Ως γνωστόν, στα επικολυρικά λογύδρια των δυνάμεων της Αριστεράς δεσπόζουν διαχρονικά οι έννοιες της «συντροφικότητας», της «αλληλεγγύης» και της «συλλογικότητας». Επίσης καταγράφονται και τα ψυχοπονιάρικα τσιτάτα «κανένας μόνος ή μόνη» ή το αβάσταχτης γελοιότητας σύνθημα «είμαστε με τον τάδε», στις περιπτώσεις που πρόκειται για κάποιον ομοϊδεάτη τους ή πολέμιο της ΝΔ και του Κ. Μητσοτάκη. Ας είναι και «καραδεξιός». Διότι ο… αλτρουϊσμός της ανίερης ώσμωσης δεν σηκώνει οπαδικά γινάτια.
Εδώ όμως εντοπίζει κανείς μια τεράστια αντίφαση. Γιατί εκεί που η Αριστερά ομνύει και στην εξατομικευμένη υπεράσπιση ή αλληλεγγύη ενός προσώπου, μετατρέποντας την περίπτωσή του σε «κοινωνική υπόθεση», την ίδια στιγμή δεν δείχνει καμία ευαισθησία υπέρ του συλλογικού καλού, όταν με τη συμπεριφορά του, ένα τέτοιο πρόσωπο μπορεί να ζημιώσει με την ατομική του ανευθυνότητα την ίδια τη χώρα, την κοινότητα στην οποία ανήκει, τον γείτονά του ή τον διπλανό του. Σε αυτές τις περιπτώσεις η Αριστερά, όπως και κάτι ακροδεξιές σέχτες, με ορμητήριο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, καταγγέλλουν την κυβέρνηση της ΝΔ ότι δίνει έμφαση στην «ατομική ευθύνη» των πολιτών για να αποφύγει -τάχα μου- τις δικές της υποχρεώσεις έναντι του κοινωνικού συνόλου.
Και κάπως έτσι προσφέρουν συγχωροχάρτι σε όσους εγκληματούν σε βάρος της ανθρώπινης ζωής και της χώρας, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Είτε πρόκειται για τον σταθμάρχη της Λάρισας που δεν έκανε σωστά τη δουλειά του και οδήγησε στον θάνατο 57 ανθρώπους είτε για τον κάθε παλαβό τύπο που προκάλεσε με τις ενέργειές του πύρινο όλεθρο είτε γι’ αυτούς που δεν εμβολιάζονταν την περίοδο της πανδημίας και όντας φορείς του ιού έστελναν στον άλλο κόσμο συμπολίτες τους ή γι’ αυτόν που τον «χαϊδεύουν» επειδή αυστηροποιήθηκαν τα μέτρα στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας ή με τους «ημιπιτσιρικάδες» μπαχαλάκηδες, που «δεν έκαναν και τίποτα τρομερό», εάν πετάξουν μια μολότοφ, βάλουν ένα γκαζάκι ή κάνουν ντου με τρικάκια στο σπίτι κάποιου Νεοδημοκράτη ή δημοσιογράφου που δεν τους είναι αρεστός…
Ηγέτης με τις πλάτες άλλων
Ο Αντώνης Σαμαράς θα έπρεπε να σκύβει το κεφάλι και να λέει και «ευχαριστώ» που κατάφερε να αναρριχηθεί στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, εξασφαλίζοντας με το ζόρι το 50% της εκλογικής βάσης όταν έδινε τη σχετική μάχη απέναντι στην Ντόρα Μπακογιάννη. Με τις πλάτες του Δημήτρη Αβραμόπουλου έγινε πρόεδρος της ΝΔ, όχι επειδή ήταν κανένας λαοπρόβλητος υποψήφιος. Άλλωστε και ως πρόεδρος της «γαλάζιας» παράταξης δεν τη μεγάλωσε, μήτε διεύρυνε την εκλογική απήχησή της. Ούτε 30% δεν έπιασε η ΝΔ επί Σαμαρά και αν έγινε πρωθυπουργός το χρωστά στο ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου και στη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη.
Εκ στόματος κοράκου «κρα»
Στην περίπτωση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα ταιριάζει μία παροιμία που λέμε στο χωριό μου στην Αρκαδία: «Αυτή η στάνη τέτοιο τυρί βγάνει». Συνεπώς απορώ με όσους δίνουν τον τελευταίο καιρό τα ρέστα τους προκειμένου να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι από τη στρούγκα της ΕΛΑΣ του Τσίπρα θα προκύψει ένα «άλλο πολιτικό προϊόν». Ο τσοπάνης είναι ίδιος, τα γίδια και τα πρόβατα, που στεγάζει στο μαντρί του, προέρχονται επίσης από το ζωικό βασίλειο του ΣΥΡΙΖΑ. Άμα τα αρμέξεις, ελπίζοντας ότι θα πας για άλλα, θα βγάλεις ξανά το ίδιο γάλα. Ο Αλ. Τσίπρας άνετα θα μπορούσε να ταυτιστεί σε επίπεδο μεθοδολογίας με τους κουτοπόνηρους «αγροκτηνοτρόφους» του ΟΠΕΚΕΠΕ. Δηλώνει «βοσκοτόπια» εκτός ΣΥΡΙΖΑ για να πάρει αποζημίωση, αλλά χρησιμοποιεί το ίδιο κοπάδι με αυτό που -υποτίθεται- ανήκει στην Κουμουνδούρου.
Η δε Ντόρα να φοβήται τον Αντωνάκη;
Στις κοινωνικές μαζώξεις, κυρίως σε αυτές όπου η παρέα είναι ανδροκρατούμενη, υπάρχει συνήθως και κάποιος που την έχει δει «γ@μ@ω και δέρνω». Όμως, επάνω στον κολοφώνα της καυχησιάς του, εκείνο που δεν υπολογίζει είναι ότι μπορεί να βρεθεί ένας ουδέτερος παρατηρητής για να τον βάλει στη θέση του, λέγοντας «σιγά, ρε μεγάλε, κ@τούρα και λίγο». Συνήθως αυτοί που αφηγούνται τα σεξουαλικά κατορθώματά τους ενώπιον πολυπληθούς ακροατηρίου έχουν την ίδια έπαρση και αλαζονεία με τους πολιτικούς που περιφέρουν στη δημόσια σφαίρα ένα επίτευγμά τους, έστω και αν αυτό επήλθε με τη «βοήθεια του κοινού» ή τη συνδρομή επιδραστικών συμμάχων.
Όλα τα παραπάνω μού ήρθαν στο μυαλό βλέποντας ένα βίντεο του Αντώνη Σαμαρά με τον στενό συνεργάτη του Νίκο Τσιούτσια, όπου ο πρώην πρωθυπουργός -για να απαντήσει στην κριτική που του άσκησε πρόσφατα η Ντόρα Μπακογιάννη– κοκορευόταν για την εσωκομματική νίκη που είχε πετύχει σε βάρος της πριν από 17 χρόνια. Σας παραθέτω μέρος από τον «διάλογο» των δύο ανδρών, που μοιάζει με κατινίστικο κουβεντολόι σε καφενείο της επαρχίας:
Α. Σαμαράς: Άσε με, ρε Νίκο. Ξέρεις πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που έχασε την αρχηγία από εμένα η Ντόρα; Δεκαεπτά. Δεν έχει συνέλθει ακόμα…
Ν. Τσιούτσιας: Να μη βγάλω ανακοίνωση;
Α. Σαμαράς: Τι ανακοίνωση να βγάλεις; Ας τα βρει πρώτα με τον αδελφό της.
Εφημερίδα Απογευματινή
