Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως μια προσωπική επιστροφή στο προσκήνιο. Ήταν περισσότερο μια πολιτική κίνηση με σαφή στόχευση, προσεκτικά σχεδιασμένη, που επιχείρησε να δώσει αίσθηση νέας αρχής, αξιοποιώντας όμως γνώριμα υλικά, δοκιμασμένες αναφορές και ένα ακροατήριο που ο ίδιος γνωρίζει καλά. Και αν κάτι φάνηκε από την πρώτη στιγμή, είναι ότι η βασική πολιτική επιλογή του δεν είναι τόσο να απευθυνθεί πρωτίστως στο Κέντρο όσο να ανασυγκροτήσει και να διεκδικήσει συνολικά τον χώρο στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ. Σε κάθε περίπτωση, η επανεμφάνιση αυτή έδειξε περισσότερο πρόθεση επανασυσπείρωσης ενός κατακερματισμένου ακροατηρίου περισσότερο παρά άνοιγμα σε ένα νέο, ευρύτερο κοινωνικό μέτωπο.
Αυτό φαίνεται τόσο από τη ρητορική όσο και από το περιεχόμενο των δεσμεύσεών του. Η έμφαση στην εργασία, στις ανισότητες, στους αδύναμους, στους μετανάστες, στην κρατική προστασία και στη συνολική κριτική προς το σημερινό σύστημα εξουσίας δείχνει καθαρά προς ποια εκλογική δεξαμενή κοιτάζει. Δεν αναζητεί κυρίως τον μετριοπαθή κεντρώο ψηφοφόρο, που ζητά ρεαλισμό, σταθερότητα και εφαρμόσιμες λύσεις. Αναζητεί τον απογοητευμένο αριστερό, τον αντισυστημικό ψηφοφόρο, τον πολίτη που αισθάνεται πολιτικά άστεγος μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ και τη στασιμότητα των μικρότερων σχημάτων.
Με απλά λόγια, ο Τσίπρας φαίνεται να παίζει σε δύο χρόνους. Στις επόμενες εκλογές θέλει να γίνει ο αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος του χώρου αριστερά του Κέντρου και να κατακτήσει τη δεύτερη θέση. Αυτή είναι η άμεση μάχη. Η μεγάλη φιλοδοξία του, όμως, βρίσκεται πιο πέρα: να μετατρέψει αυτήν τη δεύτερη θέση σε εφαλτήριο εξουσίας στις μεθεπόμενες εκλογές.
Για αυτό και το ποδαρικό έγινε «με το αριστερό». Όχι από αμηχανία ή ιδεολογική αδράνεια αλλά από συνειδητό πολιτικό σχεδιασμό. Το ερώτημα είναι αν αυτή η στρατηγική αρκεί για να ξαναδώσει προοπτική εξουσίας ή αν απλώς θα τον εγκλωβίσει ξανά στα όρια της παλιάς του εκλογικής γεωγραφίας.
Εφημερίδα Απογευματινή
