Όλα δείχνουν ότι η ώρα της στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν πλησιάζει.
Οι αμερικανικές δυνάμεις που συγκεντρώνονται στην περιοχή είναι άνευ προηγουμένου και μάλιστα τις τελευταίες ημέρες και ώρες αυξάνεται με πρωτοφανή ρυθμό η άφιξη οπλικών συστημάτων και μονάδων.
Ήταν προφανές εξαρχής ότι οι διαπραγματεύσεις δεν θα οδηγούσαν σε αμοιβαία αποδεκτή συμφωνία. Δεν υπήρχε τρόπος να είναι και οι δύο πλευρές ικανοποιημένες έστω και προσχηματικά. Το αδιέξοδο πιστοποιήθηκε μετά τις τελευταίες συναντήσεις στη Γενεύη. Τα θέματα που εξαιρούν οι Ιρανοί από τη διαπραγμάτευση, όπως το βαλλιστικό οπλοστάσιο, καθιστούν αδύνατη τη σύγκλιση.
Εσχάτως έχει επανέλθει στις δημόσιες δηλώσεις από αμερικανικής πλευράς, αυτών του Αμερικανού προέδρου συμπεριλαμβανομένων, το σενάριο αλλαγής καθεστώτος. Η αρχική εκδοχή ενός περιορισμένου χτυπήματος έχει απομακρυνθεί. Οι αναλυτές συγκλίνουν ότι θα πραγματοποιηθεί μιας μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση από κοινού με το Ισραήλ η οποία θα διαρκέσει αρκετές εβδομάδες. Στόχος είναι πλέον η ανατροπή των μουλάδων άρα και η μεταβολή του γεωπολιτικού status του Ιράν.
Σχετικά με τον χρόνο εκδήλωσης της επίθεσης, παρότι έχει ξεκινήσει το Ραμαζάνι, οι περισσότερες αναλύσεις παραπέμπουν σε χρονικό ορίζοντα έως δύο εβδομάδων.Με τόσο ρευστή κατάσταση οτιδήποτε μπορεί να μεσολαβήσει και να μεταβάλει τον σχεδιασμό, όπως εξάλλου έχει ήδη συμβεί μέχρι τώρα αρκετές φορές, αλλά η γενική κατεύθυνση έχει κλειδώσει. Στο εσωτερικό του Ιράν μετά την άγρια καταστολή και τις δεκάδες χιλιάδες δολοφονίες πολιτών από καθεστώς, το σοκ και η θλίψη δίνουν τη θέση τους στην οργή και στην εκ νέου αποφασιστικότητα. Οργανώνονται ήδη ξανά κινητοποιήσεις καθώς μεγάλο μέρος της κοινωνίας αρνείται να υποχωρήσει, αποδεχόμενο το κόστος των απωλειών, προκειμένου η χώρα να απαλλαγεί από τον ισλαμικό ζόφο και να ξαναβρεί τη θέση της στο διεθνές στερέωμα. Προφανώς θα υπάρξει συντονισμός μεταξύ της στρατιωτικής επιχείρησης και της εσωτερικής εξέγερσης, κάτι που προϋποθέτει πέραν των αυθόρμητων κινητοποιήσεων, οργάνωση με έξωθεν βοήθεια, άρα δραστηριότητα ομάδων που θα διεισδύσουν και κατά πάσα πιθανότητα ήδη βρίσκονται εκεί.
Το Ιράν βέβαια δεν είναι απλή χώρα, σίγουρα δεν είναι Βενεζουέλα, οπότε είναι δύσκολο να εκτιμηθεί το πώς θα εξελιχθεί μια τέτοια επιχείρηση, πόσο θα διαρκέσει, τι απώλειες σε υλικό και ανθρώπους θα υπάρξουν εκατέρωθεν.
Όπως μένει να διαπιστωθεί ο βαθμός εμπλοκής τρίτων οι οποίοι έχουν στρατηγικά συμφέροντα στο Ιράν και θα πληγούν από πιθανή αλλαγή καθεστώτος, πρωτίστως η Κίνα και η Ρωσία. Ειδικά η πρώτη λόγω του βαθμού ενεργειακής εξάρτησης που έχει από το Ιράν θα βρεθεί σε εξαιρετικά δυσχερή θέση.
Αναμενόμενες είναι οι αντίστοιχες προσπάθειές της να δυσχεράνει τον αμερικανικό στόχο. Σε κάθε περίπτωση αν τελικά συντελεστεί αλλαγή καθεστώτος και κατ’ επέκταση αλλάξει η θέση του Ιράν στην παγκόσμια σκακιέρα θα σημειωθούν εκτεταμένες γεωπολιτικές καραμπόλες οι οποίες θα αναδιαμορφώσουν τη θέση αρκετών άλλων χωρών. Αυτό ενδιαφέρει άμεσα την Ελλάδα.
Εφημερίδα Απογευματινή
