτισμό σας. Θέλουμε η Ευρώπη να επιβιώσει, να είναι ισχυρή και να παραμείνει μια πολιτισμική δύναμη στον κόσμο. Μοιραζόμαστε τις κοινές αξίες του χριστιανισμού, του δυτικού πολιτισμού και μαζί πρέπει να πορευτούμε.
Πρέπει να ανακτήσουμε τις αξίες μας και να τις υπερασπιστούμε, όχι να τις αφήσουμε να παραλύουν από φόβο. Εμείς, οι Αμερικανοί, μπορούμε να προχωρήσουμε και μόνοι μας, αλλά προτιμούμε να το κάνουμε μαζί. Ανησυχούμε βαθιά για το μέλλον σας – και για το δικό μας. Η προστασία των εθνικών συνόρων δεν είναι ξενοφοβία ούτε μίσος. Είναι πράξη εθνικής κυριαρχίας. Αν οι δημοκρατικές κοινωνίες χάσουν τον έλεγχο των συνόρων τους, χάνουν τον έλεγχο του μέλλοντός τους. Η διατλαντική συμμαχία είναι αναντικατάστατη — αλλά δεν είναι αυτόματη. Η Αμερική παραμένει προσηλωμένη στην Ευρώπη — όχι από συνήθεια, αλλά από στρατηγική επιλογή. «Αλλά οι ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να είναι παθητικό παρατηρητές της παρακμής της Δύσης. Θέλουμε η Ευρώπη να επιβιώσει, να είναι ισχυρή και να παραμείνει πυλώνας του δυτικού πολιτισμού. Οι στρατοί δεν υπερασπίζονται αφηρημένες έννοιες, αλλά λαούς, έθνη και έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής».
Σε ό,τι αφορά το έτερο σημείο, την παραδοχή ότι ο μεταπολεμικός κύκλος έκλεισε, αποτέλεσε κοινή παραδοχή και ομολογία όλων.
Αυτή συνοψίζεται σε μία διαπίστωση την οποία διατύπωσαν όλες οι πλευρές σε διάφορες παραλλαγές αλλά με την ίδια ουσία. « Ό,τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα, ό,τι ίσχυε μεταπολεμικά, από το Διεθνές Δίκαιο μέχρι τις διεθνείς συνθήκες, τις σταθερές και τους μεταπολεμικούς συσχετισμούς τελείωσε. Μπαίνουμε σε φάση παγκοσμίου ανταγωνισμού δυνάμεων με τους παλαιούς κανόνες να μην ισχύουν».
Εφημερίδα Απογευματινή
