Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε την Τρίτη (14/04) ο Άρης Μουγκοπέτρος ο οποίος μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο γεγονός ότι κατάφερε να παίξει ξανά κλαρίνο έναν χρόνο μετά τον τραυματισμό του με κροτίδα όσο.
Ειδικότερα, ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» και αποκάλυψε ακόμα ότι έχει κάνει τατουάζ τα αρχικά του γιατρού του, ενώ μίλησε και για το τροχαίο που είχε τονίζοντας ότι τον έσωσε η Παναγία. Επίσης ο Άρης Μουγκοπέτρος παραδέχτηκε ότι ο χωρισμό του ήταν ένα δυνατό «χαστούκι». για εκείνον.
Μιλώντας για τον χωρισμό του ο Άρης Μουγκοπέτρος παραδέχτηκε: «Νομίζω ότι είναι ένα γερό “χαστούκι” ο χωρισμός μου. Και όταν χωρίζεις με αυτό τον τρόπο, αλλά νομίζω ότι όταν χωρίζεις είναι μία αρχή στο να φτιάξεις τη σχέση σου με άλλον τρόπο με την πρώην σύντροφό σου. Και να λειτουργήσετε καλύτερα πλέον, εφόσον βλέπεις ότι δεν τα πάτε καλά, για την ανατροφή των παιδιών. Γιατί νομίζω ότι δεν ευθύνεται κανένα παιδάκι για για τις ηλιθιότητες – συγγνώμη για την έκφραση – των μεγάλων. Τα παιδάκια αυτό που θέλουν είναι χαρά. Θέλουν να βλέπουν ευτυχισμένους τους γονείς και θέλουνε αγάπη. Δεν θέλουν κάτι άλλο, δεν αγαπάνε με δόλο».
«Δεν είμαι ερωτευμένος, αλλά είμαι ερωτευμένος με τη δουλειά μου. Έχω αρχίσει, κάνω όνειρα… Δεν έχει υπάρξει κάτι άλλο στη ζωή μου. Είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο. Δεν νομίζω ότι ένας νορμάλ άνθρωπος, μετά από μία τόσο μακροχρόνια σχέση των 9-10 ετών, η πρώτη του έννοια είναι να βρει αμέσως τον επόμενό του σταθμό», σημείωσε ακόμα.
Μιλώντας για τον γιατρό του ανέφερε: «Έχω κάνει τατουάζ τα αρχικά του γιατρού μου, του κυρίου Εμμανουήλ Φανδρίδη, γιατί αν δεν υπήρχε αυτός ο γιατρός στάνταρ δεν θα έπαιζα κλαρίνο ξανά. Και επίσης, θα είχε κοπεί το χέρι. Οπότε του χρωστάω, όχι ένα ευχαριστώ, του χρωστάω τη ζωή μου γύρω απ’ τη μουσική. Και μπορώ να πω ότι ήμουν τυχερός στην ατυχία μου που γνώρισα έναν τόσο σοβαρό επιστήμονα σαν αυτόν και που το πήρε πατριωτικά το να ξαναπαίξουμε κλαρίνο».
«Θα σας πω κάτι που έχει κάνει ο άνθρωπος αυτός και θα καταλάβετε για τι άνθρωπο μιλάμε. Ο άνθρωπος αυτός ήρθε για να ελέγξει τον τρόπο που φτιάχνουμε τη μετατροπή στο κλαρίνο. Μόνος του, με δική του πρωτοβουλία, την ημέρα που γιόρταζε ο γιος του για να δει τι μπορούμε να κάνουμε ακόμη καλύτερο στο χέρι μου σαν επέμβαση, ώστε να έρθουμε πιο κοντά στο αποτέλεσμα που θέλουμε, έτσι; Και επίσης, γι’ αυτό μιλάμε, ο άνθρωπος αυτός δεν υπάρχει. Να τον έχει καλά ο Θεός, ο Εμμανουήλ Φανδρίδης. Είναι ο διευθυντής της Μικροχειρουργικής στο ΚΑΤ που πραγματικά κάνουν μία τεράστια δουλειά εκεί.
