«Ήταν αουτσάιντερ στις εθνικές εκλογές και κέρδισε». «Οι συριζαίοι και ο Τσίπρας έλεγαν ότι δεν χάνουν από τον Κυριάκο και τελικά βαρέθηκαν να μετράνε ήττες». «Δεν άρεσε το Επικρατείας του 2023 στους νεοδημοκράτες, γιατί δεν είχε σημαντικές εσωκομματικές αναφορές και τελικά ο Μητσοτάκης κέρδισε με είκοσι μονάδες». «Όλοι έλεγαν να πάμε σε πρόωρες εθνικές εκλογές μετά τον κορωνοϊό, ο πρωθυπουργός δεν τους άκουσε και τελικά δικαιώθηκε».
Οι φράσεις αυτές ή και κάποιες παρόμοιες αντίστοιχες συνιστούν τη μόνιμη επωδό όλων εκείνων που επιμένουν να δρουν, να συμπεριφέρονται και να απευθύνονται στον Κυριάκο Μητσοτάκη, λες και η συγκυρία είναι ανάλογη με τις περιόδους που περιγράφονται παραπάνω ή κάνουν σαν να μην έχει μεσολαβήσει τίποτα από το 2023 και μετά. Πρόκειται για εκείνους που με φόντο τον ΟΠΕΚΕΠΕ βρήκαν την ευκαιρία να ξορκίσουν οτιδήποτε θυμίζει «γαλάζια» παραδοσιακή βάση και απορρίπτουν οποιοδήποτε σενάριο στρατηγικής αλλαγής από την πλευρά του Μαξίμου σχετικά με τα νέα δεδομένα που εμφανίζονται συνεχώς στο προσκήνιο, ομνύοντας σε μια αφηρημένη θεσμικότητα.
Μια θεσμικότητα η οποία μετά την ολική επαναφορά του θέματος των υποκλοπών στην επικαιρότητα ή το άνοιγμα της βεντέτας με τον… θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που τόσο στήριξε αρχικά η κυβέρνηση αυτή χάριν της ιστορικής παρακαταθήκης της, μοιάζει στην καλύτερη περίπτωση -έναντι των… θεσμικών πολιτών και όχι εκείνων που έχουν μια έμφυτη ροπή στον λαϊκισμό- ως μια ξεπερασμένη από τα πράγματα ρητορική και στη χειρότερη ως… φάρσα.
Δυστυχώς, οι εν λόγω κύκλοι της πρωθυπουργικής αυλής ή πέριξ αυτής δεν αντιλαμβάνονται ότι η συγκυρία δεν θυμίζει σε τίποτα τις προηγούμενες μάχες, απόλυτα νικηφόρες, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Βλέπετε, στις επόμενες κάλπες, όταν και αυτές στηθούν σε πείσμα των… τρελών που λένε ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο θα χάνεται η πρωτοβουλία των κινήσεων για το Μέγαρο Μαξίμου, οι παράγοντες που θα καθορίσουν το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο απροσδιόριστοι αλλά ενίοτε και ακανθώδεις για τους κυβερνώντες. Η συνεπακόλουθη των επτά χρόνων εξουσίας φθορά, η μόνιμη αλαζονεία που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά και τις αναλύσεις όχι πια μόνο ορισμένων… τρισκατάρατων υπουργών και υφυπουργών αλλά και κάποιων μεγαλόσχημων του ηγετικού συστήματος, η ακρίβεια που δεν θυμίζει σε τίποτα τις γεμάτες τσέπες τής μετά πανδημία εποχής και θα φαίνεται όλο και πιο δύσκολα διαχειρίσιμη στο άμεσο μέλλον, καθώς και η ακατάσχετη σκανδαλολογία προκαλούν συνθήκες ασφυκτικής πίεσης και δημιουργούν ένα περιβάλλον πολύ διαφορετικό από αυτό των προηγούμενων χρόνων.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, τα ανακλαστικά δεν φαίνεται να λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Αντί η κυβέρνηση να πατήσει πάνω στο αβαντάζ που της προσέφεραν οι άρτιοι χειρισμοί στο θέμα του πολέμου και στην πλήρη ανυπαρξία της αντιπολίτευσης, οι έχοντες την μπαγκέτα των αποφάσεων διογκώνουν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αφού όχι μόνο δεν αμύνονται αποτελεσματικά αλλά και τη μετατρέπουν σε διαλυτική ουσία για την εσωκομματική συνοχή σε μια τόσο δύσκολη στιγμή.
Όμως, ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν την εμπειρία ή την πολιτική αντίληψη να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους η ΝΔ κρατήθηκε στο πέρασμα των χρόνων ως η μόνη σταθερή δύναμη στη Μεταπολίτευση, θα πρέπει πια να πειστούν ότι στη… στραβή το κόμμα είναι αυτό που θα κρατήσει τα μπόσικα, μιας και σε κάτι τέτοιες καταστάσεις οι μεγαλοστομίες και οι βαθυστόχαστες κορόνες πάνε εκ προοιμίου περίπατο. Το ίδιο ισχύει για την παράμετρο της επιμονής σε μια συνταγή η οποία πλέον είναι σαφές ότι θα πρέπει ή να ανανεωθεί ή να τοποθετηθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας προκειμένου να υιοθετηθεί μια τακτική που θα απαντά στο σημερινό γίγνεσθαι.
Για να γίνει αυτό βεβαίως, θα πρέπει, όπως αναφέραμε και παραπάνω, να υπάρχει δυνατότητα και θέληση κατανόησης των πραγμάτων. Εκτός και αν κάποιοι… βολεύονται με μια αναιμική πρωτιά, ελπίζοντας ότι αργά ή γρήγορα το κενό θα καλυφθεί εξ ανάγκης, έστω και αν η χώρα θα έχει στο μεταξύ βιώσει μια επικίνδυνη περιπέτεια… Μόνο που τα κενά δεν καλύπτονται ενίοτε μόνο με έναν και μοναδικό τρόπο… β
Εφημερίδα Απογευματινή
