Στην κατεύθυνση της μίας και κρίσιμης κάλπης δομείται όλο το προεκλογικό αφήγημα της ΝΔ προς τα έξω με βασική επιδίωξη να ακυρωθεί η χαλαρή προσέλευση στην κάλπη. Στην πραγματικότητα όμως τα βλέμματα στο Μέγαρο Μαξίμου στρέφονται ισόποσα και στη δεύτερη κάλπη, η οποία με τα τωρινά δεδομένα των συσχετισμών δυνάμεων πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα στηθεί. Και σε αυτό το σημείο εισέρχεται η όλη προβληματική σχετικά με τον Αλέξη Τσίπρα και τις συνεχείς επιθέσεις που δέχεται ο πρώην πρωθυπουργός από την κυβερνητική πλευρά. Με δεδομένο βέβαια ότι το Μαξίμου έχει προ πολλού επιλέξει τον αρχηγό της ΕΛΑΣ περισσότερο ως «χρήσιμο αντίπαλο» και όχι ως πραγματικό φόβητρο, αφήνοντας στρατηγικά εκτός κάδρου τον Νίκο Ανδρουλάκη να παλεύει με τις πολυποίκιλες αντιφάσεις του ενδοπασοκικού χώρου.
Το Μαξίμου ξεφεύγει από ουσιαστική συζήτηση για ζητήματα όπως η ακρίβεια και η διαφάνεια που την πιέζουν και υιοθετεί το αφήγημα της επιστροφής σε επικίνδυνες πρακτικές
Η κυβέρνηση μέσω των αλλεπάλληλων όσο και σκληρών επιθέσεων στον κ. Τσίπρα είναι σαφές ότι επιδιώκει πολλαπλά οφέλη στους μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές της άνοιξης. Κατ’ αρχάς γιατί συντηρεί τις κόντρες στον χώρο της Κεντροαριστεράς σχετικά με την πρωτοκαθεδρία, ενισχύοντας τις αντιπαλότητες και τον κατακερματισμό και εμποδίζοντας το ΠΑΣΟΚ να παγιωθεί στη συνείδηση των πολλών ως ο βασικός εναλλακτικός κυβερνητικός πόλος απέναντι στη ΝΔ. Παράλληλα, η ύπαρξη δύο κεντροαριστερών κομμάτων που διαγκωνίζονται μεταξύ τους αποδυναμώνει εντέλει τη συνολική πίεση που ασκείται στην κυβέρνηση. Και κυρίως με τον κ. Τσίπρα δεύτερο, η ΝΔ διασφαλίζει τη μέγιστη συσπείρωση κεντρώων και δεξιών στη δεύτερη κάλπη που, όπως όλα δείχνουν, θα ακολουθήσει ως συνέχεια της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης.
ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ
Εκ παραλλήλου και με τον Αλέξη Τσίπρα απέναντι από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως βασικό αντίπαλο δέος, η πολιτική αντιπαράθεση εστιάζει στο εξόχως προνομιακό για τη ΝΔ δίλημμα «σταθερότητα ή λαϊκισμός», με την κυβέρνηση να απομακρύνει τη συζήτηση από τα πεδία εκείνα όπου δέχεται μεγάλες πιέσεις, όπως η ακρίβεια, η αγοραστική δύναμη και τα ζητήματα θεσμών ή διαφάνειας, μεταφέροντάς τη στο πεδίο της κυβερνησιμότητας. Και αυτό καθώς το επικοινωνιακό αφήγημα που ήδη διατυπώνεται από κυβερνητικά στελέχη δεν συνιστά απλώς κριτική στο πρόσφατο μνημονιακό παρελθόν αλλά μια προειδοποίηση για το μέλλον, όπου το ερώτημα προς το εκλογικό σώμα διαμορφώνεται ανάμεσα στη θεσμική σταθερότητα και τον κίνδυνο επιστροφής σε πρακτικές που κρίθηκαν και αποδοκιμάστηκαν. Έτσι κι αλλιώς ο πρώην πρωθυπουργός αποτελεί πολιτικό πρόσωπο με υψηλό βαθμό αρνητικών δημοσκοπικών συσπειρώσεων στους ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου και της Δεξιάς. Η επαναφορά του στο προσκήνιο συνεπώς αυτονόητα ξυπνά τα ανακλαστικά της περιόδου 2015-2019.
