Ρεσιτάλ έδωσε σε σπανιότατη συνέντευξή του, ο Νίκος Καρβέλας στον Κωνσταντίνο Μπογδάνο. Μιλώντας για το βιβλίο του «Νοοσοφίες», το οποίο του πήρε «12-15 χρόνια» για να ολοκληρώσει, ανέλυσε τα πάντα. Σχεδόν. Και κάπως έτσι, σκανάροντας τα απολαυστικά σωστά ελληνικά του, κατέγραψα τον χειμαρρώδη λόγο του – που επιδέχεται πολλαπλών ερμηνειών. Ξεκινώντας με το ότι «είμαι εντελώς προβλέψιμος και σε ένα μικρό ποσοστό απρόβλεπτος. Η “Νοοσοφίαχ” είναι αποκύημα της παρατήρησής μου», είπε, υπερτονίζοντας: «Είμαι κοινός ανθρωπάκος. Απλώς είμαι ειλικρινής, κανείς δεν λέει την αλήθεια όπως τη λέω εγώ», προχώρησε στη γλώσσα: «Είναι δυνάστης, διαιωνίζει μορφές εξουσίας, συχνά και καταπίεσης. Σε συνδυασμό με “πλαναισθήσεις”, δημιουργούν έναν πεπλανημένο άνθρωπο. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια είναι μέρος αυτής της πλάνης. Η γυναίκα πρέπει να αλλάξει την ανθρωπότητα». Όλα τα παραπάνω συνιστούν τη φιλοσοφία που αποτυπώνει στο βιβλίο του. «Μακάρι να μπορούσα να κάνω άνω κάτω την κοινωνία: είμαι ένας ευφυής που θέλει να το κάνει, αλλά στακαρισμένος, όπως ένας άνθρωπος μεταξύ ενός ασανσέρ ανάμεσα σε δύο ορόφους. Θα έδινα το ένα χέρι για να την πάω πάνω και ένα για να την πάω κάτω, για να την κουνήσω. Ποτέ κανείς ικανός δεν μπόρεσε να κάνει ελάχιστα για να ξεκουνήσει τις κοινωνίες, γιατί τα θεμέλια έχουν φτιαχτεί από ηλιθίους. Η φιλοσοφία είναι κάτι εντελώς παρεξηγημένο», είπε.
Στον χειμαρρώδη λόγο του, στην εκπομπή «Άνω Κάτω Κοινωνία», που εκ του αποτελέσματος χαροποίησε τον Μπογδάνο -και ας τον είπε και εκείνον ηλίθιο, μην εξαιρώντας τον εαυτό του-, ο τραγουδοποιός-συνθέτης προσέθεσε: «Όλοι εσείς που διαβάζετε ή σπουδάζετε Φιλοσοφία, μαθαίνετε τι είπε ο ένας και ο άλλος. Δεν έχω διαβάσει ποτέ τίποτα στη ζωή μου γιατί δεν είχα τον χρόνο και τη διάθεση: είχα εσωτερική παρόρμηση να σκέφτομαι και να γράφω. Αφού λοιπόν περάτωσα τη “Νοοσοφία”, είπα να διαβάσω. Και ενδιαφέρθηκα για τις σημασίες των λέξεων. Προσπαθώντας να δω τι έλεγε Πλάτωνας, Ηράκλειτος, Σωκράτης και είπα: αυτό είναι φιλοσοφία; Δηλαδή, άμα σε δω μετά από δέκα λεπτά, εσύ δεν θα είσαι εσύ; Βάσει Ηρακλείτου, δεν θα μιλάω στον ίδιο. Άρα, δεν θα είσαι ο ίδιος. Λέει μ@λ@κίες λοιπόν ή όχι;»
«Ή συνθέτω ή σκέφτομαι, γράφω και κάνω σεξ»
«Όλη μου τη ζωή ή συνθέτω ή σκέφτομαι και γράφω. Κάνω και σεξ – τώρα τελευταία, το αμφισβητώ (το σεξ). Διαβάζοντας λοιπόν τι είπαν, αν τους συναντούσα, θα τους έλεγα ότι λένε κουταμάρες. Ειδικά ο Πλάτων γύρω από τη ψυχή και την κοσμική πραγματικότητα, που έλεγε ότι ο κόσμος είναι ιδεατός και υπάρχει σε άλλη διαστάση. Θα του έλεγα λοιπόν να μας δείξει τον κόσμο των ιδεών, του οποίου εμείς είμαστε σκιές. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι η έλαμψη, η ενδοσκόπηση. Αν λοιπόν δεν μπορείς να μου το αποδείξεις, τότε είσαι βλαξ. Ο Πλάτων έλεγε κουταμάρες, ό,τι είπε δεν έχει απήχηση στην πραγματική ζωή. Οι άνθρωποι έχουν οικονομικά προβλήματα, δεν κάθονται να σκέφτονται και να παρατηρούν όπως εγώ. Άρα, εγώ πρέπει να τους πληροφορήσω πώς θα ζήσουν καλύτερα: αυτό λοιπόν σημαίνει φιλοσοφώ. Αυτό προσπαθώ να κάνω σε αυτό το βιβλίο – είναι δύσκολο αφενός να κατανοηθεί, αφετέρου να το κάνει πράξη ο οποισδήποτε γιατί (σε κάθε περίπτωση) είναι διαβρωμένο το νευρωνικό αρχηγείο».
