Η πολιτική υποκρισία δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά ορισμένες φορές ξεπερνά ακόμη και τα όρια της ίδιας της λογικής. Το πρόσφατο παράδειγμα με τις συλλήψεις για τις δολοφονικές επιθέσεις στη Marfin και τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα έφερε στην επιφάνεια, για πολλοστή φορά, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία η εγχώρια Αριστερά αντιλαμβάνεται τη Δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου.
Μόλις έγιναν γνωστά τα ονόματα των υπόπτων, οι γνωστοί «αλληλέγγυοι» έσπευσαν να ορθώσουν τείχος προστασίας. Θυμήθηκαν ξαφνικά τα νομικά εγχειρίδια. Μας θύμισαν, με δασκαλίστικο ύφος, ότι «δεν συνελήφθησαν ακόμη οι ένοχοι, αλλά κατηγορούμενοι». Επικαλέστηκαν με πάθος το τεκμήριο της αθωότητας, τονίζοντας ότι κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι να καταδικαστεί αμετάκλητα από το δικαστήριο. Και θεωρητικά έχουν δίκιο. Αυτός είναι ο πυλώνας του νομικού μας πολιτισμού.
Η απορία όμως παραμένει: Πού πάει αυτός ο νομικός πολιτισμός όταν οι κατηγορούμενοι δεν ταιριάζουν στο δικό τους ιδεολογικό αφήγημα;
Ας γυρίσουμε τον χρόνο πίσω, στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Εκεί, το τεκμήριο της αθωότητας μετατράπηκε σε πολυτέλεια. Οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα ζητούν ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση τότε διοργάνωναν ογκώδεις συγκεντρώσεις έξω από το Εφετείο, απαιτώντας προκαταβολικά συγκεκριμένες ποινές και ασκώντας απροκάλυπτη πίεση στους δικαστές. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν με hashtags και κορδέλες που έγραφαν «Δεν είναι αθώοι» πολύ πριν να εκδοθεί η δικαστική απόφαση. Εκεί, η ενοχή είχε ήδη «υπογραφεί» στον δρόμο και στα κομματικά γραφεία.
Αυτή η κραυγαλέα αντίφαση αποδεικνύει ότι για ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς, η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, αλλά ιδεολογικά στρατευμένη. Αν ο κατηγορούμενος ανήκει στον «σωστό» πολιτικό χώρο ή αν το έγκλημα έχει «προοδευτικό» περιτύλιγμα τότε επιστρατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι δικονομικές εγγυήσεις. Αν όμως ο κατηγορούμενος είναι ο ιδεολογικός εχθρός τότε το λιντσάρισμα –πολιτικό και κοινωνικό– θεωρείται δημοκρατικό καθήκον.
Δεν μπορείς, όμως, να επικαλείσαι το κράτος δικαίου a la carte. Το τεκμήριο της αθωότητας είτε ισχύει για όλους είτε δεν ισχύει για κανέναν. Όταν το μετατρέπεις σε εργαλείο μικροπολιτικής σκοπιμότητας το μόνο που καταφέρνεις είναι να υπονομεύεις τους ίδιους τους θεσμούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζεσαι. Η Δικαιοσύνη οφείλει να κρίνει με βάση τα στοιχεία, όχι με βάση τις κομματικές ταυτότητες ή τις κραυγές των social media. Όσο η Αριστερά επιμένει να βλέπει το έγκλημα μέσα από ιδεολογικά φίλτρα, θα παραμένει εγκλωβισμένη στην ίδια της την υποκρισία.
*Ο κ. Κούμπουλης είναι ιστορικός και θεολόγος
Εφημερίδα Απογευματινή
