«Η καρδιά µου αιµορραγεί για τη χώρα µου». Με αυτά τα λόγια, η Nazia Matani περιγράφει πώς νιώθει βλέποντας την πατρίδα της, το Ιράν, να φλέγεται. Η κ. Matani παντρεύτηκε Ελληνα και πλέον ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Στη χώρα µας µεγαλώνει την κόρη της, καθώς δεν θεωρεί ασφαλές περιβάλλον για το παιδί της την Τεχεράνη. Ούσα µια γυναίκα που έχει ζήσει το µεγαλύτερο µέρος της ζωής της στο Ιράν, γνωρίζει εκ πείρας τι βιώνει ένα άτοµο του δικού της φύλου στη συγκεκριµένη γωνιά της Γης. Μιλώντας στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή», περιγράφει γλαφυρά το πώς το θεοκρατικό καθεστώς «ροκανίζει» τα δικαιώµατα των γυναικών, αλλά και τις αιτίες που οδήγησαν στην εν εξελίξει εξέγερση.
Πότε ήρθατε στην Ελλάδα;
Ηρθα στην Ελλάδα το 2018. Παντρεύτηκα Ελληνα άνδρα και γέννησα στην Αθήνα. Σπούδασα εδώ και άρχισα να χτίζω τη ζωή και την καριέρα µου, καθώς ένιωθα ότι είναι ένα ασφαλές µέρος για εµένα και την κόρη µου. Ποτέ δεν σκέφτηκα να µεγαλώσω την κόρη µου στο Ιράν, γιατί δεν είναι ένα ασφαλές µέρος όχι µόνο για τις γυναίκες, αλλά για κανέναν άνθρωπο. Ιδιαίτερα για τα κορίτσια, τα οποία εξαναγκάζονται να φορούν χιτζάµπ από την ηλικία των 7 ετών, όταν ξεκινούν το σχολείο. Καθώς η νέα γενιά δεν αποδέχθηκε ποτέ το υποχρεωτικό χιτζάµπ, τα µικρά κορίτσια άρχισαν να συγκρούονται µε τους διευθυντές των σχολείων και να το βγάζουν µετά την εξέγερση για τη Μαχσά Αµινί. Τότε, το 2023, δηλητηρίασαν κορίτσια µέσα στα σχολεία µε τοξικό αέριο, προξενώντας καταστροφικό φόβο στους γονείς, οι οποίοι για µήνεςφοβούνταν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο.
Πώς είναι για µια γυναίκα να ζει στο Ιράν;
Για τις Ιρανές γυναίκες, οι οποίες ήταν πάντα πρωτοπόρες και υψηλού µορφωτικού επιπέδου, δεν ήταν ποτέ εύκολο να αποδεχθούν τους βάρβαρους και µεσαιωνικούς νόµους του ισλαµικού καθεστώτος εναντίον τους. Ενα χρόνο µετά την
επανάσταση ξεκίνησε το φεµινιστικό κίνηµα για να αγωνιστεί ενάντια στους περιορισµούς του καθεστώτος στα δικαιώµατα των γυναικών, που δεν περιορίζονταν µόνο στον ισλαµικό ενδυµατολογικό κώδικα, αλλά περιελάµβαναν και την έλλειψη δικαιώµατος διαζυγίου, επιµέλειας παιδιών, ταξιδιών στο εξωτερικό χωρίς την άδεια ανδρικού κηδεµόνα (πατέρα για τις ανύπαντρες και συζύγου για τις παντρεµένες), το δικαίωµα σε µόνο το µισό της κληρονοµιάς σε σύγκριση µε τους αδελφούς τους και πολλά ακόµη. Πολλές γυναίκες φυλακίστηκαν, απολύθηκαν από τη δουλειά τους, εξορίστηκαν ή ακόµα και σκοτώθηκαν επειδή αγωνίστηκαν για τα δικαιώµατά τους.
