Το τελευταίο διάστημα ακούγεται όλο και περισσότερο από πολιτικά χείλη, κυρίως κυβερνητικά, ότι η χώρα μας αναδεικνύεται σε έναν από τους βασικούς παράγοντες διαμόρφωσης των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή και πάντως με διευρυνόμενο ρόλο.
Κάτι το οποίο είναι αληθές, αποτέλεσμα γεωπολιτικής συναστρίας και σύγκλισης συμφερόντων μεγάλων (βλέπε ΗΠΑ) ή επιδραστικών (Ισραήλ) δυνάμεων και ανταπόκρισης της ελληνικής πλευράς. Η συγκυρία ανοίγει πλέον προοπτικές κεφαλαιοποίησης και δομικής ενσωμάτωσής της.
Υπάρχει όμως κάτι επιπλέον το οποίο καθιστά αυτό το στρατηγικό παράθυρο δυνητικό πολλαπλασιαστή των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και ευκαιριών της χώρας.
Το κλειδί βρίσκεται στην ομιλία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στο Μόναχο και στη συναφή ανάρτησή του η οποία ακολούθησε. Ο Μάρκο Ρούμπιο προέταξε τον πολιτισμικό παράγοντα ως αναγκαία συνθήκη ανάκτησης της ζωτικότητας της Δύσης. Κάλεσε σε επανασύνδεση των ευρωπαϊκών εθνών με την ιστορική παρακαταθήκη τους και τις παραδόσεις τους κάνοντας αναφορές σε πολιτισμικά ορόσημα της Γηραιάς Ηπείρου. Στη συνέχεια, στην ανάρτησή του στο Χ έγινε πιο σαφής, δείχνοντας τη διαδρομή Αθήνα – Ρώμη – Αμερική. Παρουσιάζοντας έτσι τις Ηνωμένες Πολιτείες ως συνεχιστή του πλέον καθοριστικού παράγοντα διαμόρφωσης της ευρωπαϊκής φυσιογνωμίας, της Ελλάδας και της Ρώμης, με τη δεύτερη να αποτελεί στην ουσία συνέχεια της πρώτης.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη ανήκουν σε έναν πολιτισμό που εκτείνεται σε ηπείρους, έχει διασχίσει ωκεανούς και έχει διατηρηθεί για χιλιάδες χρόνια: από την Αθήνα στη Ρώμη και στην Αμερική.
Ο Δυτικός Πολιτισμός οφείλει να αγκαλιάσει τη ευγενή του κληρονομιά, αν θέλει να αντιστρέψει την παρακμή του».
Εδώ ανοίγεται πεδίο δόξης λαμπρό για τη χώρα μας. Η Ελλάδα είναι η μόνη η οποία μπορεί να προσφέρει την πολιτισμική και ιστορική πρώτη ύλη για την ιδεολογική επαναγόμωση της Δύσης.
Το ελληνικό είναι το μοναδικό έθνος το οποίο έχει απολύτως προσδιοριστικό και ανεξίτηλο αποτύπωμα σε όλες τις φάσεις της γνωστής δυτικής ιστορίας. Τις οποίες έχει μεταβολίσει και συνοψίσει σε ένα συνολικό ιστορικό, πολιτισμικό αλλά και πολιτικό αφήγημα που προσφέρεται για την επανεκκίνηση Ευρώπης και ΗΠΑ. Είναι ο μόνος αξιακός κώδικας στον οποίο μπορούν να συμφωνήσουν άπαντες στη Δύση και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, τουλάχιστον όσοι αισθάνονται σύνδεση με τις κοινές καταβολές του δυτικού πολιτισμού.
Υπάρχει ωστόσο ένα πρόβλημα. Η Ελλάδα έχει απολέσει η ίδια την ιστορική αυτογνωσία της και έχει διολισθήσει σε έναν ιστορικό και εν γένει πολιτισμικό αποχρωματισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι τις τελευταίες περίπου τρεις δεκαετίες τον δημόσιο λόγο και την Παιδεία λυμαίνονται ξέπνοα παράσιτα, τα οποία εμφανίζονται ως μεγέθη και προβάλλουν αφ’ υψηλού διάφορα παραπροϊόντα διανοητικής παρακμής και τον εθνικό αποχαρακτηρισμό ως μοντέλο. Εχθρεύονται οτιδήποτε συνιστά συστατικό στοιχείο της εθνικής ιδιοπροσωπίας, υποβαθμίζουν, λοιδορούν και διαστρεβλώνουν σκοπίμως την ελληνική ιστορία και ταυτότητα.
Δεν είναι όλοι αποτέλεσμα συμπλεγμάτων ή αντιληπτικής αστοχίας. Κάποιοι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία από κέντρα τα οποία έχουν λόγους να κρατούν σε καταστολή την ελληνική παράμετρο, διότι γνωρίζουν ότι είναι η εφεδρεία της Δύσης.
Η δυτική επαναφορά προϋποθέτει ότι πρώτα εμείς θα εκκαθαρίσουμε και θα αποκαταστήσουμε το εσωτερικό μας, ώστε να ανταποκριθούμε στο ιστορικό «κάλεσμα». Σε κάποιους μπορεί να ακούγεται υπερφίαλο, αλλά η αλήθεια είναι ότι χωρίς την Ελλάδα δεν γίνεται.
Εφημερίδα Απογευματινή
