Η Ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη έχει ξαναζωντανέψει απολαυστικά αυτό το καλοκαίρι. Η «γεννήτρια» έχει φορτιστεί και, πέρα από υπέροχα μουσικά events, μας κεντρίζει και θεατρικά: η κωμωδία απογειώνεται. «Φόντο», έστω νοερά, ένας… βάλτος. Κυριολεκτικά, το υπνοδωμάτιο ενός, φαινομενικά, full in love ζευγαριού. Και τακούνια. Πολλά τακούνια. Δεκάδες ζευγάρια παπουτσιών, που κοσμούν διαδοχικά τα κομψά πόδια της Αθηνάς Μαξίμου.
Το σκηνικό ποπ. Λαχανί, κίτρινο, κόκκινο, «ντύνει» τις «γκρίζες» μεν, χαρωπές (για τον θεατή) δε περιπέτειες πέντε ανθρώπων. Όχι συνηθισμένων. Ή μήπως ναι; Ερωτήματα, όπως «πόσο πάει τελικά η τιμή ενός υπουργού;» βασανίζουν τον Αλέκο Συσσοβίτη. Οχι μόνο. «Τι να βάλει στην επέτειο του γάμου της» αναρωτιέται η Αθηνά Μαξίμου. Ο Αιμίλιος Χειλάκης, ως παραδοσιακός υπουργός, κοιτάζει την… τσέπη του. Με τη σύζυγο αποθανόντος λόρδου αγνώστων λοιπών στοιχείων, τη Μαριάννα Τουμασάτου, να «ξεπλένει» τα πάντα -αμαρτίες, αναμνήσεις, χαρές- στο… αλκοόλ. Φιλοδοξώντας να πετύχει ως συγγραφέας. Κάπου εκεί, «σκάει», ως καλεσμένος της Τουμασάτου, ο ανερχόμενος δημοσιογράφος Δημήτρης Φιλιππίδης, που «κοντράρει» επί ίσοις όροις (ή περίπου), σε… φιλοδοξία τη Μαριάννα.
Αναλύουμε την παράσταση «Τακούνια στον Βάλτο» γιατί υποψιαζόμαστε πως ήδη βυθιστήκατε στο -απολαυστικότατο, ασυζητητί- χάος των πρωταγωνιστών, δίχως ωστόσο να έχετε καταλάβει παρά μόνο υποψιαστεί κάποια στοιχεία.
Καταρχάς, παίζεται στην Ταράτσα του Λαμπέτη από Κυριακή έως Τετάρτη. Κατά το σπιρτόζικο, ζωηρό κείμενο του Άκη Δήμου, ο Αιμίλιος Χειλάκης, ως υπουργός της παρέας, με γκαγκς και υπερβολές, σε ρίχνει κάτω από τα γέλια. Η Αθηνά Μαξίμου η γυναίκα του, που μονίμως βρίσκεται στον κόσμο της, έχει και ατάκες to the point, όπερ σημαίνει ότι, όποτε θέλει, προσγειώνεται στη Γη – και μαζί της προσγειώνει και όσους την περιβάλλουν. Ο Αλέκος Συσσοβίτης είναι το στέλεχος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που γνωρίζει καλά τον υπουργό και θέλει ως «ρουσφέτι» να του δώσει άδεια για να ανοίξει ξενοδοχείο σε… βάλτο, διερωτώμενος για τους βάλτους της Ελλάδας. Η Μαριάννα Τουμασάτου είναι η θεότρελη φιλόδοξη κυρία, κολλητή του ζευγαριού, που αναλαμβάνει και ρόλο συνοικοδέσποινας στο πάρτι που διοργανώνουν Χειλάκης-Μαξίμου για την επέτειο του γάμου τους. Και ο Δημήτρης Φιλιππίδης ο ανερχόμενος, σας προϊδεάσαμε, εξίσου φιλόδοξος δημοσιογράφος που μπλέκεται στα πόδια τον προηγούμενων, εκμαιεύοντάς τους, προς όφελός του, ό,τι μπορεί.
