Καταγγελία στη Euroleague για την… κλοτσοπατινάδα της Μπολόνια, καταγγελία στον αθλητικό δικαστή του ΕΣΑΚΕ για το παιχνίδι με τον Ηρακλή. Ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος με τη διαρκή στοχοποίηση του Γιώργου Μπαρτζώκα από τον Παναθηναϊκό (είτε διά στόματος του ίδιου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στα social media είτε με επίσημες καταγγελίες εις βάρος του Έλληνα τεχνικού στα αρμόδια πειθαρχικά όργανα), οφείλουμε άπαντες να παραδεχθούμε ότι πρόκειται για φαινόμενο πρωτόγνωρο στα χρονικά του ελληνικού αθλητισμού.
Κόντρες έχουμε βιώσει ουκ ολίγες -και σε προσωπικό επίπεδο-, η οργανωμένη μιντιακή στοχοποίηση παραγόντων, προπονητών, αθλητών, διαιτητών, ακόμη και δημοσιογράφων αποτελεί χρόνιο φαινόμενο στον «άρρωστο» μικρόκοσμό μας, ωστόσο (συγχωρήστε μας αν κάνουμε λάθος) όσο και αν βουτήξαμε τη σκέψη μας στο παρελθόν δεν θυμόμαστε μια ομάδα του μεγέθους του Παναθηναϊκού να ασχολείται σχεδόν σε καθημερινή βάση με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του προπονητή μιας αντιπάλου της.
Θαρρείς και έχει στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός παρακολούθησης του τεχνικού του Ολυμπιακού, που χτυπάει… συναγερμό στο «πράσινο στρατόπεδο» όποτε βρίζει τα θεία, παρεκτρέπεται ή προκαλεί αντιδράσεις με τις «εκρήξεις» του.
Προφανώς και ο «Coach B» δεν είναι ο πιο γαλήνιος άνθρωπος του πλανήτη. Και ο ίδιος έχει παραδεχθεί ότι η εικόνα του εαυτού του στην τηλεόραση (όταν τη βλέπει με χαμηλούς παλμούς) δεν είναι αυτή που επιθυμεί.
Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι να… κουνήσουμε το δάχτυλο στον οποιονδήποτε για την επικοινωνιακή στρατηγική που επιλέγει να χαράξει ή για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί στον «ανταρτοπόλεμο των βουβαλιών» προκειμένου να πανηγυρίσει στο φινάλε της σεζόν.
Επειδή ακριβώς οι αλλεπάλληλες επιθέσεις του Παναθηναϊκού στον Γιώργο Μπαρτζώκα αποτελούν πολύ ιδιαίτερο φαινόμενο, έχει ενδιαφέρον να προσεγγίσουμε κατά πόσον η συγκεκριμένη τακτική συμφέρει ή μπορεί να αποδειχθεί ευεργετική σε αγωνιστικό επίπεδο για το «τριφύλλι».
Η επίθεση φέρνει συσπείρωση
Αρχικά δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι όσο περισσότερο στοχοποιεί τον προπονητή του Ολυμπιακού ο «αιώνιος» αντίπαλος τόσο περισσότερο… ηρωοποιείται στα μάτια των «ερυθρόλευκων» φιλάθλων. Τι σημαίνει αυτό;
Ότι ακόμη και στις δύσκολες βραδιές, που δεδομένα θα υπάρχουν στη διάρκεια μιας σεζόν, ο Μπαρτζώκας προστατεύεται από μια ασπίδα που υψώνουν πρώτοι από όλους οι ίδιοι οι φίλοι της πειραϊκής ομάδας.
Δεύτερον, διαχρονικά όταν ένας τόσο μεγάλος οργανισμός όπως ο Παναθηναϊκός στρέφει τα βέλη του σε βάρος ενός μεμονωμένου προσώπου, αυτομάτως δημιουργεί μεγαλύτερη συσπείρωση γύρω από το άτομο στο οποίο επιτίθεται. Αυτό συμβαίνει και στον Ολυμπιακό.
Ο ένας μετά τον άλλον οι παίκτες του πρωταθλητή Ευρώπης πλέκουν δημόσια το εγκώμιο του προπονητή τους, καταθέτουν την ψυχή τους και για τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζονται τις περισσότερες ώρες της καθημερινότητάς τους και αισθάνονται την ανάγκη και οι ίδιοι να τον θωρακίσουν απέναντι στα μαζικά πυρά της απέναντι πλευράς.
Από όλο αυτό το περιβάλλον τι κέρδος μπορεί να αποκομίσει ο Παναθηναϊκός; Μόνο ζημιά μπορεί να υποστεί!
Όποια πρακτική μεγαλώνει τη συσπείρωση στο «στρατόπεδο» του «αιώνιου» αντιπάλου (και κυρίως της ομάδας που θέλεις να εκθρονίσεις για να ανακτήσεις το στέμμα σου), είναι προφανές ότι δυσκολεύει το δικό σου έργο απέναντί του.
Αλήθεια, ο ίδιος ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς συμφωνεί με τη συγκεκριμένη στρατηγική; Όχι ηθικά, ούτε σε ό,τι αφορά τη συναδελφική αλληλεγγύη απέναντι σε έναν προπονητή που έχει αποδείξει πολλάκις ότι σέβεται απεριόριστα.
Αναφερόμαστε στην αγωνιστική ουσία που αφορά άμεσα τον «επτάστερο». Βοηθάει τα πλάνα αναγέννησης του Παναθηναϊκού η σχεδόν εμμονική στοχοποίηση του -καλώς ή κακώς- μεγαλύτερου «όπλου» του Ολυμπιακού στη μάχη των δύο «αιωνίων» για την τελική επικράτηση εντός και εκτός συνόρων; Εσείς τι λέτε;
Εφημερίδα Απογευματινή
