Μετωπική επίθεση στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη εξαπολύει ο Αντώνης Σαμαράς, ζητώντας την αποπομπή του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, με αφορμή τις εξελίξεις στη Λιβύη και την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου. Σε άρθρο του στην εφημερίδα «Εστία», ο πρώην πρωθυπουργός χαρακτηρίζει αποτυχημένους τους κυβερνητικούς χειρισμούς στην εξωτερική πολιτική και υποστηρίζει ότι το δόγμα των «ήρεμων νερών» έχει οδηγήσει σε επικίνδυνη υποχώρηση έναντι της Άγκυρας. Παράλληλα, θέτει ερωτήματα για τις διαβεβαιώσεις του υπουργού Εξωτερικών τον περασμένο Αύγουστο ότι είχε αποτραπεί η κύρωση του μνημονίου, ενώ επικρίνει τις κυβερνητικές θέσεις για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης, εκτιμώντας ότι ενδέχεται να αναγνωρίζουν στην Τουρκία αρμοδιότητες που δεν της αναλογούν. Ο κ. Σαμαράς αναφέρεται επίσης στη Μονή Σινά και στη μεταναστευτική πίεση στην Κρήτη, καταλήγοντας ότι η αλλαγή εξωτερικής πολιτικής αποτελεί μονόδρομο.
Ολόκληρο το κείμενο της ανάρτησης
Άρθρο Αντώνη Σαμαρά στην εφημερίδα «Εστία»
Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός υπουργού και κανενός πρωθυπουργού. Αφορά το έθνος και την ιστορική του συνέχεια.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν τον ορισμό της αποτυχίας.
Αποτυχία στη γεωπολιτική ανάλυση.
Αποτυχία στην πρόβλεψη.
Αποτυχία στους χειρισμούς.
Αποτυχία στο τελικό αποτέλεσμα.
Οι ανοησίες που ψελλίζει δεξιά και αριστερά ο –κατά δήλωσή του– «φιλέλληνας» υπουργός των Εξωτερικών, βαθαίνουν δραματικά τις ανησυχίες και τον προβληματισμό μας.
Η ευθύνη βεβαίως βαραίνει πρωτίστως τον πρωθυπουργό, ο οποίος και τον πιστεύει και τον ανέχεται. Το δόγμα των ήρεμων νερών και η περιβόητη Συνθήκη περί Φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας είναι το κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τις συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι, με τις οποίες αναγνωρίστηκαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα η κυβερνητική προπαγάνδα επιχείρησε να βαφτίσει το κρέας ψάρι. Θέλησε να πιστέψουμε πως τα δήθεν «ήρεμα νερά» και αυτή η Συνθήκη είναι απλά ένας… συνήθης διάλογος. Κι όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αντιδράσαμε, υποστηρίζοντας ότι η χώρα διολισθαίνει σε ντε φάκτο αποδοχή τετελεσμένων και ότι με αυτήν την πολιτική ξεπλένεται η Άγκυρα, δεχθήκαμε ειρωνείες και επιθέσεις.
Δεν με πειράζει αυτό. Με ενοχλεί όμως ότι εθελοτυφλούν. Κι ότι ο κομματικός φανατισμός ορισμένων εμποδίζει την ανάγνωση της εθνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που αποτυπώνεται και στο μείζον εθνικό θέμα της Μονής Σινά. Πυκνώνουν τα σύννεφα κι εκεί. Πρέπει το υπουργείο των Εξωτερικών να δώσει στη δημοσιότητα το συμφωνητικό που προτείνουμε ως χώρα για το μέλλον της Μονής. Και μένω εδώ, προς το παρόν.
Έρχομαι στο Τουρκολιβυκό.
Στις 24 Αυγούστου 2026, ο κ. Γεραπετρίτης διαβεβαίωνε δημοσίως πως η Ελλάδα διασφάλισε ότι δεν θα έχουμε από τη Λιβύη την κύρωση του ανυπόστατου και παράνομου τουρκολιβυκού.
Με ποια στοιχεία μιλούσε με τέτοια βεβαιότητα;
Ποιες δεσμεύσεις είχε εξασφαλίσει;
Πώς αξιολόγησε την τουρκική προσέγγιση προς την ανατολική Λιβύη;
Και τι ακριβώς απέγινε η δήθεν κατοχυρωμένη επιτυχία που παρουσίαζε στους Έλληνες;
Μάλιστα, μόλις χθες, ο ίδιος άνθρωπος δήλωσε πως δεν ήταν στο χέρι της Ελλάδας να αποτρέψει την κύρωση του Τουρκολιβυκού!
