Συνέντευξη στη Μαριάνθη Κουνιά - mfkounia@hotmail.com
Έπειτα από 10 ολόκληρα χρόνια ο Χρήστος Θηβαίος επέστρεψε προχθές (Παρασκευή, 30.10) στον Σταυρό του Νότου plus, όπου για τρεις ακόμα Παρασκευές, 6, 13 και 20 Νοεµβρίου, θα παρουσιάζει µια ιδιαίτερη µουσική βραδιά-γέφυρα µε το κοινό του. Και ενώ αυτή τη φορά έχει ετοιµάσει µια παράσταση γεµάτη συναίσθηµα, µνήµες και αλήθειες, ο αγαπηµένος τραγουδοποιός ξεδιπλώνει το πλούσιο ρεπερτόριό του, από τους «Συνήθεις Υπόπτους» και τις συνεργασίες του µε σπουδαίους δηµιουργούς, µέχρι τις πιο πρόσφατες προσωπικές του δουλειές. Μιλώντας σήµερα στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή», αποκαλύπτει τι είναι εκείνο που του έλειψε πιο πολύ από τότε που τραγούδησε τελευταία φορά σε αυτήν την εµβληµατική σκηνή και σηµειώνει µε ποιον τρόπο έχει αλλάξει ο «παλµός» του κοινού από τότε µέχρι τώρα, ενώ κάνει και αναφορά στο πώς επιλέγει σή-µερα τις ιστορίες που θέλει να διηγηθεί πάνω στη σκηνή.
Ωστόσο ο Χρήστος Θηβαίος έχει και µια άλλη διάσταση, που φροντίζει εδώ και πολλά χρόνια να κρατά µακριά από τα φώτα της δηµοσιότητας. Πρόκειται για τη λατρεία που έχει στα τέσσερα παιδιά του και τη σύζυγό του, Τερέζα, την οικογένειά του, που όπως έχει χαρακτηριστικά δηλώσει στο παρελθόν αποτελεί για εκείνον το µεγαλύτερο «ξέφωτο ελευθερίας». «Το σύζυγος και πατέρας είναι τα πάντα για εµένα» είχε πει ο ερµηνευτής, ενώ για τη σύζυγό του η φράση «θέλω να κοιµάµαι κάθε µέρα έστω και λίγο στην αγκαλιά της, γιατί αυτός ο µικρός ύπνος νικάει τον θάνατο» είναι ο ορισµός της απόλυτης αγάπης και αρµονίας σε ένα ζευγάρι. Οσο για τα πιο πολυτραγουδισµένα κοµµάτια του, τη «Μικρή Πατρίδα» µε τον στίχο «Το πιο µακρύ ταξίδι µου εσύ» και το «Αγάπη» µε τον στίχο «Πόσο πολύ σ’ αγάπησα, ποτέ δεν θα το µάθεις», µας αποκαλύπτει σήµερα, ύστερα από τόσες ερµηνείες, ποιες σκέψεις και ποια πρόσωπα φέρνουν στο µυαλό του όταν τα τραγουδάει στη σκηνή. Η συνέχεια στον Σταυρό του Νότου. Μαζί του επί σκηνής βρίσκονται ο Ανδρέας Αποστόλου και ο Καλλίστρατος ∆ρακόπουλος, ενώ τη µουσική επιμέλεια των παραστάσεων έχει ο επί 30 χρόνια συνεργάτης του Γιώργος Κορρές.
Τι σας έλειψε περισσότερο και πώς βιώ-νετε συναισθηµατικά αυτή την επιστρο-φή;
Ο Σταυρός του Νότου είναι το φοιτητικό µου σπίτι και ταυτόχρονα η µεγάλη πινακοθήκη της τραγουδοποιίας µας. Επιστρέφω για να δω πόσο συγυρισµένα ήταν τα µαθησιακά µου χρόνια και πόσο σταθερό το χέρι που σχεδίαζε και ζωγράφιζε το µέλλον. Η νοσταλγία και τιµωρεί και επιβραβεύει.
