Οσοι σκέπτονται λίγο παραπάνω από άλλους συµπεραίνουν σωστά ότι η αναταραχή στη Μέση Ανατολή -αλλά και κάθε αναταραχή- ρίχνει νερό στον µύλο της κυβέρνησης και του Μητσοτάκη. Λογικό, αν σκεφτεί κάποιος ότι δεν θέλει να περάσει περιπέτειες που θα προκαλούσαν κάθε είδους πολιτικοί πειραµατισµοί, σαν κι αυτούς που ως λαός κάνουµε κάθε φορά που θεωρούµε ότι έχουµε δεµένο τον γάιδαρο. Η παραπάνω διαπίστωση, ότι ευνοείται η κυβέρνηση από τα συµβάντα στη γειτονιά µας, επιβεβαιώνεται και δηµοσκοπικά. Πώς; Εχει κατ’ αρχάς αυξηθεί εντυπωσιακά το ποσοστό όσων προκρίνουν τώρα τη σταθερότητα έναντι κάθε άλλης επιλογής. Είναι, µε άλλα λόγια, µία λογική προτίµηση που έχει ευνοϊκή σηµασία για το κόµµα που κυβερνά όσο κι αν είµαστε µακριά από τον χρόνο των εκλογών. ∆εν παύει όµως να διανύουµε µακρά προεκλογική περίοδο.
Από την άλλη, η αύξηση όσων προκρίνουν τη σταθερότητα έχει να κάνει ασφαλώς και µε τη συγκριτική αξιολόγηση όσων εµφανίζονται πολιτικοί αντίπαλοι της Νέας ∆ηµοκρατίας. Ούτε είναι τυχαίο ότι οι εµφανιζόµενοι ως βασικοί εκπρόσωποι της µπαρούφας του αντισυστηµισµού και των πάσης φύσεως πολιτικών πειραµατισµών, όπως λ.χ. η κ. Καρυστιανού, εµφανίζουν εντυπωσιακή πτώση στα ποσοστά τους. Κοινώς, η πλάκα τελείωσε. Η πτώση τους συναρτάται και µε τη διαπίστωση από τους πολίτες ότι όσοι βρίσκονται στον χώρο της αντιπολίτευσης δεν έχουν τα προσόντα για να κυβερνήσουν τη χώρα. Που σηµαίνει ότι ουδείς τους εµπιστεύεται ώστε να αναθέσει τις τύχες του στα χέρια τους. Αλλωστε αυτό επιβεβαιώνεται και από τις απαντήσεις στο ερώτηµα ποιον θεωρούν καταλληλότερο για πρωθυπουργό – σε σύγκριση βεβαίως µε τους δυνητικούς κυβερνήτες του πολιτικού µας συστήµατος.
Οι διαφορές που προκύπτουν από τις σχετικές απαντήσεις µεταξύ του σηµερινού πρωθυπουργού και των άλλων είναι τεράστιες και απορριπτικές της διακυβερνητικής προοπτικής τους. Ενώ δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο ότι ο πρωθυπουργός υπερβαίνει σε ποσοστό στην καταλληλότητα και τον «Κανένα», που στο προηγούµενο διάστηµα συγκέντρωνε τα υψηλότερα ποσοστά. Με 6% ή και λιγότερο των πολιτών που θεωρούν ότι µπορεί κάποιος άλλος από τους λοιπούς πολιτικούς αρχηγούς να κυβερνήσει τον τόπο, οι σηµερινές πολιτικές συνθήκες αναδεικνύουν στην ουσία ένα κοµµατικό µονοπώλιο. Το οποίο δεν οφείλεται µόνο στην αναγνώριση της διακυβερνητικής αποτελεσµατικότητας της Ν.∆. -έπειτα µάλιστα από επτά χρόνια στην εξουσία και τη δικαιολογηµένη φθορά που αυτά συνεπάγονται- αλλά και στην πιστοποίηση της ανικανότητας των λοιπών κοµµάτων και των αρχηγών τους να αναλάβουν τις τύχες της χώρας. Ανικανότητας που έχει προκύψει από τη σταθερή αδυναµία τους να προτείνουν στους πολίτες, πέραν από κοινοτοπίες, εναλλακτικές λύσεις σε προβλήµατα ή καταστάσεις για τις οποίες οι πολίτες, δικαιολογηµένα ή αδικαιολόγητα, δυσφορούν.
Ο κόσµος αφυπνίστηκε, διότι χτύπησε το ξυπνητήρι για υπεύθυνες επιλογές.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
