Μας χωρίζουν τέσσερα βήματα από την ολοκλήρωση της φετινής σεζόν και όσο κι αν η ΑΕΚ φαντάζει, τη δεδομένη χρονική στιγμή, ως απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου της Super League, ουδείς μπορεί να στερήσει από τον Ολυμπιακό τη δυνατότητα να εξαντλήσει τις πιθανότητές του για μια… θρυλική ανατροπή στην κορυφή.
Ανεξαρτήτως του σεναρίου όμως που μας επιφυλάσσει το φινάλε της χρονιάς και της έκβασης των playoffs, στον Πειραιά καλούνται να λάβουν από τώρα σημαντικές αποφάσεις για την επόμενη αγωνιστική περίοδο.
Στο ζήτημα του προπονητή η θέση μας έχει αποτυπωθεί πολλάκις στο παρελθόν από αυτήν εδώ τη στήλη. Όσο ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κρίνουν αμφότεροι ότι μπορούν να επαναφέρουν στους «ερυθρόλευκους» τις… εργοστασιακές ρυθμίσεις που οδήγησαν τον σύλλογο στην πιο ιστορική διετία από την ημέρα ίδρυσής του, είναι αστείο να αναζητήσει ο Ολυμπιακός διαφορετική συνταγή προς την επιτυχία.
Αν οι δύο πρωτεργάτες της κατάκτησης του Conference League αξιολογήσουν ότι για διάφορους λόγους δεν μπορούν να επαναληφθούν οι συνθήκες που έφεραν στη χώρα μας το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο σε συλλογικό επίπεδο, πολύ απλά θα δώσουν ο ένας στον άλλο μια μεγάλη αγκαλιά και θα χωρίσουν τους δρόμους τους.
Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουν την… πυρίτιδα στο λιμάνι! Να κλείσουν τα αυτιά τους πρέπει απέναντι σε όσους «γαβγίζουν» ότι ο Ολυμπιακός δεν παίζει σύγχρονο ποδόσφαιρο και να αναβαθμίσουν τα εργαλεία τους, καθώς είναι εμφανές ότι για αρκετούς ποδοσφαιριστές, που πρόσφεραν τα μέγιστα στην ομάδα, ο κύκλος έχει αρχίσει να κλείνει.
Ανεξαρτήτως προπονητή όμως και ανεξαρτήτως της συνταγής που θα επιλέξουν τελικά οι Πειραιώτες ενόψει της νέας σεζόν, υπάρχει μία οφθαλμοφανής ανορθογραφία στη φετινή εικόνα των πρωταθλητών, που πρέπει να διορθωθεί, ακόμη και αν ο Ολυμπιακός πάει… τρένο μέχρι τα μέσα Μαΐου και κατακτήσει το πρωτάθλημα μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια τελευταία αγωνιστική.
Εξαίρεση ο Μαρτίνς
Αν και ουκ ολίγοι επώνυμοι και ανώνυμοι αναλυτές του διαδικτύου υποστηρίζουν ότι οι «ερυθρόλευκοι» χρειάζονται ποιοτικές προσθήκες στον άξονά τους (στόπερ, κεντρικούς χαφ, σέντερ φορ), οι θέσεις όπου χρειάζεται ολικό ρεκτιφιέ ο Ολυμπιακός είναι αυτές στα άκρα της ενδεκάδας του.
Παραδοσιακά ο Ολυμπιακός βασιζόταν σε δίδυμα ακραίων μπακ και εξτρέμ που… πέταγαν φωτιές. Από ποιον να ξεκινήσεις και σε ποιον να τελειώσεις; Γεωργάτος, Μαυρογενίδης, Τζόρτζεβιτς, Γιαννακόπουλος, Τοροσίδης, Γκαλέτι, Τσιμίκας, Ποντένσε, Ροντινέι στα ντουζένια τους…
Είναι σαφές ότι η ποιοτική συνεισφορά των παικτών που κάλυψαν φέτος τα «φτερά» της ενδεκάδας του Μεντιλίμπαρ ήταν από φτωχή έως πενιχρή, κυρίως στον επιθετικό τομέα.
Με εξαίρεση τον Ζέλσον Μαρτίνς, που -για τα δικά του δεδομένα- ξεπέρασε τον εαυτό του σκοράροντας πολύ σημαντικά γκολ, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, κανένας άλλος ακραίος ποδοσφαιριστής του Μεντιλίμπαρ δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στο μίνιμουμ των απαιτήσεων που έχει μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός, τόσο στον δημιουργικό όσο και στον εκτελεστικό τομέα.
Δεν νοείται οι «ερυθρόλευκοι» να μη διαθέτουν τουλάχιστον δύο ποιοτικούς ακραίους επιθετικούς με ευχέρεια στο σκοράρισμα. Δεν γίνεται ούτε ένας από τους τέσσερις ακραίους αμυντικούς τους να μη διαθέτει αξιόπιστη σέντρα όποτε βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση κοντά στα αντίπαλα καρέ.
Παιδιά όπως ο Ορτέγκα, ο Ονιεμαέτσι, ο Κοστίνια, ο Στρεφέτσα προφανώς και δεν είναι παίκτες της πλάκας. Άλλος έχει πιο αμυντικογενή στοιχεία στο παιχνίδι του, άλλος δεν προσαρμόστηκε. Η συνολική εικόνα των άκρων του Ολυμπιακού όμως δεδομένα δεν είναι αυτή που αρμόζει σε μια ομάδα που βασίζει πολλά στη συνεισφορά των ποδοσφαιριστών που πλαισιώνουν κυρίως τον κεντρικό επιθετικό της.
Εφημερίδα Απογευματινή
