Με μία αντιγραφή ιδέας του Πάμπλο Ιγκλέσιας των Podemos επιχειρεί ο Αλέξης Τσίπρας να… πρωτοτυπήσει ενόψει της παρουσίας του στη ΔΕΘ, παρουσιάζοντας τριλογία πολιτικών ντοκιμαντέρ, αντί της κλασικής πολιτικής καμπάνιας, όπως είχε πράξη ο Ισπανός ομοϊδεάτης πολιτικός το 2016. Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανιζόταν μάλιστα στο προεκλογικό ντοκιμαντέρ που παρουσίασε πριν από δέκα χρόνια το κόμμα του Πάμπλο Ίγκλεσιας, καθώς η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα το 2015 λειτούργησε ως σημείο αναφοράς. Με τίτλο «Πολιτική: Οδηγίες Χρήσεως» (Política, manual de instrucciones), το δίωρο ισπανικό ντοκιμαντέρ κατέγραφε την πορεία των Podemos, από τη γέννησή τους στις «πλατείες των αγανακτισμένων» μέχρι την ενηλικίωσή τους στο ευρωπαϊκό και ισπανικό Κοινοβούλιο.
Η ελληνική εκδοχή του ντοκιμαντέρ είναι μια τριλογία που αποτελείται από τα επεισόδια «Το πρόσημο της πολιτικής», «Η ελπίδα της ανατροπής» και «Η ώρα της ευθύνης», τα οποία συνδέονται μεταξύ τους και διαμορφώνουν μια ενιαία αφήγηση, που αρχίζει από τον Αλέξη Τσίπρα, περνά στις αγωνίες της νέας γενιάς και ολοκληρώνεται στη συλλογική στιγμή της δημιουργίας του νέου πολιτικού φορέα.
Τα επεισόδια
Στο πρώτο επεισόδιο, ο Αλέξης Τσίπρας αφηγείται -σε αυτοβιογραφικό τόνο- τη ζωή του στα πρώτα χρόνια του, τις μνήμες από το πατρικό του σπίτι και τη γειτονιά του, την πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής, αλλά και την ταυτότητα της πολιτικής του παρουσίας, καταλήγοντας: «Πιστεύω στη διαφορά των ιδεολογιών. Και πιστεύω και στην πολιτική, με την έννοια ότι η πολιτική είναι αυτό που οι άνθρωποι παράγουν για να ορίσουν τις ζωές τους και άρα καθορίζει τις ζωές τους. Από το πρόσημο που έχει η πολιτική. Μπορεί να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων. Και ο αγώνας συνεχίζεται από όλους μας». «Η πολιτική είναι όλα αυτά που ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Το ζητούμενο είναι το πρόσημό της, αν θέλουμε να αλλάξουμε τις ζωές των ανθρώπων προς το καλύτερο», είναι το μήνυμα που στέλνει ο πρώην πρωθυπουργός.
Το δεύτερο επεισόδιο μεταφέρει το βλέμμα στη νέα γενιά. Νέοι άνθρωποι μιλούν για την εργασία, τη στέγη, την αβεβαιότητα, τις προσδοκίες και τα σχέδια ζωής, που συχνά αναβάλλονται. Μέσα από τις δικές τους φωνές, η ελπίδα αποκτά συγκεκριμένο κοινωνικό περιεχόμενο: συνδέεται με τη δυνατότητα να σχεδιάζει κανείς το μέλλον του, να δημιουργεί και να αισθάνεται ότι μπορεί να συμμετέχει στη διαμόρφωση της κοινωνίας στην οποία ζει.
Στο τρίτο επεισόδιο, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, η ατομική και κοινωνική διαδρομή συναντά τη συλλογική πολιτική πράξη. Η αφήγηση κορυφώνεται στη δημιουργία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και διαδρομών μιλούν για το στοίχημα της συμμετοχής στα κοινά, για την ευθύνη και για την ανάγκη μιας νέας πολιτικής και κοινωνικής αρχής.
Μπορεί βέβαια η τριλογία να μην είναι πρωτότυπη ως ιδέα, αλλά η ΕΛΑΣ θέλει να αναδείξει πως πρόκειται για «μια πρωτοβουλία με χαρακτηριστικά handmade», που σχεδιάστηκε και έγινε πράξη από εθελοντές και εθελόντριες, υπό την επιστημονική επιμέλεια και τον δημιουργικό συντονισμό της Φανής Κουντούρη, αναπληρώτριας καθηγήτριας Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας.
Εφημερίδα Απογευματινή
