Η αμερικανική επιχείρηση διάσωσης των δύο χειριστών του μαχητικού F-15 και κυρίως το σκέλος που αφορά τον συγκυβερνήτη αποτελεί την επιτομή της αμερικανικής επιχειρησιακής αντίληψης. Το εγχείρημα αυτό συμπυκνώνει πολλά περισσότερα από τα τεχνικά και τακτικά θέματα της αποστολής.
Συνοψίζει τη συνολική αμερικανική στρατιωτική κουλτούρα που εμπεριέχεται στην υπόσχεση -και όχι σύνθημα κενό περιεχομένου- «δεν αφήνουμε κανέναν πίσω».
Υπάρχουν βέβαια πολιτικοί, επιχειρησιακοί και στρατηγικοί λόγοι που επέβαλαν τον πάση θυσία εντοπισμό και ανάκτηση των δύο Αμερικανών.
Αν έστω ο ένας έπεφτε στα χέρια των Ιρανών, θα άλλαζε όλο το πλαίσιο διεξαγωγής του πολέμου στο Ιράν, και στο επιχειρησιακό, και στο πολιτικό, και στο στρατηγικό επίπεδο.
Οι λόγοι είναι προφανείς. Οι εικόνες με τους Αμερικανούς πιλότους αιχμαλώτους, τις οποίες θα αξιοποιούσαν στο έπακρον οι Ιρανοί, θα λειτουργούσαν καταλυτικά σε επίπεδο ψυχολογικών επιχειρήσεων στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιουργώντας μείζον πολιτικό θέμα εθνικών διαστάσεων και τεράστιο πρόβλημα στον Ντόναλντ Τραμπ.
Και μόνο η σύγκριση με τα γεγονότα του ’79 στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη, με τους ομήρους, που είχαν στοιχίσει στον Τζίμι Κάρτερ τις εκλογές του ’80, θα ήταν το ίδιο καταστροφική για τον σημερινό Αμερικανό πρόεδρο.
Θα πήγαινε ο ίδιος «όμηρος» των Ιρανών στις ενδιάμεσες εκλογές με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα.
Είναι δε αμφίβολο αν οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να συνεχιστούν και πάντως όχι απρόσκοπτα, καθώς οι Ιρανοί θα χρησιμοποιούσαν τους αιχμαλώτους ως ανθρώπινη ασπίδα σε μέρος που δεν θα γνώριζαν οι ΗΠΑ.
Κάθε βομβαρδισμός θα ενείχε τον κίνδυνο να σκοτωθούν οι Αμερικανοί πιλότοι. Θα ήταν μία εξέλιξη με στρατηγικές συνέπειες, διότι θα επηρέαζε τον ρου του πολέμου αλλά και των εσωτερικών πολιτικών εξελίξεων στις ΗΠΑ.
Για αυτό οι Αμερικανοί αποφάσισαν να εκτελέσουν μία υψηλού ρίσκου επιχείρηση με τεράστιες δυσκολίες, βαθιά μέσα στο εχθρικό έδαφος, με πολλούς αστάθμητους παράγοντες, οι οποίοι όμως ελαχιστοποιήθηκαν από τον άρτιο σχεδιασμό. Και οι οποίοι αστάθμητοι παράγοντες όταν όντως ενέσκηψαν αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς, διότι είχαν προβλεφθεί εναλλακτικά σενάρια.
Το επιχειρησιακό σκέλος είναι κάτι που θα αποτελεί σημείο αναφοράς στα στρατιωτικά εγχειρίδια.
Αυτό όμως που αξίζει εξίσου να σημειωθεί είναι ο στρατιωτικός κώδικας που έχει διαποτίσει τους Αμερικανούς ειδικά μετά το Βιετνάμ, αν και πάντα το είχαν ως μάχιμη κουλτούρα, ότι δεν αφήνουν κανέναν πίσω. Αυτό δεν είναι κάτι που αποκτάται από τη μία ημέρα στην άλλη. Είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας ζύμωσης με αντιλήψεις, πρότυπα, εμπειρίες και τραύματα ακριβώς όπως αυτό του Βιετνάμ. Εξάλλου όλες σχεδόν οι αμερικανικές πολεμικές ταινίες αυτήν τη διάσταση της άρνησης εγκατάλειψης του συμπολεμιστή ή της ανάληψης παρακινδυνευμένων αποστολών για τη διάσωση αιχμαλώτων προβάλλουν.
Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχουν άλλα κράτη που να φημίζονται κυρίως για αυτή την αντίληψη. Για τους Αμερικανούς είναι σήμα κατατεθέν, που επιβεβαίωσαν με εντυπωσιακό τρόπο στην επιχείρηση διάσωσης των δύο πιλότων στο Ιράν. Και η οποία προφανώς θα γίνει, και αυτή, ταινία.
Εφημερίδα Απογευματινή