Εγώ όταν βγήκα απ’ το ΚΑΤ, απ’ την επέμβαση που κάναμε η αλήθεια είναι πριν βρω τον γιατρό, έσφιξα το χέρι μου σαν μπουνιά μέσα στο γύψο. Και καταλάβαινα εκείνη την ώρα που έσφιγγα το χέρι μου ότι θα ξαναπαίξω. Γιατί καταλάβαινα το χέρι μου δυνατό παρόλο ότι ήταν ματωμένα, ότι ήταν όπως ήταν. Και μετά ο γιατρός ήρθε εκεί και μου λέει “θα ξαναπαίξεις”. Του λέω “γιατρέ, τι κάναμε;” “Χάσαμε δύο”, μου λέει, “Αλλά σώσαμε τον αντίχειρα. Αλλά περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει”. Γιατί ο αντίχειρας που έχω αυτή τη στιγμή είναι κατόρθωμα του γιατρού, έτσι; Με τη μαεστρία του. Λοιπόν… και του λέω “γιατί, γιατρέ μου, σώσαμε τον αντίχειρα;”. Γιατί ο αντίχειρας, ο συγκεκριμένος, στο δεξί μας χέρι, είναι ο πιο χαζός, να το πω έτσι εντός εισαγωγικών, γιατί δεν χρησιμοποιείται στο κλαρίνο. κλείνοντας κάποιο κουμπί να το πω έτσι, να το κάνω πιο λιανά. Είναι απλά για να κρατάει το βάρος του μουσικού οργάνου. Και του λέω “γιατί δεν χάναμε αυτό να φτιάξουμε κάποιον;” Μου λέει “Άρη μου, ο αντίχειρας είναι το βασικότερο δάχτυλο που υπάρχει στον άνθρωπο και είναι αυτό που μας βοηθάει στο να είναι λειτουργικό ένα χέρι”. Και το κατάλαβα μετά έμπρακτα γιατί ήθελα να πιάσω ένα ποτήρι να πιω νερό, έτσι; Έπρεπε να ‘χω τον αντίχειρα. Όπως τον έχω τώρα. Ήθελα να κάνω μπάνιο έπρεπε να πιάσω το τηλέφωνο απ’ το μπάνιο, οπότε κατάλαβα τι εννοούσε ο άνθρωπος. Επίσης πλέον βλέπω ότι ο άνθρωπος όταν θέλει κάτι πολύ να το πετύχει. Νομίζω ότι θα φτάσει στο σημείο που θα το πετύχει. Δεν υπάρχει φραγμός σε αυτό. Αν αγαπάς κάτι δεν ένιωσα ποτέ ότι δεν θα το ξανακάνω», εξομολογήθηκε στη συνέχεια ο Άρης Μουγκοπέτρος για τον γιατρό.
Ακόμη, ο δεξιοτέχνης του κλαρίνου μίλησε για τα παιδιά του, τονίζοντας ότι είναι τα πάντα για εκείνον, ενώ μίλησε και για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια, εξηγώντας γιατί αναφέρθηκε σε αυτά στο βιβλίο που έγραψε.
«Τα παιδιά μου είναι τα πάντα μου. Νομίζω ότι αν δεν τα είχα αυτή τη χρονιά, δεν ξέρω αν θα ήμασταν εδώ αυτή τη στιγμή. Πάντα είχα μια αδυναμία ιδιαίτερη στα παιδάκια, γιατί δεν έζησα σαν παιδάκι. Εγώ θυμάμαι ήμουν παιδί μέχρι τα 10. Μετά ήθελα να μεγαλώσω από νωρίς, για να παίξω κλαρίνο, να παίξω στα πανηγύρια, να παίξω στις εκδηλώσεις. Και επειδή δεν έζησα σαν παιδί και πέρασα πολύ άσχημα παιδικά χρόνια, άσχημα και δύσκολα… Αλλά δεν θέλω να παρελθοντολογώ, γιατί πολύς κόσμος έχει περάσει δύσκολα.
Κοίταξε, ήταν πράγματα που έγραψα στην οργή μου επάνω. Και σε εκείνη τη φάση περνούσα αυτό. Ήθελα να γραφτούν, γιατί με αυτά που έβλεπα ότι μου συνέβαιναν δεν ήξερα αν θα ζω. Και ήθελα να γραφτούνε κάπου γιατί υπήρξαν άνθρωποι στο χώρο μας, όπου μου φέρθηκαν πολύ άσχημα. Άλλοι που μπορεί να ήταν συγγενείς, άλλοι πουμπορεί να το έπαιζαν συγγενείς, άλλοι που μπορεί να ήταν γύρω από το χώρο μου. Γιατί οι συγγενείς που έχω οι original, αυτοί που είναι γύρω μου, η οικογένειά μου, αυτοί είναι εκεί όπως ήταν από την αρχή.
Ναι, το θέμα είναι ότι ήθελα κάπου να γραφτούν όλα αυτά. Και ώστε οι κόρες μου να ξέρουν ότι ο μπαμπάς τους, είτε είναι δεν είναι στη ζωή μεθαύριο, να ξέρουν ότι έχει περάσει μέσα από αυτή τη δουλειά. Γιατί ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός, έτσι; Και συνήθως, επειδή εγώ είχα μάθει να προσφέρω χαμόγελα στον κόσμο, νομίζανε ότι αυτό το χαμόγελο το είχε και μέσα του. Δεν ήταν έτσι πάντα. Ήταν δύσκολο το χαμόγελο για να βγει. Δυστυχώς η δουλειά μας τα έχει αυτά. Και όταν είσαι 13 χρονών και είσαι μέσα σε αυτή τη δουλειά και έχεις να κάνεις με ανθρώπους οι οποίοι είναι στη νύχτα πολλά – πιο πολλά χρόνια από σένα, υπάρχει εκμετάλλευση στο έπακρο… καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις ζήσει σαν παιδί», είπε ο Άρης Μουγκοπέτρος.
Επίσης ευχαρίστησε και τον άνθρωπο που του έφτιαξε το κλαρίνο του, βοηθώντας τον να παίξει ξανά.
