Η Ελλάδα εισέρχεται σε μία από τις καθοριστικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της. Μετά τη μεγάλη εθνική επιλογή της Μεταπολίτευσης, την ένταξη της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια από τον ιδρυτή της παράταξης, Κωνσταντίνο Καραμανλή, βρισκόμαστε ενώπιον ενός δεύτερου, εξίσου σημαντικού -ίσως και σημαντικότερου- εθνικού στόχου: της ουσιαστικής ένταξης της χώρας στον πυρήνα των ευρωπαϊκών κρατών.
Όχι μόνο θεσμικά ή οικονομικά. Αλλά κυρίως ως προς την ποιότητα ζωής, τη λειτουργία των θεσμών, την κοινωνική συνοχή και την ασφάλεια που αισθάνεται ο πολίτης μέσα στην καθημερινότητά του. Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο της Ελλάδας του 2030.
Στον πυρήνα αυτής της ευρωπαϊκής ποιότητας ζωής βρίσκεται το κοινωνικό κράτος. Όχι ως ένας απλός μηχανισμός επιδομάτων ή διαχείρισης ανισοτήτων, αλλά ως ένα σύγχρονο κράτος-γονέας, ένα κράτος που εγγυάται υπαρξιακή ασφάλεια σε κάθε πολίτη από την πρώτη στιγμή της ζωής του έως το τέλος της διαδρομής του. Ιδίως για τους πιο αδύναμους και ευάλωτους συμπολίτες μας. Αυτό είναι το μεγάλο ευρωπαϊκό κεκτημένο και η μεγάλη πρόκληση της σύγχρονης διακυβέρνησης.
Ένα τέτοιο κράτος, όμως, δεν οικοδομείται με επικοινωνιακές λογικές, ούτε με προσωποπαγή πολιτική. Οικοδομείται από ανθρώπους που γνωρίζουν, μπορούν και έχουν αποδείξει στην πράξη την επάρκειά τους.
Και εδώ ακριβώς τίθεται το κρίσιμο πολιτικό ερώτημα της επόμενης περιόδου: πώς παράγεται το πολιτικό προσωπικό μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να βρίσκεται μέσα στην ίδια την κοινωνία.
Διαχρονικά η μεγάλη δύναμη της Νέας Δημοκρατίας ήταν οι οργανώσεις της εντός της κοινωνίας. Η ΔΑΠ στα πανεπιστήμια, η ΔΑΚΕ στους χώρους εργασίας, οι ΔΗΜΤΟ στις τοπικές κοινωνίες, οι ΔΕΕΠ, η Πολιτική Επιτροπή, η Αυτοδιοίκηση. Εκεί διαμορφώνονται οι άνθρωποι που γνωρίζουν την πραγματική Ελλάδα, όχι θεωρητικά αλλά βιωματικά.
Ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ ότι η παράταξή μας οφείλει να επαναδομήσει ακόμη πιο ουσιαστικά την εσωτερική παραγωγή πολιτικής και στελεχών. Οι μεγάλες κομματικές οργανώσεις και οι περιφερειακές δομές πρέπει να λειτουργήσουν ξανά ως πραγματικά κέντρα πολιτικής επεξεργασίας και εξειδίκευσης.
Από αυτές τις δομές πρέπει να προέρχονται οι αυριανοί γενικοί και ειδικοί γραμματείς, οι διοικητές οργανισμών, οι σύμβουλοι υπουργών και συνολικά το διοικητικό και πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Σε βάθος χρόνου οφείλουμε να ανοίξουμε με σοβαρότητα και τη συζήτηση για ένα νέο εκλογικό σύστημα, προσαρμοσμένο στις ανάγκες μιας ώριμης ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Ένα σύστημα με χαρακτηριστικά αντίστοιχα εκείνων που εφαρμόζονται στη Γερμανία, όπου η οργανωμένη βάση έχει ουσιαστικό ρόλο στην επιλογή των υποψηφίων και που η προσωπική σχέση ανάμεσα στον πολίτη και τον εκπρόσωπό του ενισχύεται μέσα από τη λογική της μονοεδρικής εκπροσώπησης και της διπλής ψήφου. Διότι η πολιτική αποδυναμώνεται όταν αποκόπτεται από τις κοινωνικές της ρίζες.
Αντιθέτως, μόνο όταν η πολιτική και το πολιτικό προσωπικό παράγονται από την ίδια την κοινωνία μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει να εκφράζει αυθεντικά τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.
Η επόμενη μεγάλη πρόκληση είναι η πρόοδος της χώρας μας να αποκτήσει ακόμη βαθύτερο κοινωνικό περιεχόμενο. Μόνον έτσι η Ελλάδα θα ανήκει ουσιαστικά στον πυρήνα της Ευρώπης.
Και μόνον έτσι η Νέα Δημοκρατία θα συνεχίσει να παραμένει το μεγάλο λαϊκό κόμμα της Ευρώπης, ικανό να αναδεικνύει ισχυρές κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς με ευρωπαϊκό κύρος όπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο κ. Βαρτζόπουλος είναι βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης ΝΔ, τ. υφυπουργός Υγείας
Εφημερίδα Απογευματινή
