Τα τελευταία χρόνια γίνεται ολοένα και πιο εμφανές ότι η ελληνική περιφέρεια δεν αντιμετωπίζει απλώς ελλείψεις σε έργα και υποδομές. Αντιμετωπίζει ένα βαθύτερο πρόβλημα αναπτυξιακού προσανατολισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότιμης πρόσβασης στις ευκαιρίες, που κατατάσσει τους κατοίκους της σε πολίτες με λιγότερες ευκαιρίες στην επαγγελματική και προσωπική τους εξέλιξη.
Όντας γέννημα θρέμμα της ευρύτερης περιφέρειας της Θεσσαλονίκης, προερχόμενος από μια ημιαστική περιοχή που στο παρελθόν ήταν καθαρά αγροτική και κτηνοτροφική, βίωσα τον τόπο μου να αλλάζει βίαια, και όχι πάντα προς το καλύτερο. Αυτή η βίαιη μετάβαση άφησε βαθιά σημάδια και στην περιφέρεια της Θεσσαλονίκης. Από τη μία πλευρά, είδαμε περιοχές όπως η Πυλαία να αστικοποιούνται απότομα, μετατρέποντας τα παλιά χωράφια σε σύγχρονα οικιστικά συγκροτήματα, χωρίς όμως τις απαραίτητες υποδομές σε σχολεία, οδικά δίκτυα και ελεύθερους χώρους.
Από την άλλη, οι καθαρά παραγωγικοί μας δήμοι αφέθηκαν στην τύχη τους. Ο κάμπος του Λαγκαδά και της Βόλβης, που κάποτε έσφυζε από κτηνοτροφική δραστηριότητα και σιτοπαραγωγή, σήμερα βλέπει τους στάβλους να κλείνουν και τους νέους να εγκαταλείπουν τη γη των πατεράδων τους. Η Χαλκηδόνα και ο Αξικός άξονας, με τα πλούσια ποτιστικά χωράφια και τους ορυζώνες, παλεύουν μόνοι τους με το δυσβάσταχτο κόστος παραγωγής, την έλλειψη σύγχρονων αρδευτικών δικτύων και υποδομών που θα έδιναν προστιθέμενη αξία στα προϊόντα μας, έχοντας παράλληλα να παλέψουν και με τον αθέμιτο ανταγωνισμό και τις αθρόες εισαγωγές.
Το αποτέλεσμα αυτής της διαχρονικής αμελησίας είναι να ενισχύεται η αίσθηση ότι υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων. Όταν ένας κάτοικος στον Σοχό ή στις Κυδωνιές δεν έχει εύκολη πρόσβαση σε ένα Κέντρο Υγείας ή όταν το οδικό δίκτυο που συνδέει τα χωριά του Δήμου Θέρμης με την πόλη ή ο ταλαιπωρημένος οδικός άξονας Θεσσαλονίκης – Περαίας θυμίζουν άλλες εποχές, η πολιτική απογοήτευση είναι η μόνη φυσική συνέπεια. Οι τοπικές κοινωνίες δεν χρειάζονται πρόσκαιρες εντυπώσεις και αποσπασματικές εξαγγελίες έργων λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες. Χρειάζονται ένα συνεκτικό σχέδιο που θα δημιουργεί μόνιμες προοπτικές και θα συγκρατεί τη νέα γενιά στον τόπο της.
Η παραγωγική ανασυγκρότηση της περιφέρειας πρέπει να στηριχθεί στα δικά της, μοναδικά πλεονεκτήματα. Το κράτος οφείλει να σταματήσει να λειτουργεί ως απλός διαχειριστής επιδοτήσεων και να γίνει ενεργός σύμμαχος της τοπικής οικονομίας. Αυτό σημαίνει έμπρακτη στήριξη στη μεταποίηση των αγροτικών προϊόντων της περιοχής μας, δημιουργώντας επώνυμα, ποιοτικά προϊόντα που θα φτάνουν από τις καλλιέργειες της Βόλβης και τις κτηνοτροφικές μονάδες του Λαγκαδά απευθείας στις διεθνείς αγορές. Σημαίνει επίσης τη διασύνδεση της γεωργίας μας με την καινοτομία και τα πανεπιστήμια της χώρας, ώστε ο αγρότης και ο κτηνοτρόφος να έχουν τα εργαλεία να μειώσουν το κόστος τους και να προστατεύσουν το βιος τους.
Η πραγματική ανάπτυξη δεν μετριέται μόνο από τους αφηρημένους δείκτες του ΑΕΠ, αλλά και από την καθημερινότητα των ανθρώπων μας. Μετριέται από το αν ένας νέος άνθρωπος στη Νέα Μηχανιώνα, στα Κουφάλια ή στον Σταυρό μπορεί να μείνει στον τόπο του, να βρει μια καλά αμειβόμενη δουλειά, να κάνει οικογένεια και να αισθάνεται ασφαλής.
Η αναγέννηση της περιφέρειάς μας είναι ζήτημα κοινωνικής συνοχής και δημοκρατίας. Χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, που θα βάζει όλη την Ελλάδα και κάθε παραγωγική περιοχή της χώρας στο κέντρο της εθνικής στρατηγικής, ως τον βασικό πυλώνα του μέλλοντός μας. Κι αυτό έχουμε υποχρέωση να κάνουμε, και θα το κάνουμε.
* Ο κ. Νυφούδης είναι αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ
Εφημερίδα Απογευματινή
