Στην αντιπολίτευση έχουν μια κακή συνήθεια, η οποία υποψιάζομαι ότι θα επαναληφθεί στα «Προσεχώς» της πολιτικής αντιπαράθεσης, με αιχμή τις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Έτσι λοιπόν, για τα αρνητικά μηνύματα που εισπράττουν από την κοινωνία, εκείνο που θα ξαναδούμε σε απευθείας μετάδοση είναι να την πληρώνει ο ταχυδρόμος που μεταφέρει το γράμμα. Δηλαδή οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι οποίες ξαναμπαίνουν στο στόχαστρο των επιθέσεων και της αμφισβήτησης, όχι τόσο επειδή εμφανίζουν βελτιωμένες τις επιδόσεις της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά γιατί τα στοιχεία τους δεν ανταποκρίνονται στις υπερφίαλες προσδοκίες των ανταγωνιζόμενων ηγετών της αντιπολίτευσης, έκαστος/-η των οποίων διεκδικεί να λειτουργήσει ως αντίπαλο δέος του σημερινού πρωθυπουργού, ενώ στο τέλος θα καταλήξουν να βγάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου.
Διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι τον μεγάλο σαματά για τις δημοσκοπήσεις αυτήν τη φορά δεν θα κάνει ο «συνήθης ύποπτος» Αλ. Τσίπρας, ο οποίος την πάτησε δύο φορές, στις εκλογές του 2019 και του 2023, αλλά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος εσχάτως μιμείται σε πρακτικές και συμπεριφορές τον πρώην πρωθυπουργό, λες και κάποιοι του έχουν εισηγηθεί ότι εάν του μοιάσει, θα τον ξεπεράσει στη μάχη για τη διεκδίκηση της δεύτερης θέσης στις εθνικές εκλογές. Βλέπουμε έναν Ν. Ανδρουλάκη που «μεταμορφώνεται» σταδιακά σε Αλέξη Τσίπρα στα χειρότερά του και έναν Αλ. Τσίπρα που φιλοδοξεί να πλασάρει το προφίλ του «κεντροαριστερού Μητσοτάκη». Ωστόσο, οι «προσποιήσεις» στην πολιτική -με λογικές θεατρινισμών και ευκαιριακών απομιμήσεων- δεν έχουν ποτέ αίσιο τέλος και γνήσιο αποτέλεσμα.
Εάν για τον Ν. Ανδρουλάκη η μόνη επιλογή ώστε να μην κινδυνεύσει δημοσκοπικά και εκλογικά από τον Αλ. Τσίπρα είναι να του μοιάσει, υιοθετώντας τη νοοτροπία και τη λαϊκίστικη ατζέντα του, τότε είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Και γι’ αυτό δεν θα ευθύνονται οι δημοσκόποι, αλλά οι… καιροσκόποι που τον βάζουν σε ένα τέτοιο «τριπάκι», ζητώντας του να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε κόμμα διαμαρτυρίας, εκπέμποντας συνεχώς μηνύματα «αγανάκτησης», «οργής», «σκανδαλολογίας», τυφλής αντιπολίτευσης. Άμα πέσει και στην παγίδα να οργανώσει συλλαλητήρια με όρους ανένδοτου αγώνα για το θέμα των υποκλοπών, καλώντας τον κόσμο να ξεσηκωθεί με σύνθημα «Δημοκρατία ή εκτροπή και κατάχρηση εξουσίας», το πιθανότερο είναι να του φύγει από το ΠΑΣΟΚ ο Θ. Μαργαρίτης και να πάει στον Αλ. Τσίπρα ή ο Ν. Φαραντούρης να καταλήξει -αν όχι και αυτός στον πρώην πρωθυπουργό- στη Μαρία Καρυστιανού.
Δεν πείθουν
Δεν ξέρω εάν στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος» η απάντηση είναι υπέρ του σημερινού πρωθυπουργού, ωστόσο όλες οι δημοσκοπήσεις -μυστικές και φανερές- επιβεβαιώνουν ότι ο κόσμος δεν θεωρεί ικανότερους και καταλληλότερους για την πρωθυπουργία τους πολιτικούς του αντιπάλους. Όλοι όσοι φιλοδοξούν να ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη από την πρωθυπουργία της χώρας, διεκδικώντας να ηγηθούν της διακυβέρνησης της Ελλάδος, δεν φαίνεται να καταγράφουν σε επίπεδο ατομικών επιδόσεων ποσοστά άνω του 10%.
