Η πολιτική βία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με δύο μέτρα και δύο σταθμά, τονίζει ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, σε άρθρο του στα «Παραπολιτικά», με αφορμή την τριπλή εμπρηστική επίθεση στη Θεσσαλονίκη που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα. Ο κ. Μαρινάκης επισημαίνει ότι δεν υπάρχει πλέον χώρος για αμφισημίες ή δικαιολογίες απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες, υποστηρίζοντας πως κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού της τρομοκρατίας υπονομεύει τη Δημοκρατία.
Τονίζει, ακόμα, ότι όσοι τοποθετούν εκρηκτικούς μηχανισμούς και ασκούν βία δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται «ακτιβιστές» ή να παρουσιάζονται ως φορείς πολιτικής έκφρασης, αλλά είναι εγκληματίες, ενώ όταν οι πράξεις αυτές οδηγούν στην απώλεια ανθρώπινων ζωών «η λέξη είναι μία: τρομοκρατία». Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι εξίσου επικίνδυνη με τη δράση των φυσικών αυτουργών είναι η πολιτική και ιδεολογική ανοχή απέναντι στη βία, σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως «η ανοχή είναι το λίπασμα της ανομίας», ενώ επιμένει ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν «καλές» και «κακές» μορφές τρομοκρατίας.
Το άρθρο του Παύλου Μαρινάκη στα “Παραπολιτικά”: Να σταµατήσει κάθε προσπάθεια εξωραϊσµού της πολιτικής βίας
Υπάρχουν στιγµές που µια κοινωνία καλείται να αποφασίσει µε ποια πλευρά της Ιστορίας θέλει να σταθεί. Με τη ∆ηµοκρατία ή µε τη βία. Με τη νοµιµότητα ή µε την τροµοκρατία. Με τους πολίτες που συµµετέχουν ελεύθερα στην πολιτική ζωή ή µε εκείνους που πιστεύουν ότι µπορούν να επιβάλουν τις απόψεις τους µε εκρηκτικούς µηχανισµούς, απειλές και αίµα.
∆εν υπάρχουν πια περιθώρια για υπεκφυγές. Οποιος τοποθετεί εκρηκτικούς µηχανισµούς έξω από σπίτια δεν είναι «ακτιβιστής», δεν κάνει «παρέµβαση», δεν εκφράζει µια «ριζοσπαστική άποψη». Είναι εγκληµατίας. Και όταν από αυτή την εγκληµατική δράση χάνονται ανθρώπινες ζωές, η λέξη είναι µία: τροµοκρατία.
Εξίσου επικίνδυνη, όµως, µε τη δράση των φυσικών αυτουργών είναι η χρόνια πολιτική και ιδεολογική ανοχή απέναντι στη βία. Για χρόνια κάποιοι επέλεξαν να εξωραΐζουν τέτοιες πρακτικές. Να αλλάζουν τις λέξεις για να αµβλύνουν την πραγµατικότητα. Να µιλούν για «συλλογικότητες», για «παρεµβάσεις», για «δυναµικές κινητοποιήσεις», λες και η επίθεση στο σπίτι ενός ανθρώπου µπορεί ποτέ να αποτελεί µορφή πολιτικής έκφρασης. Καµία ∆ηµοκρατία δεν µπορεί να επιβιώσει όταν συνηθίζει τη βία. Οταν θεωρεί φυσιολογικό να µπαίνουν στο στόχαστρο πολιτικοί αντίπαλοι, δηµοσιογράφοι, δικαστικοί, πανεπιστηµιακοί ή οποιοσδήποτε εκφράζει δηµόσια τις απόψεις του. Το σπίτι κάθε ανθρώπου είναι ιερό. Η οικογένειά του είναι εκτός κάθε πολιτικής αντιπαράθεσης. Οποιος παραβιάζει αυτό το όριο δεν επιτίθεται µόνο σε ένα πρόσωπο. Επιτίθεται στην ίδια τη ∆ηµοκρατία.
Γι’ αυτό και δεν αρκούν οι αυτονόητες καταδίκες µετά από κάθε τραγωδία. Χρειάζεται συνέπεια. ∆εν µπορεί να καταδικάζεις τη βία όταν παράγει νεκρούς και την ίδια στιγµή να χαϊδεύεις όσους τη γεννούν, τη δικαιολογούν ή τη βαφτίζουν µε πιο εύηχες λέξεις, όταν δεν έχει ακόµη φτάσει στο πιο ακραίο αποτέλεσµα. Η ανοχή είναι το λίπασµα της ανοµίας. Και κάθε φορά που η κοινωνία κλείνει τα µάτια, κάποιοι αποθρασύνονται ακόµη περισσότερο. Η απάντηση µιας ευνοµούµενης Πολιτείας δεν µπορεί να είναι άλλη από την πλήρη εφαρµογή του νόµου. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς φόβο, χωρίς ιδεολογικές εξαιρέσεις. Οι δράστες πρέπει να οδηγούνται στη ∆ικαιοσύνη και να τιµωρούνται παραδειγµατικά. Οχι για λόγους εκδίκησης, αλλά γιατί αυτό επιβάλλει το κράτος ∆ικαίου.
Ηρθε η ώρα να πέσουν οριστικά οι µάσκες. Να σταµατήσει κάθε προσπάθεια εξωραϊσµού της πολιτικής βίας. Να γίνει απολύτως ξεκάθαρο ότι στη ∆ηµοκρατία δεν υπάρχουν «καλές» και «κακές» µορφές τροµοκρατίας. Υπάρχουν µόνο εγκληµατικές πράξεις, απέναντι στις οποίες οφείλουµε όλοι να στεκόµαστε χωρίς αστερίσκους. Γιατί όταν η βία βρίσκει άλλοθι, αργά ή γρήγορα αναζητά και το επόµενο θύµα.
Δημοσιεύθηκε στα Παραπολιτικά
