«Οι Αόρατες»: Τρεις γυναίκες απέναντι στον φόβο και τη βία

Η θεατρική παράσταση του Παύλου Βησσαρίωνα Φαλούτσου κάνει πρεμιέρα στις 22 Νοεμβρίου στο Θέατρο Λύχνος, στο Γκάζι
09:30 - 19 Νοεμβρίου 2026

Τρεις γυναίκες, ένα σπίτι και μια σιωπή που διαρκεί περισσότερο απ’ όσο μπορούν να αντέξουν. Η Μαρίνα, η Λήδα και η Μυρτώ ζουν κάτω από τη βαριά σκιά ενός κακοποιητικού προσώπου, του «Κυρίου», σε έναν κόσμο όπου ο φόβος έχει γίνει καθημερινότητα και η σιωπή μοιάζει με τον μοναδικό τρόπο επιβίωσης. Καθεμία κουβαλά το δικό της τραύμα, τη δική της ενοχή και τον δικό της τρόπο να παραμένει αόρατη.

Όμως, κάποια στιγμή, κάτι αλλάζει. Η σιωπή γίνεται κραυγή και οι τρεις γυναίκες αποφασίζουν να διεκδικήσουν ξανά τη φωνή και την ίδια τους την ύπαρξη. Αυτή είναι η ιστορία της θεατρικής παράστασης «Οι Αόρατες», ενός έργου για την έμφυλη βία, τον φόβο και όσα παραμένουν κρυμμένα πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Το έργο υπογράφει συγγραφικά και σκηνοθετικά ο ηθοποιός Παύλος Βησσαρίων Φαλούτσος, ενώ στη σκηνή πρωταγωνιστούν ο Γιάννης Γκανάς, στον ρόλο του «Κυρίου», και οι Αθηνά Παπαδημητρίου, Εύη Ντίνου και Μάρω Ασλανίδου, στους ρόλους των τριών γυναικών.

Η παράσταση κάνει πρεμιέρα την Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026, στις 21:00, στο Θέατρο Λύχνος – Τέχνης και Πολιτισμού, στο Γκάζι, και θα παρουσιάζεται κάθε Κυριακή για 13 παραστάσεις.

Γιάννης Γκανάς: «Η ελευθερία είναι κάτι που κατακτιέται με κόστος»

Με αφορμή την πρεμιέρα, συναντήσαμε τον πρωταγωνιστή Γιάννη Γκανά, πρώην εκπαιδευτικό, και συζητήσαμε μαζί του για την παράσταση, τη θεματική της έμφυλης βίας, αλλά και τις απαιτήσεις ενός ρόλου που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά από τις τρεις γυναίκες.

Όπως εξηγεί, η επιλογή του έργου προέκυψε από την ανάγκη να ανοίξει μια συζήτηση για την κακοποίηση και να δοθεί ένα μήνυμα προς τις γυναίκες που βιώνουν οποιαδήποτε μορφή βίας: να μη σιωπούν, να αντιμετωπίζουν τον φόβο και να διεκδικούν την ελευθερία τους.

«Η βία κάθε μορφής, σωματική, λεκτική, ψυχολογική, ακόμα και υπαρξιακή, ο φόβος και η σιωπή κυριαρχούν. Κάποια στιγμή, όμως, η σιωπή των γυναικών αυτών γίνεται κραυγή και απόφαση να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, την ίδια τους την ύπαρξη», σημειώνει.

Σχολιάζοντας το γεγονός ότι η βία εξακολουθεί να αποτελεί ένα επίκαιρο κοινωνικό ζήτημα, ακόμη και σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την ελευθερία, ο ηθοποιός επισημαίνει ότι η ελευθερία που προβάλλεται συχνά είναι εξωτερική, ενώ η βία εξακολουθεί να υπάρχει στις ανθρώπινες σχέσεις, στην οικογένεια και στην καθημερινή συμπεριφορά.

«Μπορεί να είσαι ελεύθερος φαινομενικά και φυλακισμένος μέσα σου. Το έργο δεν μιλάει για την ελευθερία που μας χαρίζεται. Μιλάει για την ελευθερία που κατακτιέται με κόστος», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο φόβος ως φυλακή

Ιδιαίτερη θέση στην παράσταση έχει ο τρόπος με τον οποίο ο φόβος διαμορφώνει τη συμπεριφορά και περιορίζει την προσωπικότητα των ανθρώπων που βιώνουν κακοποίηση. Ο Γιάννης Γκανάς περιγράφει τον φόβο ως έναν μηχανισμό που σταδιακά μετατρέπεται σε εσωτερική φυλακή.