Ως εκ τούτου, αν η χώρα οδηγηθεί σε δεύτερες εκλογές, πράγμα πολύ πιθανό, με τον κ. Τσίπρα στη δεύτερη θέση και το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη, το δίλημμα της επαναληπτικής κάλπης προς τους κεντρώους και δεξιούς ψηφοφόρους αποκτά αυτομάτως πολλαπλασιαστική ισχύ, οδηγώντας αυτά τα κρίσιμα εκλογικά τμήματα να επιλέξουν τη «σιγουριά» της ΝΔ υπό τον φόβο της ολικής επαναφοράς Τσίπρα στην πρωθυπουργία. Κάτι που ενδεχομένως με τον Νίκο Ανδρουλάκη δεύτερο μπορεί να μη συνέβαινε. Αντιθέτως, ίσως υπό προϋποθέσεις είχαμε επανάληψη του «σεναρίου της Αθήνας». Υπό αυτή την έννοια, η υποτίμηση της δυναμικής του ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη συνδέεται ευθέως με την ανησυχία που επικρατεί στα κυβερνητικά κλιμάκια μην τυχόν και επαναληφθεί στις εθνικές εκλογές ό,τι είδαμε να γίνεται στις δημοτικές της Αθήνας, όπου ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων επέλεξε τον ερχόμενο από το πουθενά Χάρη Δούκα, ζητώντας κατά βάση αλλαγή στον δημαρχιακό θώκο. Κάτι που μπορεί να προσομοιάζει κεντρικά πολιτικά και σε εθνικό επίπεδο με τα ευρήματα των περισσότερων δημοσκοπήσεων, τα οποία δείχνουν πως οι 7 στους 10 ερωτηθέντες θα ήθελαν να δουν πολιτική αλλαγή.
ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Και ακόμη, η ευθεία σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ ως βασικό αντίπαλο θα υποχρέωνε την κυβέρνηση να αναμετρηθεί σε μια θεματική ατζέντα καθημερινότητας, θεσμών, κοινωνικού κράτους και ακρίβειας, όπου η Χαριλάου Τρικούπη επιχειρεί να προβάλει προγραμματικό, θεσμικό και σοβαρό προφίλ. Αντίθετα, η μετατόπιση της σύγκρουσης προς την πλευρά Τσίπρα επιτρέπει στην κυβέρνηση να αποφύγει την ουσιαστική συζήτηση επ’ αυτών των ζητημάτων, μεταφέροντας το πεδίο σε σύγκρουση χαμηλότερου προγραμματικού περιεχομένου και υψηλότερου πολωτικού φορτίου.
Σε αυτό το κλίμα τα κυβερνητικά στελέχη συνέχισαν τις επιθέσεις στον Αλέξη Τσίπρα με αφορμή το τρίτο μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε στο in.gr. «Η σταθερότητα στην οικονομία του κυρίου Τσίπρα ήταν τα capital controls και οι κλειστές τράπεζες, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι η ανάπτυξη, η αύξηση της πίτας της οικονομίας και η μείωση του χρέους. Η σταθερότητα στα εργασιακά επί του κυρίου Τσίπρα ήταν η ανεργία στο 18%, ενώ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι η ανεργία στο 8% και με εργασιακά δικαιώματα να επανέρχονται», τόνισε η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Αλεξάνδρα Σδούκου, μιλώντας στον Σκάι. «Η σταθερότητα στο Μεταναστευτικό επί του κυρίου Τσίπρα ήταν ότι “δεν υπάρχουν σύνορα στη θάλασσα” και οι μετανάστες που “λιάζονταν και εξαφανίζονταν”, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι μειωμένες ροές και φύλαξη των συνόρων», συμπλήρωσε η κυρία Σδούκου.
Εφημερίδα Απογευματινή
