Η Ελλάδα χρειάζεται φιλοσοφία και διάρθρωση νέας ταυτότητας για να θεωρηθεί επαρκώς συγκροτημένη και μάχιμη για την εικοσαετία 2030-2050. Μια επόμενη εποχή με πολλούς άγνωστους «Χ» ως προς την παραμετροποίηση της τότε παγκόσμιας, ευρωπαϊκής αλλά και περιφερειακής πραγματικότητας. Το μόνο δεδομένο είναι ότι οι συνθήκες το 2035 για παράδειγμα θα είναι απολύτως διαφορετικές από τις συνθήκες του 2015.
Οι ελληνικές ελίτ ιστορικά παρουσιάζουν μειονέκτημα, άλλοτε εξαιτίας της εσωτερικής συγκυρίας, άλλοτε λόγω πολέμων ή επιπτώσεων πολέμων στους οποίους συμμετείχε η χώρα, άλλοτε εξαιτίας της αβελτηρίας καθορισμού αναβαθμισμένης εθνικής στρατηγικής στα μεταίχμια της ιστορίας που αναγκάζεται εκ των υστέρων και ασθμαίνουσα να ακολουθήσει. Το συνηθισμένο ιστορικά είναι τα παγκόσμια νέα και τις δεσπόζουσες τάσεις στην πολιτική, την οικονομία, τις επιστήμες, τη στρατιωτική δυνατότητα να τα παρακολουθεί η Ελλάδα με καθυστέρηση 20 ετών. Στη βάση του μιμητισμού. Αντιγράφοντας δηλαδή και εισάγοντας τεχνογνωσία, κοινωνική ισορροπία και σύγχρονα μέσα και πόρους χωρίς εθνικές προσαρμογές. Οι ισχυρές εμμονές περί μοντερνισμού και οπισθοδρόμησης, που κυριαρχούν μεταπολεμικά από τα μέσα του 20ού αιώνα για παράδειγμα, σε αυτήν τη βάση έχουν προκύψει. Κι όμως, αν μελετήσουμε τη δομή, την εμπειρία και τη λειτουργικότητα του κράτους τις δεκαετίες του 1950 και 1960, θα μείνουμε έκπληκτοι από τις δυνατότητες και την επάρκεια που είχε σε σχέση με το κράτος από το 1990 και μετά.
Παρά τον πακτωλό ευρωπαϊκών κονδυλίων, τις τεχνολογικές δυνατότητες και ειδικά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν μπήκε σε πόλεμο ή κατοχή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο και τον Εμφύλιο. Το μεν κράτος αποσαθρώθηκε, η δε οικονομία δεν μπόρεσε να λειτουργήσει στις νόρμες του δυτικού νέου φιλελευθερισμού, της εταιρικής Ευρώπης και της ιδιωτικοποίησης της παραγωγής στην κατεύθυνση επαρκούς παραγωγής πλούτου και ευημερίας.
Αυτή την αρνητική παρακαταθήκη έχει θέσει ως στόχο να ανατρέψει ως πρωθυπουργός και διακυβέρνηση ένας πολιτικός της φιλελεύθερης τάσης στην Κεντροδεξιά, ο κ. Μητσοτάκης ο νεότερος. Δεν είναι φιλόσοφος. Δεν είναι όμως και διαχειριστής ανακύκλωσης της παρακμής μας. Κινεί το έθνος-κράτος με λογική εταιρείας ενταγμένης στο ευρωπαϊκό καρτέλ και συνεπούς με την κοσμοθεωρία της Δύσης σε μια παγκόσμια πορεία προς την Ανατολή.
Ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης κινείται, επιλέγει, αποφασίζει, προκρίνει σε μια τεχνοκρατική λογική κρατικού fund που δημιουργεί έσοδα στην κεντρική διαχείρισή του μαζί με τη διόγκωση του ιδιωτικού κεφαλαίου σε εταιρική βάση από τα πάνω προς τα κάτω. Από τις μεγάλες εταιρείες του χρηματιστηριακού δείκτη που διεθνοποιούνται και ενισχύονται προς τις μικρομεσαίες ή τις προσωπικές εταιρείες που, παρά τις διακηρύξεις του, οι ιδιοκτήτες τους αρνούνται να κάνουν συμπράξεις και μεγαλύτερες εταιρείες για να «μπουν στο παιχνίδι» της επιβίωσης και της ανάπτυξης. Το μοντέλο Μητσοτάκη δημιουργεί πρώτα τα πλεονάσματα και στη συνέχεια μοιράζει τα «μερίσματα». Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη αντιπαθεί τις εκπλήξεις και τα ρίσκα. Προτιμά τα πλάνα, τα μετρήσιμα αποτελέσματα, τη χρονική συνέπεια εξαγγελίας – υλοποίησης, την «κοινωνική συμφωνία» για τους κανόνες του παιχνιδιού, την αποφυγή της σύγχυσης αρμοδιοτήτων στην πολιτική διακυβέρνηση.
Μπορεί σε κάποιο επίπεδο αυτά να λειτουργούν με συγκεντρωτισμό. Αλλά δεν χάνεται ο πόλεμος στο πεδίο. Μάχες ναι, αλλά όχι ο κεντρικός στόχος της ανασυγκρότησης σε μια άλλη βάση της χώρας και του κράτους. Ο Κ. Μητσοτάκης, κακά τα ψέματα, είναι περισσότερο κυβερνήτης παρά πρωθυπουργός. Ανέλαβε την ευθύνη της διακυβέρνησης σε ένα σημείο μηδέν. Το 2019, στην έξοδο των μνημονίων της χρεοκοπίας. Πολλά κερδήθηκαν σε αυτά τα χρόνια. Άλλα έμειναν πίσω. Θα μπορούσε να κλείσει τον κύκλο διοίκησης της χώρας τώρα στις εκλογές του 2027. Θα αποχωρούσε των ευθυνών του χωρίς ρίσκο. Πολιτικά και κυβερνητικά αήττητος. Στην πολιτική σκηνή όμως της Ελλάδας δεν υφίσταται εναλλακτικός ή νεωτερικός κυβερνήτης. Αποφάσισε να μείνει και να διεκδικήσει το έργο της πορείας μετάβασης στην επόμενη εποχή εις ολόκληρο. Με «Ατζέντα 2030»…
Εφημερίδα Απογευματινή
