ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Α. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*
Σε λίγες µέρες ξεκινούν οι Πανελλαδικές. Κι ας ξέρουµε πως έρχονται κάθε χρόνο, κάθε φορά είναι διαφορετικά για όσους τις ζουν από µέσα, για τα παιδιά της Γ’ Λυκείου, που αυτές τις µέρες κουβαλούν πάνω τους ένα βάρος που δεν φαίνεται, αλλά το νιώθουν όλοι γύρω τους. ∆εν είναι απλώς εξετάσεις. Είναι αγωνία, είναι κούραση, είναι πίεση. Αλλά είναι και ελπίδα, αυτό να µην το ξεχνάµε.
Αν κοιτάξουµε πιο προσεκτικά τα παιδιά αυτές τις µέρες, δεν θα δούµε µόνο υποψήφιους. Θα δούµε νέους ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους, να αποδείξουν -πρώτα απ’ όλα στον εαυτό τους- πως µπορούν. Κι αυτό, ανεξάρτητα από το αποτέλεσµα, αξίζει σεβασµό.
Στα παιδιά και µαθητές µας, λοιπόν, θα ήθελα να πω κάτι: Κάντε ό,τι µπορείτε. Οχι το τέλειο – το δικό σας. ∆ιαβάστε όσο αντέχετε, ξεκουραστείτε όταν το σώµα σας το ζητάει και µπείτε στις αίθουσες µε όσο πιο καθαρό µυαλό γίνεται. Κι αν κάτι δεν πάει όπως το περιµένατε -κι αυτό µπορεί να συµβεί-, δεν τελείωσε τίποτα. Η ζωή δεν είναι ένα γραπτό. Είναι γεµάτη στροφές, ευκαιρίες, δεύτερες αρχές. Να έχετε εµπιστοσύνη στον εαυτό σας, ακόµα κι όταν αµφιβάλλετε. Και κάτι ακόµα: Μην αφήσετε κανέναν -κανέναν- να σας κάνει να πιστέψετε πως είστε οι βαθµοί σας. Γιατί δεν είστε. Είστε πολύ, πολύ περισσότερα.
Για τους συναδέλφους µου, εκπαιδευτικούς τώρα: Αυτή η περίοδος είναι δύσκολη και για µας, µε διαφορετικό τρόπο. ∆εν είναι ώρα µόνο για τις τελευταίες επαναλήψεις και τις τεχνικές οδηγίες. Είναι ώρα να σταθούµε δίπλα στα παιδιά µε ανθρωπιά. Ενα ήρεµο βλέµµα. Μια κουβέντα που δίνει κουράγιο. Μια φράση εµπιστοσύνης. Αυτά µπορεί να µείνουν περισσότερο από οποιαδήποτε διδακτική επισήµανση. Για τα παιδιά, οι Πανελλαδικές µοιάζουν µε κορυφή.
Για µας, που τις έχουµε ζήσει από την άλλη πλευρά χρόνια τώρα, ξέρουµε πως είναι ένα πέρασµα. Ενα σηµαντικό πέρασµα, ναι, αλλά όχι το µόνο. Και ο ρόλος µας είναι να τα βοηθήσουµε να το διαβούν χωρίς να λυγίσουν. Γιατί, στο κάτω κάτω, οι εξετάσεις είναι µια δοκιµασία. Σηµαντική, ναι. Αλλά δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Και ούτε καθορίζει όλη τη ζωή ενός παιδιού.
Κάθε παιδί θα βρει τον δρόµο του, ίσως όχι πάντα όπως τον φαντάστηκε, αλλά συχνά µε πιο ουσιαστικό τρόπο απ’ ό,τι περίµενε. Καλή δύναµη σε όλα τα παιδιά. Καλή αντοχή σ’ εµάς που τα συνοδεύουµε. Κι ας θυµόµαστε: το σηµαντικό δεν είναι µόνο να φτάσουν κάπου, είναι να συνεχίσουν να προχωρούν, µε όποιον τρόπο, µε όποιο ρυθµό. Γιατί η ζωή µετά τις Πανελλαδικές συνεχίζεται. Και µάλιστα µε πολλούς τρόπους.
*Πρώην πρόεδρος και νυν µέλος του ∆.Σ. της ΟΛΜΕ
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
