Ο πόλεµος για να ξεκινήσει χρειάζεται έναν, για να τελειώσει τουλάχιστον δύο και στη συγκεκριµένη περίπτωση τρεις: το Ιράν, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.
Σταδιακά καθίσταται φανερό ότι οι Αµερικανοί για αδιευκρίνιστο λόγο υποτίµησαν τη δυσκολία του εγχειρήµατος. Τον χρόνο, την ένταση, τη δέσµευση, τους πόρους και το πολυδιάστατο κόστος που χρειάζεται για να καταβληθεί στρατιωτικά το Ιράν. Επίσης, φαίνεται να µην υπήρχε εξαρχής σαφής και αδιαµφισβήτητη στρατηγική επιδίωξη και αντικειµενικός σκοπός.
Οι ΗΠΑ πορεύονταν και πορεύονται δίχως δηµόσια διακήρυξη του τελικού στόχου, ώστε να έχουν τις επιλογές τους ανοιχτές αναλόγως της εξέλιξης των επιχειρήσεων. Εν αντιθέσει µε το Ισραήλ, που εξαρχής αποσαφήνισε ότι στόχος είναι η ανατροπή του καθεστώτος.
Είναι ενδεικτικό ότι ο ίδιος ο Αµερικανός πρόεδρος στην αρχή άφησε να εννοηθεί ότι στόχος -και µάλιστα εφικτός- είναι η αλλαγή του καθεστώτος, στη συνέχεια υπονόησε ότι µπορεί να ανακηρύξει σύντοµα νίκη και οι ΗΠΑ να αποσυρθούν επικαλούµενες ότι έχουν καταστραφεί οι στρατιωτικές δυνατότητες του αντιπάλου -αυτό προέκυπτε από τα συµφραζόµενα-, στη συνέχεια επανήλθε λέγοντας ότι µπορούν µεν να αποχωρήσουν, αλλά δεν είναι η ώρα γιατί υπάρχει δουλειά να γίνει. Αυτό προδίδει αµηχανία και έκβαση µη αναµενόµενη και µη απολύτως ελεγχόµενη.
Βέβαια, η µέχρι τώρα διάρκεια του πολέµου δεν είναι (ακόµα) µεγάλη για το µέγεθος και τις δυνατότητες του αντιπάλου. Αλλά δίνεται η εντύπωση ότι δεν είχαν εκτιµηθεί παράµετροι όπως ότι το Ιράν θα ακολουθήσει στρατηγική εξαγωγής χάους στον περίγυρο, προκειµένου να µεγεθυνθεί το παγκόσµιο οικονοµικό και ευρύτερο κόστος και να αυξηθεί η πίεση για τερµατισµό της επίθεσης. Με λίγα λόγια φαίνεται ότι δεν υπάρχει στρατηγική εξόδου. Είναι πρόδηλο, δε, ότι υπάρχει απόκλιση µεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ για το end game του πολέµου.
Οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι χωρίς ανατροπή του καθεστώτος το Ιράν θα παραµείνει χαίνουσα πληγή και γεωπολιτική µαύρη τρύπα, η οποία θα συνεχίσει έστω και µε µειωµένες δυνατότητες να αποσταθεροποιεί τον περίγυρο και να συνιστά απειλή η οποία σε επόµενο χρόνο µπορεί να επανέλθει έχοντας ανακάµψει. Ανησυχούν ότι σε περίπτωση που ο πρόεδρος Τραµπ αποφασίσει τερµατισµό του πολέµου ανακηρύσσοντας νίκη, θα επιβάλει και στο ίδιο να σταµατήσει τις επιχειρήσεις αφήνοντάς το σε υπονοµευµένη κατάσταση ασφαλείας, µε το καθεστώς στην Τεχεράνη εξαγριωµένο, λαβωµένο, να αναζητά εκδίκηση.
Εν τω µεταξύ οι Ιρανοί δεν διευκολύνουν τις ΗΠΑ να ανακηρύξουν έστω προσχηµατικά νίκη, καθώς επιδιώκουν αν τερµατιστεί ο πόλεµος αυτό να γίνει µε τους ίδιους να κερδίζουν τις εντυπώσεις και να επιβάλλουν εικόνα αµερικανικής ήττας. Οπότε το σκηνικό προσώρας διαµορφώνεται ως εξής. Το Ισραήλ θέλει να συνεχιστεί ο πόλεµος µέχρι την επίτευξη του απώτατου σκοπού που είναι η ανατροπή του καθεστώτος.
Το Ιράν εµφανίζεται αποφασισµένο να συνεχίσει µέχρι τέλους αυξάνοντας όσο περνά από τις δυνάµεις του εκθετικά το κόστος της συνέχισης των επιχειρήσεων, παίρνοντας µαζί του στην αποσταθεροποίηση τις χώρες του Κόλπου. Οι οποίες σταδιακά υφίστανται δοµική ζηµιά, διότι πλήττονται ως ασφαλείς επενδυτικοί και τουριστικοί προορισµοί. Ακόµα και αποδυναµωµένο το Ιράν θα τους κρατά οµήρους µε την απειλή επανάληψης πυραυλικών επιθέσεων, δυνατότητα την οποία δεν πρόκειται να απολέσει εντελώς. Οι ΗΠΑ θέλουν να τελειώσουν τον πόλεµο, αλλά δεν ξέρουν πώς και µέχρι να το βρουν είναι υποχρεωµένες να συνεχίσουν. Συµπέρασµα, ο πόλεµος θα συνεχιστεί για τις επόµενες εβδοµάδες και µάλιστα κλιµακούµενος.
Οι ΗΠΑ θα αυξήσουν την ισχύ των επιθέσεων για να κλονίσουν το καθεστώς και να επιδείξουν αποφασιστικότητα. ∆εν πρέπει να αποκλειστεί η εν µέρει χρησιµοποίηση χερσαίων δυνάµεων.. Το Ισραήλ επίσης θα κλιµακώσει, επιχειρώντας ταυτόχρονα σε δύο θέατρα, καθώς έχει ανοίξει µε την ίδια ένταση το µέτωπο του Λιβάνου. Το Ιράν, µε όσες δυνάµεις του αποµένουν, θα εντείνει την αποσταθεροποίηση όπου και όπως µπορεί αυξάνοντας το κόστος συνέχισης της επίθεσης. Ως γνωστόν, οι πόλεµοι σπανίως εξελίσσονται µε βάση την αρχική εκτίµηση και ακόµα σπανιότερα τελειώνουν σύµφωνα µε τον αρχικό σχεδιασµό.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
