Καθημερινά οι τίτλοι ειδήσεων ξεδιπλώνουν όλες τις αποχρώσεις της βίας. Γυναικοκτονίες, επιθέσεις και βιασμοί παιδιών και εφήβων από ομολόγους τους και μη, φριχτά εγκλήματα που κρύβονται πίσω από ισχυρούς και χρήμα έρχονται στην επιφάνεια και εμείς απλώς κοιτάμε, σκρολάρουμε και συνεχίζουμε. Η κοινωνία παρακολουθεί αλλά δεν αντιδρά. Παθητικοί συνένοχοι με την αδιαφορία μας, τον ωχαδελφισμό μας, την ανώριμη στάση ζωής μας η οποία αναζητά την υπεραπόλαυση με ό,τι κόστος.
Η συναισθηματική απευαισθητοποίηση είναι η νέα πανδημία που μαστίζει την ανθρωπότητα. Τα παιδιά μας μεγαλώνουν σε έναν ψηφιακό κόσμο όπου ο ανθρώπινος πόνος έχει γίνει background noise. Η ενσυναίσθηση έχει μετατραπεί σε scroll, η ανθρωπιά σε swipe και η τραγωδία δεν προκαλεί πόνο αλλά ένα ακόμα πέρασμα με το δάχτυλο πάνω στην οθόνη.
Κανένας πια δεν επενδύει στη συναισθηματική νοημοσύνη. Τα σχολεία και οι δάσκαλοι εστιάζουν στο γνωστικό κομμάτι αδιαφορώντας για τη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. Το σχολικό πρόγραμμα σπουδών προκλητικά δεν εμπεριέχει συναισθηματική ενδυνάμωση. Ένα ευαίσθητο παιδί πρέπει να γίνει αναγκαστικά «δυνατό» για να αντέξει τη σκληρότητα. Η ευαισθησία που μεταφράζεται ως αδυναμία πρέπει να εκλείψει πάση θυσία! Και όμως, η συναισθηματική απευαισθητοποίηση δεν είναι μια πάγια κατάσταση που δεν μπορεί να αλλάξει. Χρειάζεται όμως μια ολιστική και στοχευμένη προσπάθεια.
Προτείνεται αρχικά εκπαίδευση στην ενσυναίσθηση από μικρή ηλικία. Αυτό σημαίνει εισαγωγή μαθημάτων ή δραστηριοτήτων που συμβάλλουν στη συναισθηματική ωριμότητα, κατανόηση, αναγνώριση και έκφραση συναισθημάτων. Τα σχολεία έχουν ανάγκη από προγράμματα σχολικής ψυχολογίας που διδάσκουν τα παιδιά να επεξεργάζονται τα γεγονότα, να αναπτύσσουν κριτική σκέψη και να ευαισθητοποιούνται με τον ανθρώπινο πόνο αντί να τον παρακολουθούν παθητικά και αδιάφορα. Οι έφηβοι πρέπει να διδαχτούν την κοινωνική ευθύνη για να γίνουν ενεργοί πολίτες που θα καθορίζουν με τη στάση τους το μέλλον τους. Τα σχολεία πρέπει να προωθούν προγράμματα εθελοντισμού για νέους και οικογένειες που μετατρέπουν τη θλίψη σε δράση. Αυτό σημαίνει υποστήριξη θυμάτων, συμμετοχή σε εκστρατείες κατά της βίας, ενημέρωση για κοινωνικά δικαιώματα.
Η δημιουργία σχολών γονέων πρέπει να γίνει θεσμός. Οι γονείς χρειάζονται υποστήριξη και καθοδήγηση στο δύσκολο έργο τους. Η κοινωνική απευαισθητοποίηση είναι προϊόν της αδράνειας. Η νέα γενιά δεν πρέπει να μεγαλώνει μαθαίνοντας να συνηθίζει τον πόνο και τη φρίκη! Πρέπει να μεγαλώνει μαθαίνοντας να αντιδρά, να διεκδικεί ένα μέλλον όπως της αξίζει και να αποστρέφεται ό,τι λειτουργεί παρά φύση σε αυτό που είναι πλασμένος ο Άνθρωπος. Γιατί η βία, η ανθρωποφαγία, η κτηνωδία και το έγκλημα ΔΕΝ είναι στη φύση του Ανθρώπου. Ας θυμηθούμε λοιπόν όλα αυτά που σκοπίμως μας ναρκώνουν να μην θυμόμαστε και ας πάρουμε τη ζωή και το μέλλον των παιδιών μας στα χέρια μας έτσι ώστε κανένα παιδί να μην σκοτώσει ή σκοτωθεί, κανένα παιδί να μην κακοποιηθεί, κανένα παιδί να μην βιαστεί ψυχικά ή/και σωματικά, κανένας ευάλωτος να μην χλευαστεί ή κακοποιηθεί και κανένας Άνθρωπος να μην καταβροχθιστεί από ανθρωπόμορφα τέρατα.
* Η κυρία Παπαδοπούλου – Χαμουζά, είναι διδάκτωρ Ψυχολογίας, ψυχοδυναμική ψυχοθεραπεύτρια, νευρογλωσσολόγος
Εφημερίδα Απογευματινή
