Από τη χθεσινή παρουσίαση του σχεδίου της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα για μια νέα αρχιτεκτονική για τη διοικητική οργάνωση της χώρας, υπό την κωδική ονομασία «Αριστοτέλης», την οποία έκανε ο ίδιος στην αίθουσα εκδηλώσεων του Σεράφειου κολυμβητηρίου, δεν έχει νόημα να σταθούμε στις αναλύσεις που έγιναν με όρους κουτσομπολιού για το μέλλον της προοδευτικής παράταξης εξαιτίας της παρουσίας του Χάρη Δούκα σε αυτήν.
Εκείνο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν η ευκολία με την οποία ο Αλ. Τσίπρας επιχείρησε να προσποιηθεί το «αμούστακο παλικάρι» της πολιτικής, λες και δεν κυβέρνησε ποτέ αυτήν τη χώρα ή δεν πήρε σκληρές αποφάσεις σε βάρος της Αυτοδιοίκησης και των τοπικών κοινωνιών της χώρας. Και επειδή χθες είχε τα γενέθλιά του, αφού του ευχηθούμε χρόνια πολλά με υγεία και τύχη, οφείλουμε να επισημάνουμε πως όσο δεν θέλει να θυμάται ότι μεγαλώνει, καθώς δεν ενθουσιάστηκε με την έκπληξη που του έγινε από τους στενούς συνεργάτες του, άλλο τόσο ξεχνά τα έργα και τις ημέρες της πρωθυπουργίας του. Και τι εννοώ; Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε τη χθεσινή ομιλία του με ένα μελοδραματικό αφήγημα, θέλοντας να συνδέσει το κλείσιμο δεκάδων σχολικών μονάδων στην περιφέρεια με την υποβάθμιση των δήμων και των κοινοτήτων.
«Στο σχολείο ενός ακόμα χωριού της ορεινής Ελλάδας φέτος τον Σεπτέμβρη δεν θα ακουστεί το κουδούνι και οι φωνές των παιδιών. Δεν υπάρχουν πια παιδιά εκεί. Έφυγαν οι τελευταίες οικογένειες. Όχι γιατί δεν αγαπούσαν τον τόπο τους. Αλλά γιατί χωρίς δουλειά, χωρίς Κέντρο Υγείας, χωρίς παιδικό σταθμό, χωρίς δρόμο τον χειμώνα, αισθάνονταν ότι ο τόπος τους δεν τους αγαπούσε», ανέφερε στην εισαγωγική τοποθέτησή του. Εμμέσως πλην σαφώς επιχείρησε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι τα σχολεία της περιφέρειας κλείνουν όχι επειδή δεν υπάρχουν μαθητές, αποτέλεσμα του σοβαρού προβλήματος της υπογεννητικότητας, αλλά γιατί η κεντρική διοίκηση δεν ενισχύει τους δήμους.
Επάνω σε αυτό το αντιπολιτευτικό μοτίβο που πήγε να στήσει ο Αλέξης Τσίπρας τον διαψεύδουν τα πεπραγμένα της διακυβέρνησής του. Και επειδή στο επιτελείο του στην ΕΛΑΣ βρίσκονται οι Κώστας Γαβρόγλου και Γιώργος Χουλιαράκης, καλό θα είναι να θυμηθούμε ότι αμφότεροι ως υπουργοί στην κυβέρνηση Τσίπρα δρομολόγησαν το 2017, με κοινή απόφασή τους, υποβαθμίσεις, συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολικών μονάδων.
Την υπουργική απόφαση 97115/Δ1/2017 (ΦΕΚ 2153/Β/23-6-2017) υπέγραψαν ο Κ. Γαβρόγλου ως υπουργός Παιδείας και ο Γ. Χουλιαράκης ως αναπληρωτής υπουργών Οικονομικών. Συνεπώς και επί των ημερών του ελήφθησαν αποφάσεις για να μη «χτυπάνε τα κουδούνια τον Σεπτέμβρη» σε δεκάδες σχολικές μονάδες.
Επίσης, σε ό,τι αφορά την οικονομική αυτοτέλεια των δήμων και τη χρηματοδότησή τους, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν αυτός που πήγε να στραγγαλίσει την Περιφερειακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση, με την περίφημη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου του 2015, η οποία δέσμευε τα αποθεματικά των δήμων και των Περιφερειών.