Ή μας κορόιδευε επομένως τον Αύγουστο ή δημόσια ομολογεί πως είμαστε ανήμποροι να επηρεάσουμε τη Λιβύη…
Και ο φίλτατος Χάφταρ; Από την ώρα που τον συνάντησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός τον περασμένο Ιούνιο στο Μέγαρο Μαξίμου, όχι μόνον έχουμε την κύρωση του Τουρκολιβυκού, αλλά δεχόμαστε και χιλιάδες λαθρομετανάστες στην Κρήτη!
Και όμως. Έχει η κυβέρνηση το πολιτικό θράσος να ζητάει και τα ρέστα. Και να μας κατηγορεί συλλήβδην για «εχθροπάθεια». Τη δική μου βαθιά αγωνία μάλιστα, την βάφτισαν «βαθιά μισαλλοδοξία», τέτοια αναισθησία…
Η κυβέρνηση διατυμπανίζει πως το μνημόνιο παραμένει παράνομο και ότι η λιβυκή απόφαση δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρα του. Προφανώς! Νομικά είναι απολύτως έτσι.
Η Τουρκία λειτουργεί ως πειρατής του Διεθνούς Δικαίου και στο Τουρκολιβυκό. Όσα λένε είναι παράνομα και παράλογα.
Αλλά αυτήν την Τουρκία όρισε διεθνώς ως «φίλη», και μάλιστα με Συνθήκη, ο κ. Μητσοτάκης. Για αυτά τα «ήρεμα νερά» –που αποδείχτηκαν φουρτουνιασμένη θάλασσα– είπε «ας με πουν και μειοδότη» ο κ. Γεραπετρίτης.
Κι έρχομαι στο καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης. Διότι αυτά που ακούγονται δημοσίως είναι επιεικώς πολιτικά και νομικά παράλογα.
Εξηγούμαι:
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε προχθές: «Για το καλώδιο δεν προβάλλουμε αντιρρήσεις υπό την προϋπόθεση όμως η Τουρκία να ενημερώνεται γραπτώς για τις εργασίες και με τις σχετικές συντεταγμένες».
Γιατί, λέει, δεν θέλει να διαταραχθεί το «status quo» στην περιοχή. Και ως status quo, προφανώς εννοεί το τουρκολιβυκό μνημόνιο…
Και τι απάντησε ο Έλληνας υπουργός των Εξωτερικών; Επί λέξει, το εξής: «Η ενημέρωση σχετικά με την έρευνα και την πόντιση είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι δυνατόν, με τη σαφή αναφορά ότι δεν πρόκειται για αδειοδοτική διαδικασία»…
Όταν λοιπόν ο κ. Γεραπετρίτης μάς λέει ότι δεν έχει αντίρρηση να ενημερωθεί η Τουρκία, στην πραγματικότητα αναγνωρίζει, εμμέσως πλην σαφώς, δικαιοδοσία της Τουρκίας. Όμως η Τουρκία δεν αδειοδοτεί το καλώδιο! Και κανείς δεν υποχρεούται να της ζητήσει άδεια για να περάσει καλώδιο. Η ενημέρωση γίνεται από τη χώρα που έχει δικαιοδοσία, δηλαδή την Ελλάδα στη συγκεκριμένη περίπτωση, μέσω έκδοσης Navtex. Κι αυτό αρκεί.
Εάν εμείς δεχθούμε οτιδήποτε παραπάνω, παίζουμε το παιχνίδι της Τουρκίας. Και μάλιστα πάνω σε θαλάσσια περιοχή που είναι ήδη διακηρυγμένη (με την Αίγυπτο) ελληνική ΑΟΖ!
Επιτέλους, σκέφτονται τι λένε και τι πρόκειται να κάνουν;
Δεν αποτελεί αυτό απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων;
Ποιος έδωσε τέτοιο δικαίωμα στην κυβέρνηση; Κανείς!
Ο κ. Μητσοτάκης έχει τεράστια εθνική ευθύνη. Έχω υπάρξει πρωθυπουργός και γνωρίζω το βάρος της Ιστορίας. Γι’ αυτό και λέω στην κυβέρνηση να μην παίζει άλλο με τη φωτιά.
Η αλλαγή της εξωτερικής μας πολιτικής, με την αυτονόητη αποπομπή Γεραπετρίτη, είναι μονόδρομος.
Η Ελλάδα μπορεί να πετύχει τους εθνικούς στόχους της – όχι όμως έτσι.
Δεν αξίζει ούτε στην ιστορία της χώρας ούτε στην ιστορία της Παράταξης, αλλά ούτε και στην αξιοπρέπεια του λαού μας, η πολιτική των υποκλίσεων.