«Ζω 75 χρόνια και σε κάποια ηλικία αναρωτήθηκα γιατί τρέφω συναισθήματα για τον πατέρα μου ώστε να μου δημιουργεί το συναίσθημα της προσκόλλησης. Η αγάπη είναι χυδαίο συναίσθημα. Οκτώ δισεκατομμύρια τη χρησιμοποιείτε, αλλά τι σημαίνει όταν το λες, ποιο είναι το αποτύπωμα της συμπεριφοράς σας, θα σου πω: αγαπάω σημαίνει ότι θέλω να μου ανήκεις. Η λέξη δεσμός είναι κακός, σημαίνει αλυσίδες. Άρα, αν ένα συναίσθημα είναι συνυφασμένο με σκοινιά, είναι κακό, διαταραχή. Όταν αγαπάς, θες κάποιος να είναι ελεύθερος, να χαίρεται και να είσαι δίπλα του και για να τον βοηθάς όταν είναι δυστυχισμένος. Αν σου πει η γυναίκα σου να πάω με άλλον, δεν θα το δεχθείς, γιατί έχεις κάνει επιλογή. Άρα, απαγορεύεται».
Ο Μπογδάνος κάπου εκεί σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης, αποκρινόμενος: «Μα και να αισθανθώ την έλξη, δεν θα πάω με άλλη, γιατί δεν είμαι ζώο. Αν τη βρίσκω έτσι και ότι έχω ένα δεσμό με αυτή τη συναντίληψη κι ας είμαστε νευρωνικά διαταραγμένοι, τι σε πειράζει;» Η απάντηση; «Τότε σου λέω ότι είσαι άρρωστος. Εάν απωθείς αυτήν την έλξη, είσαι διαταραγμένος με τους δεσμούς της αγάπης». Δίνοντας έμφαση στο ότι όλοι είναι «κλειδαμπαρωμένοι για να αισθάνονται ασφάλεια», ξεκάθαρισε: «Δεν μιλάω μόνο για σεξ, αν και είναι το θεμελιώδες. Το βιβλίο αφορά τους κανόνες, όχι τις εξαιρέσεις. Ο άνθρωπος βαριέται, οι περισσότεροι γάμοι είναι διαταραγμένοι – ο ανδρόπλαστος ηλίθιος αυτός κόσμος μπορεί να αλλάξει μόνο αν η γυναίκα μπορέσει να ολοκληρωθεί ως ον. Το μυαλό της είναι φτιαγμένο από τις διδασκαλίες του άντρα».
«Η ηλιθιότητα είναι μέσα μου ενσταλαγμένη»
«Έχω αγαπήσει με την έννοια που λένε οι άνθρωποι και μετά έκανα εμετό. Η τρίτη φάση μου είναι του αιτιολογικού εγώ. Η ηλιθιότητα είναι μέσα μου ενσταλαγμένη. Η τεστοστερόνη δεν αφήνει έναν άντρα να είναι με αυτόν που θέλει να είναι. Να είναι πιστός με όλα του τα συναισθήματα. Είμαι απλοϊκός, με τεράστια ικανότητα αντίληψης της κοσμικής και συναισθηματικής πραγματικότητας, ικανότητα διείσδυσης και ανάλυσης συναισθημάτων: αυτό δεν το έχω δει σε κανέναν άλλον άνθρωπο. Είμαι αυτό που είμαι εκ τύχης. Είναι μια ζαριά: εγώ δεν πείθομαι, όλο το κόλπο “ξεκινά από την αμφιβολία”, που είπε ο Ντεκάρτ. Τι σημαίνει “σε αγαπάω πιο πολύ από τον εαυτό μου;” Τι σημαίνει “πιστεύω” και τι Θεός; Αυτά με απασχολούσαν από παιδί. Και θέλω αποδείξεις σε όλα για να πιστέψω. Αν υπάρχει Θεός που κάνει καλά ένα παιδί είναι χυδαίος, γιατί δεν κάνει καλά τα υπόλοιπα. Αυτοί που λένε πως έχουν ζήσει τον Θεό, είναι ηλίθιοι, γελοίοι, ξεμωραμένοι».