Να μπει τέλος στους κληρονόμους που «εκτελούν» αριστουργήματα
Κάποια στιγμή το υπουργείο Πολιτισμού θα πρέπει να αντιμετωπίσει με τη δέουσα σοβαρότητα όσα τραγελαφικά λαμβάνουν χώρα σε σχέση με τη διαχείριση του πνευματικού έργου των κορυφαίων Ελλήνων συνθετών από τους κληρονόμους τους.
Ο θετός γιος του Μάνου Χατζιδάκι δεν είναι ο Μάνος Χατζιδάκις. Η κόρη του Μάνου Λοΐζου, Μυρσίνη, δεν είναι ο Μάνος Λοΐζος. Τα παιδιά του Μίκη Θεοδωράκη δεν είναι ο Μίκης Θεοδωράκης. Όλους τους παραπάνω και πολλούς άλλους ακόμα η πολιτεία σε ένδειξη ευγνωμοσύνης τούς έχει τιμήσει και με το παραπάνω, μεθερμηνεύοντας και τα διαχρονικά αισθήματα του ελληνικού λαού απέναντί τους. Η ελληνική πολιτεία διεύρυνε το εκτόπισμα της καλλιτεχνικής προσφοράς τους, βάζοντάς τους στα σχολεία στο μάθημα της μουσικής. Σε κάποιους έστησε ανδριάντες, έδωσε το όνομά τους σε δρόμους, τους πρόσφερε μετάλλια και τιμές εν ζωή αλλά και κηδείες δημοσία δαπάνη όταν αποχαιρέτησαν τον μάταιο τούτο κόσμο. Η πολιτεία για λογαριασμό της ελληνικής κοινωνίας οφείλει και αυτή να ασκήσει με κάποιο τρόπο τα δικαιώματά της απέναντι στην καταχρηστική συρρίκνωση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς μας, μέσα από τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που επιβάλλουν οι κατά τον νόμο κληρονομήσαντες τα πνευματικά δικαιώματα των ιερών τεράτων της ελληνικής τέχνης. Η εικόνα του τεράστιου Μανώλη Μητσιά να μην τραγουδά αλλά να απαγγέλλει τους στίχους του Νίκου Γκάτσου από το άσμα «Ο Γιάννης ο φονιάς», χωρίς τη μουσική του Μ. Χατζιδάκι, μόνο θλίψη και οργή προκαλεί.
Δεν ξέρω ποια είναι τα όρια της θεσμικής δικαιοδοσίας του υπουργείου Πολιτισμού, αλλά οφείλει αν γίνεται να περάσει «χθες» νομοθετική ρύθμιση που θα προβλέπει ότι για να απαγορευτεί η εκτέλεση ενός τραγουδιού θα πρέπει να συμφωνούν όλοι οι δημιουργοί και οι διαχειριστές-κληρονόμοι των πνευματικών τους δικαιωμάτων. Και ο συνθέτης, και ο στιχουργός, και ο τραγουδιστής. Αν δεν υπήρχε ο Γκάτσος να γράψει τον «Γιάννη τον φονιά» ή ο Μανώλης Μητσιάς να τον ερμηνεύσει, το συγκεκριμένο τραγούδι δεν θα έδινε περαιτέρω αξία στο καλλιτεχνικό παλμαρέ του Μάνου Χατζιδάκι.
Φανταστείτε τι θα συμβεί αν αύριο τα παιδιά του Λ. Παπαδόπουλου απαγορεύσουν να γίνονται συναυλίες για τον Μάνο Λοΐζο επειδή διαφωνούν με την κόρη του. Αν οι κληρονόμοι του Ο. Ελύτη απαγορεύσουν στα παιδιά του Μ. Θεοδωράκη να οργανώνουν συναυλίες με το «Άξιον εστί». Αντιστοίχως με τη μελοποιημένη ποίηση του Γ. Ρίτσου, του Ν. Καββαδία, του Κ. Βάρναλη, του Ν. Βρεττάκου, του Κ. Καρυωτάκη και δεκάδων ακόμη ογκόλιθων της πνευματικής ελίτ της χώρας μας.
