Τελικά, η Ελλάδα αποδεικνύεται η πιο μάχιμη από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρώπης συνολικά. Στην πράξη, όχι στα λόγια. Η αναγκαστική διατήρηση ετοιμοπόλεμων Ενόπλων Δυνάμεων και πλήρους στρατεύματος, αυτό που λέμε κανονικό στρατό, λόγω της τουρκικής απειλής, αποδεικνύεται γεωπολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο για διαφορετικό λόγο από αυτόν για τον οποίο κυρίως προορίζεται η χρήση του στρατού μας, την αντιμετώπιση του εξ ανατολών κινδύνου. Ετερογονία των σκοπών.
Σε μία εποχή, εδώ και αρκετά χρόνια, όπου η Ευρώπη είχε αρχίσει να εγκαταλείπει το «σπορ» της Αμυνας, η Ελλάδα συνέχισε, υπό τις δύσκολες συνθήκες του Μνημονίου, εν μέσω άγριων περικοπών και ελλείψεων, να διατηρεί με αίμα και ιδρώτα αξιόμαχο στράτευμα.
Μετά την κρίση του ’20 με την Τουρκία, η κυβέρνηση αποφάσισε να εκκινήσει τον επανεξοπλισμό της χώρας και μία κοπιώδη προσπάθεια να κλείσουν οι τρύπες και τα τραύματα της υπερδεκαπενταετούς εγκατάλειψης. Πάλι η Τουρκία μάς ωφέλησε με τρόπο που η ίδια δεν φανταζόταν. Η αλήθεια είναι ούτε εμείς. Ηρθε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το ’22 για να υπενθυμίσει στην Ευρώπη ότι ούτε η Ιστορία τελείωσε -κατά τον Φουκουγιάμα, έναν από τους μεγαλύτερους κουβάδες της… ιστορίας (lol)- ούτε ο πόλεμος είναι ντεμοντέ.
Για την ακρίβεια, ο πόλεμος επανήλθε ως ο βασικός παράγων διαμόρφωσης των εξελίξεων στη Γηραιά Ηπειρο, στην ευρύτερη Δύση αλλά και στον πλανήτη συνολικά. Και επειδή η ιστορία όχι μόνο δεν τελείωσε, αλλά έχει και χιούμορ, έφερε στην Ευρώπη όχι έναν, αλλά δύο πολέμους. Εναν μέσα στην αυλή της και έναν στο μαλακό υπογάστριό της, στη Μέση Ανατολή. Που μάλιστα λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Οπότε οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις άρχισαν να ξεσκονίζουν τις αποθήκες τους για στρατιωτικό υλικό.
Σε πρώτη φάση για να ενισχύσουν την Ουκρανία, ώστε να διατηρεί απασχολημένη και να φθείρει τη Ρωσία, στην ουσία για να κρατήσουν το μέτωπο εκεί.
Σε δεύτερο χρόνο συνειδητοποίησαν ότι πρέπει να εξοπλιστούν ακόμα και για το αδιανόητο μέχρι πρότινος ενδεχόμενο να εμπλακεί η ίδια η Ευρώπη σε απ’ ευθείας πολεμική σύγκρουση, διότι οι ορέξεις της Μόσχας δεν εξαντλούνται στο Κίεβο.
Και πριν οι Ευρωπαίοι συνέλθουν από το ρωσικό σοκ, ξεκίνησε η κρίση στη Μέση Ανατολή με την επίθεση της «Χαμάς» την 7η Οκτωβρίου στο Ισραήλ. Η οποία εξελίχθηκε στη σημερινή κατάσταση, όπου όλη η περιοχή φλέγεται, με τον πόλεμο στο Ιράν να αποτελεί ένα μόνο κεφάλαιο του μεγάλου πολεμικού θεάτρου, το οποίο θα συνεχίσει να ανεβάζει έργα για πολύ καιρό ακόμα.
Και μέσα σε όλα αυτά ενσκήπτει μία Αμερική η οποία μοιράζει τελεσίγραφα και καλεί τους Ευρωπαίους να αναλάβουν τις στρατιωτικές και γεωπολιτικές ευθύνες τους και ως καλοί σύμμαχοι να συνδράμουν οικονομικά και επιχειρησιακά, ειδάλλως οι ΗΠΑ θα χαιρετήσουν. Και θα τους αφήσουν να βγάλουν άκρη με τον Βλαδίμηρο και με τις επιπτώσεις του μεσανατολικού φρενοκομείου. Ετσι με συνοπτικές διαδικασίες ο πόλεμος, οι εξοπλισμοί, τα θέματα ασφαλείας, άμυνας, αμυντικής βιομηχανίας ξαναγίνονται της μόδας και η Ευρώπη αποφασίζει να πάρει το όπλο της.
Ομως ο επανεξοπλισμός δεν είναι κάτι το οποίο πατάς ένα κουμπί και γίνεται. Προϋποθέτει μακροχρόνια διαδικασία, αλλά και δομική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της οικονομίας. Σε αυτό το σκηνικό η Ελλάδα τραβά τα βλέμματα, διότι αποδεικνύει ότι λειτουργεί σαν να ήταν έτοιμη από καιρό.
Στην Ερυθρά Θάλασσα οι ελληνικές φρεγάτες καταρρίπτουν μη επανδρωμένα των Χούθι, η χώρα αποστέλλει σε μηδενικό χρόνο πολεμικά πλοία και μαχητικά στην Κύπρο, αναγκάζοντας τους Ευρωπαίους να ακολουθήσουν, οι ελληνικοί Patriot στη Σαουδική Αραβία αναχαιτίζουν ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους. Δύσκολο να βρει κάποιος άλλη ευρωπαϊκή χώρα που να είναι σε πιο μάχιμη κατάσταση από την Ελλάδα και να το αποδεικνύει στο πεδίο και σε διαφορετικές συνθήκες και γεωγραφικά πεδία.
Ο κόσμος επανέρχεται στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Η στρατιωτική ισχύς και ετοιμότητα είναι γεωπολιτική και διπλωματική γόμωση, η αμυντική βιομηχανία προϋπόθεση οικονομικής ανάπτυξης, η ασφάλεια αναγκαία συνθήκη ευημερίας, ο συνδυασμός αποφασιστικότητας και δυνατοτήτων όρος επιβίωσης.
Η Ελλάδα είναι σωστά τοποθετημένη και μαζί με μία σειρά άλλων παραμέτρων, ήτοι ενεργειακών κινήσεων, συνεργασιών, περιφερειακών συμμαχιών, σύγκλισης συμφερόντων με επιδραστικούς δρώντες, έχει τις προϋποθέσεις να καταλάβει προνομιακή θέση στον νέο χάρτη που αναδύεται. Στο χέρι μας είναι.
Κυριακάτικη Απογευματινή