«Θέλω να αναφέρω ότι χρωστάω τη ζωή μου γύρω απ’ τη μουσική σε έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι, αυτός που επιμελείται την τροποποίηση στο μουσικό μου όργανο αυτό. Γιατί έχει φάει απίστευτες ώρες, επάνω στο μουσικό μου όργανο. Λέγεται Πελλούμπ Κουτσούκου ο άνθρωπος αυτός. Και μαζί έχουμε κάνει μία μετατροπή στο όργανο, οπότε έχουμε προσθέσει ένα κλειδί – το κλειδί αυτό είναι αυτό που ξεκλειδώνει τις τρύπες αυτές που δεν έχω αυτή τη στιγμή τα δάχτυλά μου.
Λοιπόν, και ο άνθρωπος αυτός επειδή είναι μάγος γύρω απ’ την καλλιτεχνία, της μαστοριάς των μουσικών οργάνων, θέλω να του πω δημόσια ένα μεγάλο ευχαριστώ. Και σ’ αυτόν, αλλά και στο Μάνο Αχαλινωτόπουλο, τον σπουδαίο αυτόν καλλιτέχνη, που έχει πάει κι ο ίδιος κι έχει συνδράμει δυνατά στο να φτιαχτεί το κλαρίνο για να μου είναι ακόμη πιο εύκολη η επιστροφή μου. Στον Αλέξανδρο Αρκαδόπουλο, ο οποίος είναι κι αυτός συνάδελφος και αυτός έχει βάλει τη δικιά του πινελιά σε όλο αυτό και στον Θανάση Βασιλόπουλο που κι αυτός, με τις κουβέντες του, και με αυτά που μου έχει πει, μου ‘χει δώσει δύναμη ώστε να συνεχίσω», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Άρης Μουγκοπέτρος.
«Εγώ θεωρώ ότι είχα πολλές φορές τον Θεό δίπλα μου. Και ήμουν τυχερός, γιατί και με το τρακάρισμα που είχα, η μπάρα στον αυτοκινητόδρομο διαπέρασε το αυτοκίνητο, την πόρτα, και με χτύπησε και μάλιστα το μπουφάν που φορούσα σκίστηκε. Και δεν ξέρω, πραγματικά σαν από θαύμα, δεν πέρασε να με τρυπήσει στο σώμα μου. Και θα ήθελα να αναφέρω και το εξής. Γιατί στο ΚΑΤ είχαν έρθει πολλοί άγνωστοι και γνωστοί, και φίλοι και μη, που μου είχαν φέρει διάφορες εικόνες για να με προσέχουν», εξομολογήθηκε στην ίδια συνέντευξη ο γνωστός μουσικός.
Τέλος Άρης Μουγκοπέτρος αναφέρθηκε στην πίστη του στον Θεό και αποκάλυψε πώς τον έσωσε η Παναγία όταν είχε τροχαίο.
«Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είχα ξεχάσει μέσα στο αυτοκίνητό μου μία εικόνα. Μία εικόνα της Παναγίας. Αλλά όχι της Παναγίας που γιορτάζει τον Δεκαπενταύγουστο. Και θέλω να πω ότι δεν το ήξερα ότι την είχα ξεχάσει. Γιατί μου είχαν δώσει περίπου γύρω στις σαράντα με πενήντα εικόνες από όλους τους αγίους για να με προστατεύουν όσο ήμουν στο ΚΑΤ. Και καθώς τα κατέβαζα τότε στο σπίτι της πρώην γυναίκας μου, μάλλον κάπου έπεσε η εικόνα και δεν το κατάλαβα, έτσι;
Και μου λέει η μάνα μου, μετά από κάποιες μέρες, εφόσον είχα χωρίσει εγώ με την πρώην γυναίκα μου και λοιπά, “Άρη ξέρεις, να πας αν μπορείς να βρεις την εικόνα αυτή”. “Τι… ποια εικόνα ρε μάνα;”, μου λέει “της Παναγίας”. Μου τη δείχνει η μάνα μου, την είχε βγάλει φωτογραφία. Παίρνω την εικόνα αυτή, και η Παναγία που ήταν μέσα στο εικόνισμα, που ήταν μέσα στο αυτοκίνητο, ήταν ανήμερα γιορτάζει το συγκεκριμένο χωριό που εγώ τράκαρα! Όχι 15 Αυγούστου, 22 Αυγούστου και πραγματικά, δηλαδή, θεωρώ ότι με έσωσε η Παναγία. Και γι’ αυτό έχω πει, έχω τάξει στην Παναγία, ότι δεν θα ξαναδουλέψω Δεκαπενταύγουστο ποτέ. Όπως και το Πάσχα δεν θέλω να ξαναδουλέψω ποτέ. Και όπως και 12 Ιουλίου, του Αγίου Παϊσίου, δεν θέλω να ξαναδουλέψω», δήλωσε παράλληλα ο Άρης Μουγκοπέτρος.
Τέλος, ο Άρης Μουγκοπέτρος έπαιξε ξανά το κλαρίνο του.