«Είμαι άσπιλος και αμάραντος, δεν έχω πιει ούτε μπίρα»
Περνώντας σε ακόμη πιο προσωπικές καταστάσεις, διασαφήνισε: «Είμαι άσπιλος και αμάραντος, δεν έχω πιει ούτε μπίρα, ούτε ναρκωτικό, τίποτα. Ήπια τέσσερις γουλιές μπίρα και δεν θυμόμουν τι έκανα. Δεν έχω πιει ούτε μια γουλιά κρασί. Δεν με βοηθά ο οργανισμός μου. Αν είχα επιλογή, θα είχα χωθεί στα drugs, θα ήταν ωραίο να βλέπω εικόνες… Στα 18 κάπνισα ένα τσιγάρο και είχα παραισθήσεις: ακινητοποιήθηκε η αντιληπτικότητά μου, δεν καταλάβαινα τι μου έλεγαν, σα να ήμουν σε γυάλα. Κάθισα στο πιάνο μπας και συνέλθω και δεν μπορούσα, ήμουν χαμένος. Όσο για τις γυναίκες – που αναλύω στα δύο τελευταία κεφάλαια του βιβλίου: όσες έσπευδαν να παντρευτούν, το έκαναν εσπρωγμένες από το αντροϋφαντο σύστημα για να γίνουν μητέρες. Μετά, η γυναίκα ξύπνησε. Ότι και να κάνει η γυναίκα, αν δεν αλλάξει τα ανδρόπλεκτα υφάσματα, το ίδιο πουλόβερ θα φοράει. Η γυναίκα χρειάζεται να πάψει να πιστεύει στον Πλάτωνα και στην ηθική του Σωκράτη, που έλεγε ότι πρέπει να υπακούμε στους νόμους: να το κάνουμε αν δεν έχουν νομοθετηθεί κουταμάρες. Αλλιώς, ο άνθρωπος πρέπει να επαναστατεί. Εγώ καλώ σε ανυπακοή και αυτό μπορεί να το κάνει μόνο η γυναίκα, γιατί τρώει πολύ ξύλο από τους άντρες. Από.. αγάπη γίνονται γυναικοκτονίες. Είμαι σε έναν κόσμο διαταραγμένων. Και εσύ λες κουταμάρες, όπως και οι επιστήμονες. Έχετε μάθει να παπαγαλίζετε, για αυτό μιλάω για γλωσσοβακτρισμό».
«Ο θυμωμένος Θεός»
«Μιλάνε για τον Θεό, αλλά δεν υπάρχει γιατί δεν έχει βοηθήσει – η εκκλησία είναι κερδοσκοπική επιχείρηση. Αν ο Θεός υπάρχει είναι τόσο θυμωμένος, που λέει “αν γυναίκες δεν τα πετάξετε όλα στον καιάδα, δεν θα εμφανιστώ ποτέ. Ο Πλάτων είπε ότι ένας ανήθικος όταν πεθάνει μπορεί να επανέλθει ως γυναίκα, υποτιμητικά. Ο Αριστοτέλης δήλωσε ότι η γυναίκα είναι υποδεέστερο ον. Την υποβάθμισαν ως υποδεέστερο ον. Ο Περικλής είπε ότι η γυναίκα απαγορεύεται να ψηφίζει γιατί είναι αντικείμενο. Όλοι είπαν ότι είναι μηδενικό. Εκείνοι είχαν περί πολλού μόνο τις εταίρες, αυτές μόνο σπούδαζαν. Όσα λέω, είναι τα μόνα σωστά, οι άλλοι λένε κουταμάρες. Για μένα, πραγματικός ηγέτης ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας -που τον σκότωσαν- ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Σπυρίδων Τρικούπης. Τέλος».
Εστιάζοντας περαιτέρω στην πολιτική, επισήμανε: «Αν υπήρχε η δυνατότητα σκέψης, θα είχα πολιτευθεί. Θα είχα γίνει πρωθυπουργός. Είμαι αρχομανής -έχω… βλάψιμο-, αλλά θα έκανα πολύ καλά πράγματα. Επειδή δεν έχω τη δυνατότητα, απέχω. Η δυνατότητα να αλλάξει το οτιδήποτε, δεν δίνεται σε κανέναν πρωθυπουργό. Θα έπρεπε να είναι όπως οι προηγούμενοι τρεις που ανέφερα. Αλλιώς, όποιον και να βάλεις σε αυτήν τη θέση, και τον πρόεδρο του κομμουνιστικού κόμματος («Υπάρχει;» αναρωτήθηκε), θα κάνει τα ίδια». Τέλος, είπε με βεβαιότητα: «Ποτέ δεν θα μάθουμε πώς γεννηθήκαμε. Και εγώ είμαι ένα ανθρωπάριο. Λέω ηλίθιους τους άλλους, συμπεριλαμβάνοντας όμως και τον εαυτό μου. Ερωτευόμουν, αγαπούσα σαν ηλίθος. Μέχρι να πάρω το… ύψος μου, πέρασαν χρόνια. Το ότι το αντιλήφθηκα, με κάνει ιδιοφυή». Και κατέληξε: «Μπορώ να σου κάνω ιδιαίτερα μαθήματα, δεν είσαι ιδιαιτέρως μη ηλίθιος».
Υ.Γ. Μια απορία αγαπητέ Νίκο Καρβέλα – από μια παλιά γνώριμη: Αυτήν την επανάσταση -ας πούμε ότι συμφωνώ- πώς ακριβώς θα την κάνουμε πράξη εμείς, τα pauvres τα θηλυκά; Θέλω παράδειγμα όμως, κάτι απτό, μέθοδο, στρατηγική. Όχι απλώς θεωρίες και προτροπές. Και χωρίς βεβαίως να θέσω σε κίνδυνο τη ζωή τη δική μου ή των αγαπημένων μου, έτσι; Merci a priori.