«Ο φόβος δεν είναι απλώς συναίσθημα – είναι κατά κάποιον τρόπο αρχιτέκτονας. Χτίζει τοίχους γύρω από τον χαρακτήρα, κόβει τις παρορμήσεις, μικραίνει τη φωνή», λέει, εξηγώντας ότι το πιο ύπουλο στοιχείο είναι η στιγμή που το θύμα εσωτερικεύει τον φόβο και αρχίζει να επιβάλλει στον εαυτό του τους περιορισμούς που αρχικά του επέβαλλε κάποιος άλλος.

Αναφερόμενος στον δικό του ρόλο, τον χαρακτηρίζει ως τον πιο δύσκολο που έχει αναλάβει, καθώς, όπως λέει, δεν μπορεί να τον προσεγγίσει ως ένα απλό «τέρας». Χρειάζεται να αποδώσει έναν άνθρωπο που θεωρεί ότι έχει δίκιο, μεταφέρει την ευθύνη της συμπεριφοράς του στα θύματά του και αντιμετωπίζει την κακοποίηση ως σχέση κτήσης.

«Αυτό που με κέντρισε στον ρόλο είναι η ευκαιρία να φανεί ότι η εξουσία δεν είναι δύναμη – είναι κενό. Ότι ο “Κύριος” υπάρχει μόνο όσο τον φοβόμαστε. Και ότι η στιγμή που κάποιος παύει να τον φοβάται είναι η στιγμή που αυτός μικραίνει», τονίζει.

Όσο για τον βαθμό που θα έβαζε στον εαυτό του, αποφεύγει να αξιολογήσει την ερμηνεία του, επιλέγοντας να βαθμολογήσει την προσπάθεια: «Θα έβαζα ένα δέκα με τόνο, γιατί διαρκώς ψάχνω τον χαρακτήρα, ώστε να τον αποδώσω ικανοποιητικά επί σκηνής».

«Το θέατρο οφείλει να δίνει χώρο στις σιωπηλές φωνές»

Γιατί, όμως, να επιλέξει κάποιος να δει τις «Αόρατες»; Ο Γιάννης Γκανάς ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται για μια παράσταση που επιχειρεί να δώσει έτοιμες απαντήσεις ή να υποδείξει στον θεατή τι πρέπει να σκεφτεί. Αντίθετα, θέλει να τον φέρει αντιμέτωπο με προσωπικά ερωτήματα: «Πού κοιτάζω εγώ; Πού χαμηλώνω το βλέμμα μου; Ποιον Κύριο αφήνω να με κρατάει φυλακισμένο;».

Πρόκειται, όπως αναγνωρίζει, για μια δύσκολη θεατρική εμπειρία, η οποία φιλοδοξεί να αφήσει ένα ερώτημα που θα συνοδεύει τον θεατή και μετά το τέλος της παράστασης.

«Η σιωπή είναι ακόμα πολύ δυνατή – και το θέατρο οφείλει να είναι ο χώρος όπου οι πιο σιωπηλές φωνές βρίσκουν επιτέλους χώρο», υπογραμμίζει.

Οι «Αόρατες» επιχειρούν να φωτίσουν τις ιστορίες εκείνων που συχνά δεν ακούγονται, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη ρωγμή στη σιωπή μπορεί να γίνει η αρχή μιας διαφορετικής ζωής.

Οι συντελεστές της παράστασης

  • Συγγραφή – Σκηνοθεσία: Παύλος Βησσαρίων Φαλούτσος
  • Κύριος: Γιάννης Γκανάς
  • Μαρίνα: Αθηνά Παπαδημητρίου
  • Λήδα: Εύη Ντίνου
  • Μυρτώ: Μάρω Ασλανίδου
  • Σκηνογραφία – Εικαστική επιμέλεια: Σοφία Λεγάτου
  • Φωτισμοί: Παύλος Βησσαρίων Φαλούτσος – Σοφία Λεγάτου
  • Ήχος – Ηχητικός σχεδιασμός: Παύλος Βησσαρίων Φαλούτσος
  • Κινησιολογία – Σωματική δραματουργία: Γιάννης Κλειδέρης
  • Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Λεγάτου
  • Φωτογραφία – Trailer: Αγάπη Καλογιάννη – Φανούρης Καζάκης
  • Παραγωγή: μα’Φρό Athens

Πρεμιέρα: Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026, στις 21:00

Χώρος: Θέατρο Λύχνος – Τέχνης και Πολιτισμού, Γκάζι