Πώς σχολιάζετε την πρόσφατη δολοφονία της 23χρονης φοιτήτριας, Ρουµπίνα Αµινιάν, η οποία βγήκε στους δρόµους της Τεχεράνης για να διαµαρτυρηθεί για τις συνθήκες ζωής, το υψηλό κόστος και τον περιορισµό των ελευθεριών και τελικά δέχθηκε µια σφαίρα στο κεφάλι;
∆εν είναι η µόνη. Υπάρχουν χιλιάδες κορίτσια και γυναίκες που δολοφονούνται απλώς επειδή ζητούν τα
στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώµατά τους. Ωστόσο, το καθεστώς είναι ιδιαίτερα πιο βίαιο απέναντι στις γυναίκες, καθώς τις θεωρεί πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Σας πληγώνει η κατάσταση που επικρατεί τώρα στην πατρίδασας; Νιώθετε ανησυχία για την εµπλοκή τρίτων δυνάµεων ή ελπίζετε ότι ο κοινωνικός αναβρασµός θα οδηγήσει τον ιρανικό λαό σε ένα καλύτερο µέλλον;
Η κατάσταση στο Ιράν είναι χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη εξέγερση είχαµε τα τελευταία 47 χρόνια. Από την περασµένη εβδοµάδα,όταν εκατοµµύρια γυναίκες και άνδρες βγήκαν στους δρόµους για να διαµαρτυρηθούν, µετά το κάλεσµα του διαδόχου του θρόνου Ρεζά Παχλαβί για ενότητα του ιρανικού λαού και διεκδίκηση των δικαιωµάτων
του, το καθεστώς πρώτα διέκοψε το ∆ιαδίκτυο και στη συνέχεια τα κινητά και τα σταθερά τηλέφωνα και έπειτα ξεκίνησε µια σφαγή. Το καθεστώς έβγαλε πολυβόλα στους δρόµους, χρησιµοποιώντας πραγµατικά πυρά και πυροβολώντας απ’ ευθείας άοπλους ανθρώπους, δηµιουργώντας ένα λουτρό αίµατος. Περισσότεροι από 12.000 αθώοι πολίτες έχουν σκοτωθεί, από την Πέµπτη 8 Ιανουαρίου. Εχω ακόµα την οικογένειά µου εκεί -τους γονείς µου,
τα αδέλφια µου, τους φίλους µουκαι η καρδιά µου αιµορραγεί για τη χώρα µου. ∆εν µπορώ να επικοινωνήσω µε την οικογένειά µου λόγω του απόλυτου µπλακ άουτ που επέβαλε το καθεστώς για να µη δει ο κόσµος τα εγκλήµατα και τις δολοφονίες του ιρανικού λαού. ∆εν µε πειράζει η εµπλοκή τρίτων δυνάµεων, καθώς οι ανυπεράσπιστοι, φοβισµένοι και
άοπλοι άνθρωποι του Ιράν το ζητούν ξεκάθαρα. Φωνάζουν το όνοµα του Τραµπ για βοήθεια. Αυτοί οι άνθρωποι ρισκάρουν τη ζωή τους. ∆εν υπάρχει τρίτη δύναµη ή εισβολή που θα µπορούσε να σκοτώσει 12.000 αθώους ανθρώπους µέσα σε λίγες ηµέρες. Ζητάµε βοήθεια από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ για να στηρίξουν τον λαό του Ιράν, τόσο µε στρατιωτική εµπλοκή όσο και µε την απέλαση των πρέσβεων. Ζητάµε από την Ευρώπη να σταθεί απέναντι στο ισλαµικό καθεστώς, γιατί µια Ευρώπη χωρίς το ισλαµικό καθεστώς θα είναι ένα ασφαλέστερο µέρος. Το ισλαµικό καθεστώς τροφοδοτεί και χρηµατοδοτεί την τροµοκρατία στη Μέση Ανατολή και σε όλο τον κόσµο. Χωρίς αυτό, ο κόσµος θα ήταν ένα καλύτερο µέρος.
Κυριακάτικη Απογευματινή
