Θα μπορούσε να ισχυρισθεί κάποιος με εμπειρία ότι στον δρόμο που κινούμεθα ως Ελλάδα ή τη στρατηγική που ακολουθούμε ό,τι και να συμβεί στον κόσμο ή στην Ευρώπη πέραν μιας θερμής σύγκρουσης ταυτόχρονα σε περιφερειακές εστίες που θα μπορούσε να αξιολογηθεί ως παγκόσμιος πόλεμος, θα φθάσουμε επαρκώς ισχυροί και ισορροπημένοι στο 2030–2031. Άλλωστε κάτι τέτοιο άφησε να εννοηθεί και ο ισχυρός πολιτικός παράγων της Ουάσινγκτον κ. Ρούμπιο όταν από την Πνύκα χαρακτήρισε ως πρότυπο την αμερικανική συνεργασία της Ελλάδας και για τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη.
Σε ένα τέτοιο σκεπτικό εμείς ως Ελλάδα έχουμε έναν κάβο να περάσουμε, δομικά. Τις εθνικές εκλογές του 2027. Εφόσον λοιπόν η ψήφος των πολιτών δώσει μια νέα θητεία στη διακυβέρνηση Μητσοτάκη με πλήρη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και μια σταθερή ψήφο εμπιστοσύνης σε μια αντιληπτική αξιωματική αντιπολίτευση όπως βαθμηδόν μέχρι τις εκλογές μπορεί να σηματοδοτήσει η ΕΛΑΣ υπό την ηγεσία Τσίπρα εντός ενός πλουραλιστικού επόμενου Κοινοβουλίου πέντε κομμάτων, για παράδειγμα, και όχι οκτώ ή δέκα θα έχουμε διασφαλίσει την εθνική πορεία μας προς τη σταθερότητα, την αναβάθμιση και την εξέλιξη.
Μέχρι ενός βαθμού έτσι είναι τα πράγματα. Αλλά η Ελλάδα ακόμη και να κρατήσει το πηδάλιο στην ορθή πορεία εξόδου από τις θύελλες που και σήμερα αλλά και αύριο θα βρεθεί δεν μπορεί να καθορίσει τις συνθήκες στην Ευρώπη. Και αυτό επειδή η Ελλάδα δεν είναι πλέον μέρος ή και επίκεντρο του ευρωπαϊκού προβλήματος. Όπως ήταν το 2010–2011. Είναι μέρος της λύσης.
Πυρήνας του προβλήματος δεν είναι μια μικρή ή μεσαία δύναμη του ευρωπαϊκού νότου. Αλλά η Γαλλία. Ένας από τους δίδυμους πύργους του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που συμφωνήθηκε πριν από 30 χρόνια στο Μάαστριχτ. Με τον άλλο μάλιστα πύργο, τη Γερμανία, σε στρατηγική αμηχανία ως προς την ισχύ του καπιταλισμού της και σε κατάρρευση ως προς την αξιοπιστία ή τη δυνατότητα ηγεσίας επί της ευρωπαϊκής ενιαίας οντότητας.
Άρα, οι εξελίξεις στην Ευρώπη θα εξαρτηθούν από την κατάσταση στους δρόμους των πρωτευουσών και των πόλεών της. Και οι δρόμοι αυτοί είναι οργής, οδοφραγμάτων, αναταραχής και κοινωνικών συγκρούσεων με πολιτικό πρόσημο. Δεν υπάρχει συνοχή στο εσωτερικό κεντρικών και ισχυρών εθνικών δυνάμεων της Ένωσης και από την άλλη όπως διαφαίνεται για μία ακόμη φορά από την κλιμακούμενη ενεργειακή κρίση δεν υφίσταται ουδεμία συνάφεια μετά των εθνικών κοινωνιών της Ένωσης με το διευθυντήριο της τεχνοκρατίας των Βρυξελλών. Τους επονομαζόμενους «ιλλουμινάτι» της ενιαίας Ευρώπης που δεν έχουν καμία αίσθηση ρεαλισμού στις προδιαγραφές που καθορίζουν για την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα, την καθημερινότητα στην Ένωση, αλλά και μία σοφία στη διαχείριση κρίσεων που στη φάση της παγκόσμιας μετεξέλιξης ισχύος και ισορροπίας προκύπτουν.
Αν δούμε τι συμβαίνει με την ενεργειακή κρίση που δεν ήρθε έτσι μία ημέρα ξαφνικά τις παραμονές του χειμώνα. Ήταν απολύτως προβλέψιμη από τα μέτωπα του πολέμου είτε στον Βορρά είτε στην Εγγύς Ανατολή. Θα μπορούσε φυσικά να έχει πετύχει τους στόχους της η προεδρία Τραμπ από τις ΗΠΑ και να είχε φέρει εκεχειρία και διαπραγμάτευση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας ή να είχε σύρει το καθεστώς της Τεχεράνης σε έναν ιστορικό συμβιβασμό. Η Ουάσινγκτον δεν πέτυχε τους στόχους που είχε θέσει. Τουλάχιστον επί του παρόντος. Αλλά οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και η πολυμερής οντότητα Ευρώπη, δεν στήριξε, αντίθετα ναρκοθέτησε, κάθε τέτοια προσπάθεια επειδή τελικά ο στόχος της είναι να καταστρέψει τον Τραμπ και κάθε αφήγημα του παρόντος Λευκού Οίκου, με όποιο κόστος για την ίδια τη συνοχή και την προοπτική της Ευρώπης.
Οι Βρυξέλλες είναι τόσο ανάρμοστες που δεν νιώθουν ούτε τη φωτιά που το οργισμένο πλήθος με τις διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, βάζει σχεδόν μπροστά στην πόρτα της. Συνεχίζουν οι αλαζονικοί αξιωματούχοι να μη βλέπουν τα λάθη τους και να επιστρέφουν στους λαούς τους τον… λογαριασμό της δικής τους στρατηγικής αβελτηρίας. Είναι ορατό ότι θα φθάσουμε σε συνθήκες νέας Βαστίλης, έστω και αν η Ελλάδα διατηρήσει την ευχέρεια αποστάσεων ασφαλείας από το επίκεντρο της έκρηξης.
Εφημερίδα Απογευματινή