Εχετε δηλώσει σε συνεντεύξεις σας ότι δεν θεωρείτε τον εαυτό σας απλώς τραγουδιστή, αλλά αφηγητή. Πώς επιλέγετε τις ιστορίες που θέλετε να διηγηθείτε πάνω στη σκηνή σήµερα;
Ποτέ δεν θεωρούσα τον εαυτό µου τραγουδιστή. Ηµουν και θα είµαι για πάντα ο µελωδικός αφηγητής και τραγουδοποιός ενός συγκροτήµατος και ο επιµελής και µελετηρός αφηγητής των συνθετών και τραγουδοποιών που µου έκαναν την τιµή να µε επιλέξουν.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι από τη µακρόχρονη πορεία σας που κάθε φορά που το λέτε ζωντανά σάς αποκαλύπτει µια εντελώς καινούργια πλευρά του;
Ολα τα τραγούδια που ερµηνεύω και αυτά που έχω γράψει ή αυτά που µου έχουν εµπιστευθεί, ακόµη και αυτά που επιλέγω, µε ωθούν διαρκώς να τα ανακαλύπτω.
Αν ένα µόνο τραγούδι σας µπορούσε να περιγράψει την τωρινή συναισθηµατική κατάσταση και τις σκέψεις σας, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;
Θα µου επιτρέψετε να σας απαντήσω µε ένα τραγούδι που δεν είναι δικό µου, όµως µε χαράζει διαρκώς και το µελετάω µε αγάπη και θαυµασµό. Είναι το «Μέρες καλύτερες θα ’ρθουν» του ∆ιονύση Σαββόπουλου. Κάθε στίχος του και κάθε σκέψη µε διδάσκει και µε γαληνεύει. Με εµπνέει…
Τον συγκλονιστικό στίχο «Το πιο µακρύ ταξίδι µου εσύ», από την υπέροχη «Μικρή Πατρίδα», το έχετε απευθύνει ποτέ προσωπικά σε κάποιον/α;
Το απευθύνω στην οικογένειά µου που της χρωστάω διάρκεια και ανάστηµα.
Το «Πόσο πολύ σ’ αγάπησα» είναι ένας ύμνος στην απόλυτη αγάπη, αλλά και στην απώλεια. Έπειτα από τόσα χρόνια και τόσες ερμηνείες, ποιες σκέψεις και ποια πρόσωπα φέρνετε στο µυαλό σας όταν κλείνετε τα µάτια για να το τραγουδήσετε στη σκηνή;
Το δέος, το χρέος και την οφειλή σε ό,τι µε οδήγησε έως εδώ.
Θυµάστε κάποιες ιδιαίτερες αντιδράσεις ή λόγια που σας έχει πει ο κόσµος κατά καιρούς γι’ αυτά τα δύο τραγούδια;
Θυµάµαι το πόσο δυνατός µπορεί να γίνει ο ψίθυρος και η παύση, σιωπή στα χείλια των ανθρώπων.
Για ποιο πράγµα σήµερα νιώθετε γεµάτος και ευτυχισμένος;
Για τη γυναίκα µου και τα παιδιά µου. Και τους φίλους µου.
Πώς βλέπετε τη σημερινή ελληνική µουσική πραγµατικότητα; Υπάρχουν νέοι καλλιτέχνες ή σχήµατα στα οποία αναγνωρίζετε την ίδια «σπίθα» που είχατε εσείς στο ξεκίνημά σας;
Υπάρχουν πολλοί δηµιουργοί που πραγµατικά δίνουν -εκτός από την ψυχή τους- και το ταλέντο τους. Εµφαση και συνέχεια στις προηγού-ενες γενιές και προπαντός υπογραµµίζουν τα συναισθήµατα στις απόκρηµνες στιγµές των παιδιών µας. Χρησιµοποιούν περίεργα ονόµατα, ψευδώνυµα και αυτό είναι ένα ερώτηµα για εµάς τους παλιούς. Οπως και να έχει όµως τα διαµάντια τους είναι καθαρά, αυτό εισπράττω. Τους εύχοµαι κάθε ιδιαίτερη δηµιουργικότητα και έµπνευση στους ωκεανούς της οµορφιάς τους.
Τι είναι αυτό που σας προσφέρει πραγµατική γαλήνη στην καθηµερινότητά σας, µακριά από τα µικρόφωνα και τις συναυλίες;
Τα µάτια-κατάρτια της γυναίκας µου, οι απορίες και η ευρηµατικότητα των µικρών µου παιδιών και οι ανησυχίες των µεγάλων µου παιδιών, που ζωγραφίζουν κάθε µέρα το ροκ του µέλλοντός µας.
Κυριακάτικη Απογευματινή