Άπαντες, από τον Αλ. Τσίπρα και τον Ν. Ανδρουλάκη έως τον Κυρ. Βελόπουλο, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τη Μαρία Καρυστιανού, δεν καταφέρνουν να πείσουν την ελληνική κοινωνία ότι διαθέτουν ισχυρό πρωθυπουργικό προφίλ, αλλά η εικόνα τους περιορίζεται στο κάδρο της απόλυτης μετριότητας. Με ποσοστά της τάξεως του 5%-9,9%.
!
Ο Αλ. Τσίπρας έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού. Όσες φορές επιλέγει να τσακωθεί με τους δημοσιογράφους του Σκάι καταφέρνει να κερδίσει πόντους στο ακροατήριο που απευθύνεται.
Εκλογές για την επόμενη… αντιπολίτευση
Με αφορμή τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις, σε αναμμένα κάρβουνα δεν κάθεται μόνο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ν. Ανδρουλάκης, βλέποντας να του κόβει πόντους στον χώρο της Κεντροαριστεράς ο Αλ. Τσίπρας μέσα από τη δημιουργία νέου κόμματος, αλλά και οι αρχηγοί των κομμάτων που επένδυσαν την εκλογική τους ενδυνάμωση στην υπόθεση των Τεμπών. Δηλαδή ο Κυρ. Βελόπουλος της Ελληνικής Λύσης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου της Πλεύσης Ελευθερίας. Οι εκτιμήσεις που υπάρχουν είναι ότι ο Αλ. Τσίπρας θα κάνει ζημιά στα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ και η Μαρία Καρυστιανού θα συμβάλει με το δικό της κόμμα στην πρόκληση σημαντικών απωλειών για Βελόπουλο – Κωνσταντοπούλου.
Όλα τα παραπάνω, τα οποία επιβεβαιώνονται από τις μετρήσεις που διεξάγονται αυτές τις ημέρες, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το ενδιαφέρον των επόμενων εθνικών εκλογών δεν θα επικεντρωθεί στο «αίτημα» για πολιτική αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά θα μετατοπιστεί σε σενάρια αλλαγής του κομματικού σκηνικού στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Εξεταστική για τον Τσίπρα γιατί δεν έγινε ποτέ;
Μακάρι ο Αλέξης Τσίπρας να είχε κατά νου ότι θα διαπραγματευτεί με ευνοϊκότερους όρους το μνημόνιο που είχε υπογράψει, ανταλλάσσοντας τις συντάξεις με την προώθηση της Συμφωνίας των Πρεσπών, αλλά πολύ φοβάμαι ότι στο μυαλό του δεν είχε κάτι τέτοιο αλλά πώς θα επωφεληθεί σε ατομικό επίπεδο, με τη λύση που προωθούσε για το Σκοπιανό, ώστε να θέσει τις βάσεις για τη διεκδίκηση του Νόμπελ Ειρήνης μαζί με τον ομόλογό του Ζόραν Ζάεφ. Εκεί ήταν το μυαλό του και όχι στους συνταξιούχους, τους οποίους ποτέ δεν έκανε πλουσιότερους και για αυτό στο τέλος τον τιμώρησαν στις κάλπες, έχοντας απολέσει κάθε εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του.
Το γεγονός όμως ότι ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να βγει και από πάνω, επαναφέροντας στο προσκήνιο της συζήτησης ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον αδίκησε, με το να ισχυρίζεται πως «πούλησε» τη Μακεδονία για να εξασφαλίσει οικονομικά ανταλλάγματα, με απαλλαγές ως προς το σκέλος των μνημονιακών δεσμεύσεων που είχε αναλάβει, είναι κάτι που θα πρέπει να προβληματίσει τη ΝΔ, η οποία -ενώ είχε δεσμευτεί ότι θα ρίξει άπλετο φως στις αλλοπρόσαλλες διαπραγματεύσεις της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ- ουδέποτε προχώρησε στη σύσταση μιας Εξεταστικής Επιτροπής.
Εφημερίδα Απογευματινή
