Μέσα στα τόσα ανατριχιαστικά που μαθαίνει η κοινωνία από τα μέσα ενημέρωσης είναι και η σύλληψη οδηγού σχολικού λεωφορείου ο οποίος όχι μόνο έκανε χρήση ναρκωτικών ακόμη και πριν να μεταφέρει τους μαθητές, αλλά και τα διακινούσε κιόλας. Κανονικός έμπορος δηλαδή εφάμιλλος Κολομβιανού «συναδέλφου» του.
Το θέμα βεβαίως πέραν του ότι προκαλεί όχι απλώς αγανάκτηση αλλά και οργή διότι αυτός ο τύπος συναναστρεφόταν με ανήλικα παιδιά, έχει και μία άλλη διάσταση για την οποία έχουν ευθύνη η πολιτεία και κυρίως ο πολιτικός εκείνος φωστήρας, ο οποίος έκρινε ότι εγκληματικά στοιχεία επικίνδυνα για την κοινωνία μπορεί να έχουν ίσα δικαιώματα με τον υπόλοιπο κανονικό κόσμο. Και εννοούμε την απαγόρευση αποκάλυψης του προσώπου και του ονόματος στα μέσα ενημέρωσης και κυρίως στην τηλεόραση που έχει μεγάλη θεαματικότητα, ακόμη και αυτών που ομολογούν μία απεχθή αξιόποινη πράξη, βιαστών και κάθε είδους αποβράσματος που κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
Είναι εύλογο να διερωτάται κανείς, και κυρίως οι γονείς παιδιών, ποιος είναι ο λόγος που δεν αποκαλύπτεται το πρόσωπο και το όνομα του ναρκέμπορου αλλά και του σχολείου το οποίο του είχε εμπιστευθεί τα παιδιά, ώστε να γνωρίζει, όπως επιβάλλεται, η κοινωνία πώς να προστατευθεί.
Τι είναι αυτό που εξυπηρετεί η κάλυψη διά της ανωνυμίας, βιαστών, δολοφόνων και κάθε άλλου είδους παραβατικών που αποτελούν κίνδυνο για τους υπόλοιπους; Δράστες ομολογούν και παρ’ όλ΄ αυτά προστατεύονται. Και αυτοί οι προστατευόμενοι αλλά επικίνδυνοι για την κοινωνία μπορεί να είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αλλά κρίνεται ότι αυτών η αξιοπρέπεια (;) πρέπει να προστατευθεί και όχι εμείς. Ακόμη και κακοποιητές παιδιών έχουν τύχει αυτής της σκανδαλωδώς ευνοϊκής μεταχείρισης, ενώ θα έπρεπε όχι μόνο να μην προστατεύονται κατ΄ αυτόν τον τρόπο αλλά και να διαπομπεύονται.
Πληθαίνουν δυστυχώς τα περιστατικά που επιβεβαιώνουν ότι επικίνδυνα στραβό δρόμο έχουν πάρει οι κοινωνίες, διότι διαφορετικά τα απεχθή φαινόμενα δεν θα είχαν τέτοια συχνότητα εμφάνισης στο αστυνομικό δελτίο. Εξ ίσου δυστυχές είναι ότι οι Αρχές (στο πλαίσιο κανείς δεν ξέρει ποιας ανθρωπιστικής ευαισθησίας) θεωρούν ότι οι κοινωνίες δεν πρέπει να πληροφορούνται ποιοι είναι οι δράστες ως και αν θα εθίγετο η εγκληματική τους φύση και θα θεωρούνταν απόβλητοι από την κοινωνία όχι για την πράξη τους αλλά επειδή απλώς θα διασύρονταν!
Αν ανοίξει κανείς παλαιότερες εφημερίδες θα διαπιστώσει ότι πλούσιο φωτογραφικό υλικό ακολουθούσε κάθε δικαιολογημένη σύλληψη ενόχου με τα πλήρη στοιχεία του και κάθε λεπτομέρεια που θα μπορούσε να πληροφορήσει το αναγνωστικό κοινό. Σήμερα έχει επιλεγεί το σκοτάδι για μία αδικαιολόγητη προστασία ακόμη και στις περιπτώσεις που η αποκάλυψη του επικίνδυνου δράστη συνιστά προστασία για τους άλλους. Ειδικά στις περιπτώσεις εκείνες που θύματα είναι παιδιά. Η πιθανή δικαιολογία του φόβου της αντεκδίκησης, διότι δήθεν δεν ζούμε σε κοινωνία ζούγκλας, απλώς αφήνει τα… θηρία να ζουν χωρίς το στίγμα που τους αξίζει.
Εφημερίδα Απογευματινή
