Σε μια εποχή κατά την οποία η γεωπολιτική ρευστότητα μετατρέπεται σε μόνιμο χαρακτηριστικό της διεθνούς σκηνής, η ενέργεια δεν είναι απλώς οικονομία. Είναι κυριαρχία. Είναι ασφάλεια. Είναι στρατηγική ισχύς.
Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις. Τις συνδιαμορφώνει. Και αυτό αποτυπώνεται με τον πιο καθαρό τρόπο στην ενεργειακή της πολιτική.
Οι συμφωνίες με κορυφαίους διεθνείς ενεργειακούς ομίλους, όπως η Chevron και η ExxonMobil, δεν είναι απλώς επενδυτικές συμβάσεις. Είναι πολιτικές πράξεις. Αποτελούν ψήφο εμπιστοσύνης στη σταθερότητα της χώρας, στο θεσμικό της πλαίσιο και στη γεωστρατηγική της προοπτική. Όταν εταιρείες παγκόσμιου βεληνεκούς επιλέγουν να επενδύσουν στα ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα, δεν επενδύουν μόνο σε πιθανά κοιτάσματα. Επενδύουν στην ασφάλεια Δικαίου και στη διεθνή αξιοπιστία της Ελλάδας.
Ακούστηκαν, βεβαίως, φωνές ανησυχίας. Φωνές που μιλούν για δήθεν «παραχωρήσεις» ή «κινδύνους για τα κυριαρχικά δικαιώματα». Η αλήθεια όμως είναι απλή: τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν χάνονται με ιδιωτικές συμβάσεις. Ρυθμίζονται αποκλειστικά από το Διεθνές Δίκαιο και ασκούνται από το κράτος. Και η Ελλάδα τα ασκεί, στην πράξη, όχι στα λόγια.
Δεν είναι τυχαίο ότι η μόνη χώρα που αντέδρασε έντονα στις ενεργειακές μας κινήσεις είναι η Τουρκία. Όταν η Άγκυρα χαρακτηρίζει «μονομερείς» τις ελληνικές πρωτοβουλίες, αυτό στην πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι η χώρα μας κινείται εντός του πλαισίου του Διεθνούς Δικαίου και ενισχύει τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ενεργειακή μας πολιτική δεν είναι επιθετική. Είναι νόμιμη, θεσμική και εξασφαλίζει απολύτως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.
Παράλληλα, η Ελλάδα αναδεικνύεται σε κομβικό παράγοντα της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας. Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Ευρώπη επιτάχυνε την απεξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο. Σε αυτό το νέο περιβάλλον η χώρα μας μετατρέπεται σε βασική πύλη εισόδου και διανομής υγροποιημένου αμερικανικού φυσικού αερίου προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Οι υποδομές LNG, οι νέες διασυνδέσεις και ο Κάθετος Διάδρομος δεν είναι απλώς τεχνικά έργα. Είναι γεωπολιτικές γέφυρες. Ενισχύουν τη θέση της Ελλάδας μετατρέποντάς τη σε ενεργειακό κόμβο. Δημιουργούν νέες επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας, νέα έσοδα για το Δημόσιο. Η ενεργειακή πολιτική συνδέεται άμεσα και με τις στρατηγικές μας συμμαχίες. Η εμβάθυνση της συνεργασίας Ελλάδας – Ηνωμένων Πολιτειών, η πλατφόρμα 3+1 με Κύπρο και Ισραήλ και η διαρκής ευρωπαϊκή στήριξη στις ελληνικές θέσεις, συνθέτουν ένα πλέγμα ισχύος. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον απλός παρατηρητής. Είναι κρίσιμος κρίκος της δυτικής ενεργειακής αλυσίδας.
Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που θεωρούν ότι κάθε κίνηση αξιοποίησης εθνικών πόρων εγκυμονεί κινδύνους. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η ακινησία εγκυμονεί μεγαλύτερους. Μια χώρα που δεν αξιοποιεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, που δεν προσελκύει επενδύσεις, που δεν ενισχύει τη γεωπολιτική της θέση, σταδιακά περιθωριοποιείται. Η Ελλάδα του σήμερα επιλέγει τον δρόμο της ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής, της οικονομικής ανάπτυξης και της θεσμικής σταθερότητας.
Ασφαλώς, η ενεργειακή μετάβαση προς καθαρότερες μορφές ενέργειας παραμένει στρατηγικός στόχος. Η πράσινη ανάπτυξη, οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και η καινοτομία αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της εθνικής μας πολιτικής.
Στον πυρήνα αυτής της πολιτικής βρίσκεται μια απλή αλλά κρίσιμη επιλογή: η Ελλάδα δεν φοβάται να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Προχωρά με αυτοπεποίθηση, σεβόμενη το Διεθνές Δίκαιο και ενισχύοντας τις συμμαχίες της.
Η ενεργειακή στρατηγική της χώρας μας δεν είναι συγκυριακή. Είναι μακροπρόθεσμο εθνικό σχέδιο. Και σε μια περίοδο κατά την οποία ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητα, οι χώρες που ισχυροποιούνται είναι εκείνες που τολμούν να σχεδιάζουν και να δρουν.
Η Ελλάδα σήμερα σχεδιάζει. Και δρα.
*Ο Θανάσης Παπαθανάσης είναι βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Αιτωλοακαρνανία