«Πάστα Φλόρα»
Η Μαξίμου, ως «Πάστα Φλόρα» (στο «Μια τρελή τρελή οικογένεια») νέας κοπής, με ύφος που παραπέμπει ξεκάθαρα στη Μαίρη Αρώνη, αντεπεξέρχεται θεαματικά στην παράνοια που τη ζώνει, η οποία ενισχύεται και ανάμεσα στα εκατοντάδες ζευγάρια παπούτσια, εκ των οποίων πρέπει να διαλέξει ένα για να φορέσει για το πάρτι για τη γαμήλια επέτειο με τον Χειλάκη: ο Αιμίλιος δίνει πόνο ως άπλυτος υπουργός καθώς του έχουν κόψει το νερό και χτυπιέται κάτω, «κεντώντας» ερμηνευτικά, ενώ πρέπει να επιστρατεύσει τα καλά του για είναι ευπρεπής στο πάρτι. Η Τουμασάτου, ως ξέφρενη αλκοολική, καλοζωίστρια, αντί να δώσει λύση στη φίλη της -για τα «Τακούνια» που θα φορέσει- αλλάζει περούκες συνεχώς (και μεσούντος του πάρτι) απολαμβάνοντας τον πανικό γύρω της, παρέα με τον Φιλιππίδη, τον οποίο με τη σειρά της έχει κοντά για να προωθήσει το συγγραφικό της έργο. Όλα τα παραπάνω με έκαναν δακρύσω -όχι μόνο μία φορά- από τα γέλια.
Να σταθώ και στον Συσσοβίτη στο καλύτερό του (όπως του λέω και του ξαναλέω), που είναι η κωμωδία, με στιγμές που παραπέμπουν στον αξέχαστο Γιώργο Μιχαλακόπουλο και στον «ποιητή Φανφάρα» στο «Ξύπνα Βασίλη»: είναι ασύλληπτος, υπερβολικός αλλά ταιριάζει στον ρόλο το πώς προσπαθεί να πείσει τον Χειλάκη, τάζοντάς του και συμμετοχή στη μετοχική σύνθεση του ξενοδοχείο, προκειμένου να το αδειοδοτήσει για λογαριασμό του. Κάπου εκεί αποκαλύπτονται και απιστίες: Χειλάκης-Μαξίμου έχουν αλληλοκερατωθεί, με το Συσσοβίτη να κρατάει τα αποδεικτικά για τη Μαξίμου, την «επίμαχη» λήψη στα χέρια του…
Μία μέρα
Η δράση, που ουσιαστικά απλώνεται» σε μια μέρα, με ταξίδεψε στις αυθεντικές ελληνικές κωμωδίες της «χρυσής εικοσαετίας» των 50s-60s. Ήταν απολαυστική, όσο ένα δροσερό, μαζί και «στιβαρό» μοχίτο ένα καυτό βράδυ καλοκαιριού. Η χημεία ανάμεσα στους πέντε -δεν είναι τυχαίο πως Συσσοβίτης-Χειλάκης είναι και φίλοι περισσότερα από είκοσι χρόνια- έτσι απλά είναι καταπληκτική. Τουμασάτου-Μαξίμου συνιστούν επίσης ντουετάκι: κόβει η μία, ράβει η άλλη, με ατάκες-φωτιά, ξεκαρδιστικές. Και ο Φιλιππίδης κρατάει την απαραίτητη ψυχραιμία, ώστε ανάμεσα στα κερατώματα, τα λαδώματα -και τα τακούνια- να επωφεληθεί καθ’ όλους τους τρόπους. Αν αξίζει; Με τα χίλια. Θα το ξαναέβλεπα άνετα (ήδη). Μόνη αντίρρηση, έτσι, γιατί όπως το λέει και ο Τζακ Νίκολσον στις «Μάγισσες του Ίστγουικ» και, έτσι, γιατί είμαι μάλλον της βρετανικής «σχολής», «η ακρίβεια είναι το θεμέλιο του πάθους», έγκειται στο εξής: Όταν η Μαξίμου λέει στον Φιλιππίδη ότι θα του παραχωρήσει συνέντευξη 300 λέξεων, δεν κάνει «cut», «stop» όταν τις… ξεπερνάει – τις 300 λέξεις. (Έτσι, γιατί «έπρεπε» να βρω ένα… ψεγάδι).
Τip: Η Άβα Γκάρντνερ, όχι μόνο «με τα ωραιότερα μάτια στον κόσμο», όπως λέει ο Αλέκος Συσσοβίτης αλλά η ωραιότερη που πέρασε ποτέ από το σελιλόιντ -για εκατομμύρια-, η οποία κάπου, κάπως, ευφυώς πάντως, απρόσμενα παίζει τον δικό της… ρόλο.
